Συννεφιές…

21 Μαΐου 2014

 Πιστός στο ραντεβού μου με την Ακεφιά, ήρθα πάλι τρεις μέρες νωρίτερα, πριν την καθορισμένη μας ώρα και την περίμενα στη γνωστή μας γωνία.. Κρατούσα κι ένα τσαμπί σταφύλι για να με αναγνωρίσει, γιατί πέρασε καιρός.. Και ήρθε κι αυτή νωρίτερα, γιατί είναι Αγγλίδα στα ραντεβού της. Και στο φλεγματικό της χιούμορ. Και στην κρυάδα και την ξινίλα της. Και στον ενθουσιασμό που εκδηλώνει για να καλύψει την απαρέσκειά της.

            Κι έλεγα για την Ακεφιά. Που μου ήρθε αυτή τη φορά χτενισμένη του κομμωτηρίου, μιζανπλί παλαιομοδίτικο και ταγεράκι γκρι. Το γκρι της συννεφιασμένης Κυριακής. Και ασορτί τσαντικό λουστρίνι με λουράκι αλυσίδα. Αλλά δεν το φορούσε στον ώμο, το κρατούσε στο χέρι, για αυτοάμυνα… Και τακουνάκι. Όχι πολύ ψηλό. Τόσο όσο. Για να κρύψει τα γεράματά της. Όλα πολυκαιρισμένα. Τα ίδια τα παλιά. Αυτά που φορούσε και τότε… που πρωτογνωριστήκαμε.

            Στην  αρχή έκανα πως δεν την είδα, αν και ήξερε πως την περίμενα από μέρες, και ήξερα πως θα έρθει νωρίτερα… Αλλά την έβλεπα που ερχόταν κι έκανε πως δεν με έβλεπε, και έκανα πως δεν την είδα. Ντράπηκα κιόλας που ήρθε πάλι σαν τη Βασίλισσα Ελισάβετ με ύφος και τουπέ και το μαλλί καούκα. Και μου έκλεισε το μάτι. Γιατί ήξερε πως εγώ δεν το έχω εύκολο το «όχι». Μου στοιχίζει. Κι ας μου αποδεικνύει συνέχεια η ζωή, πως πολλά «ναι» τα πλήρωσα ακριβότερα.

            Η Ακεφιά μου πρωτοσυστήθηκε πριν πολλά χρόνια. Ήμουν πολύ μικρός, άβγαλτος, μου είχε φανεί μία σπουδαγμένη και σοφή κυρία που ίσως μπορούσα να μάθω πολλά κοντά της. Και την ακολούθησα για έναν καφέ στα γρήγορα. Ήτανε πάντα μεγάλη σε ηλικία, από τότε που γεννήθηκε, εντάξει θα μου πείτε, δεν την ήθελα για γκόμενα, να πάρω λίγη από τη σοφία της ήθελα… Ήταν όμως σαγηνευτική. Θυμάμαι είχε ανοίξει το λουστρίνι το τσαντάκι της κι έβγαζε από μέσα ένα σωρό καλούδια, μικρά χρυσά κομματάκια αυτοσυγκέντρωσης, κρυστάλλινα θρύψαλα μοναχικότητας, ιριδίζοντα πετράδια σοβαρότητας κι επαφής με τον βαθύτερο εαυτό. Κι ενώ είμαι εκπαιδευμένος να μην ψαρώνω με την πρώτη με αυτά που γυαλίζουν, εντούτοις, εκείνη την πρώτη φορά έβρισκα κάτι το σαγηνευτικό σε αυτό το τελετουργικό και σαν μαγεμένος και μυημένος από καιρό την ακολούθησα στα σκοτεινά κι ανήλιαγα σοκάκια που όλο και με παρέσερνε. Δεν έβαζα με το μυαλό μου το κακό. Ποτέ δεν το έβαζα. Καλοπροαίρετος εκ πεποιθήσεως μέχρι να μου σκάσουν στα μούτρα το «μα πόσο μαλάκας είσαι!». Η πρώτη μου φορά με την Ακεφιά είχε κάτι το μαγευτικό, το μυσταγωγικό, ένα τελετουργικό μύησης που με έκανε να αισθάνομαι ότι μπορεί τελικά και να ανήκω για λίγο στον εαυτό μου…

            Μέχρι που άρχισε να μου ξεφουρνίζει τις απαιτήσεις της. Δεν ήθελε να διατηρώ πολλές επαφές με τους φίλους μου. Με παρασέρνουν έλεγε. Όταν έβλεπε πως μου συνέβαινε κάτι χαρούμενο και πήγαινα να ενθουσιαστώ, μου τραβούσε το αυτί και μου έβαζε στην τσέπη μου μαύρες πέτρες ηφαιστειακής λάβας που έκαιγαν ακόμα από ενοχές… Κάθε φορά περισσότερες. Και οι πέτρες αυτές βάραιναν το σακάκι μου και μετά βίας μπορούσα να περπατήσω… Πόσο μάλλον να φύγω…

            Προσπάθησα να την εγκαταλείψω. Πολλές φορές. Άρχισε τα κλάματα για να με κάνει να τη συμπονέσω. Μου υποσχέθηκε πως θα έρχεται μόνο να με παρηγορεί όταν δεν είμαι καλά. Μου είπε πως της αρκεί μόνο να με βλέπει πού και πού. Όχι συχνά. Μου έταξε πως θα μου γνωρίσει τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου, και μου ανέλυσε επιγραμματικά όλους τους λόγους για τους οποίους πίστευε πως εθελοτυφλώ. Πως πάντα την ήθελα μαζί μου. Πως γεννηθήκαμε για να περάσουμε αγκαζέ όλη μας τη ζωή. Για πάντα. Δεν ήξερε όμως πως εμένα τα «για πάντα» που επιβάλλονται από εξωτερικούς παράγοντες με πνίγουν. Με δυσκολεύουν στην αναπνοή. Τότε συνειδητοποίησα πως φορούσα ακόμα το πουκάμισο που μου είχε κάνει δώρο πριν από χρόνια για τα γενέθλιά μου. Ήταν το πουκάμισο για να ντύνω τις έντονες στιγμές μου.  Ήταν μάρκα Panic Crisis, και χαριτολογώντας το έλεγε «πανικάμισο». Πνιγόμουν πάντα με αυτό. Ήταν στενό στο κολάρο.

Όταν έλειπε η Ακεφιά, όταν είχε δουλειές ή έβαζε πλυντήρια ή έκανε περιπάτους στη παραλία, μπορούσα και το χαλάρωνα, ξεκούμπωνα το κολάρο και δραπέτευα, κάποιες φορές για εβδομάδες ή για μήνες σερί… Μια φορά την εγκατέλειψα για χρόνια. Πήρα μαζί τη βαλίτσα μου, με όλα τα δικά μου πράγματα και κάποια δικά της όμως, κάποια που θα ήθελα να θυμάμαι, και το έσκασα. Και δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Όμως, εκείνη δεν με παράτησε. Έμενε πάντα στο σπίτι μου. Ήξερε να είναι διακριτική όταν πρέπει, όταν έκρινε συμφερότερο γι’ αυτή. Και το πουκάμισο που μου είχε πάρει δώρο το βρήκε τσαλακωμένο, ιδρωμένο κι άπλυτο, όπως το πέταξα άρον άρον πριν τη φυγή μου, και το πήρε και το έπλυνε με άρωμα ορχιδέα και βανίλια, και έραψε και το μονόγραμμά μου με καλλιγραφικά γράμματα και περίμενε… Εκείνη ήξερε… Ήξερε πως ίσως θα επιστρέψω…

Έζησα πολύ καιρό μακριά της. Ήταν δύσκολα, είναι δύσκολο να αφήνεις μία σταθερή σχέση, ακόμα κι αν το μόνο που σας κρατάει μαζί είναι η συνήθεια, ακόμα κι αν αυτή η σχέση είναι εντελώς τοξική και καταστροφική. Έχεις μάθει πια μόνο έτσι να ζεις. Όμως το πάλεψα. Το πάλεψα πολύ.

Και ανοίχτηκα στο πέλαγος με τη σχεδία μου, και δεν φοβήθηκα, μόνο να φύγω… να φύγω ήθελα… Και πήρα και τον γιο μου αγκαλιά κι όσο θεωρούσα πως κι εκείνος το αντιμετωπίζει σαν ταλαιπωρία όλο αυτό που βιώνουμε, τόσο πιο δυνατός γινόμουνα και τόσο πιο γρήγορά έκανα κουπί, και δεν κοίταξα ποτέ πίσω, κι ανοίχτηκα στο πέλαγος…

Ταξίδεψα μερόνυχτα χωρίς σταματημό. Χωρίς να συναντήσω νησί και καταφύγιο. Τα εφόδια που είχα πάρει για το ταξίδι, πολλά τσαμπιά σταφύλια για να συμβολίσουν την ευδαιμονία,  είχαν τελειώσει προ πολλού. Συνέχισα όμως. Χωρίς εφόδια. Εφεύρισκα καινούρια, δικά μου, και τα παρουσίαζα στον γιο μου πάντα σα να ήτανε γιορτή. Και η σχεδία μας άντεξε σε φουρτούνες, σε κρύο κι αγιάζι, σε καυτό ήλιο και σε θαλασσινή αλμύρα… Νησί όμως δεν φάνηκε στον ορίζοντα. Και κάθε νύχτα πια, έχανα τον προσανατολισμό μου, είχα εξαντληθεί…  

Όταν λοιπόν εμφανίστηκε εκείνη, η παλιά γνώριμη, η Ακεφιά, με ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά να με κρύψει ξανά από τον κόσμο, να μου ρίξει μία σκάλα για να ανέβω στο ελικόπτερό της, δεν άντεξα, λύγισα…

Είμαι εδώ και λίγες μέρες, εβδομάδες ίσως, στη στεριά, μαζί της… Σε εκείνο το παλιό σπίτι… Κάναμε όμως μία συμφωνία που τη δέχτηκε, αν και με πολλές επιφυλάξεις. Δεν μένουμε πια μαζί. Δεν συγκατοικούμε. Της έχω πάρει ένα κινητό τηλέφωνο κι επικοινωνούμε όποτε η μοίρα το ορίσει… Πού και πού, κανονίζουμε κάποια ραντεβού.

Σήμερα, για ακόμα μία φορά, ήρθα τρεις μέρες νωρίτερα, πριν την προκαθορισμένη ώρα…

Κοινή γνώμη

26 Μαρτίου 2014

Από μικρός είχα μία περίεργη αίσθηση… Σαν να μην ταίριαζα πολύ με αυτόν τον κόσμο, σα να μην υπήρχε ικανοποιητική συμβατότητα ανάμεσα στον τρόπο σκέψης μου και σε αυτό που λέμε «κοινή γνώμη». Πάντα πίστευα πως η «κοινή γνώμη» ήταν το χειρότερο τσιτάτο που ανακαλύφθηκε ποτέ για να κατευθύνονται ζωές ανθρώπων. Εδώ καλά καλά δεν μπορούν να βρεθούν δυο άνθρωποι να έχουν παρόμοιες γνώμες, κι εμείς καταλήξαμε πως παρόλα αυτά όλοι μαζί οι πολλοί, οι πάμπολλοι, συμφωνούν σε άπειρα πράγματα, κι όλα αυτά τα περικλείει η «κοινή γνώμη».

Ποιοι εκφράζουν την «κοινή γνώμη»? Μα είναι σαφές… Οι έχοντες «κοινό νου». Συχνά λοιπόν αισθανόμουν πως υπάρχει ο νους μου και ο κοινός νους. Δύο μόνο μυαλά γέννησε η πλάση, που είναι και πολύτεκνη. Μόνο το δικό μου και το άλλο, τον «κοινό νου».

Και πού και πού στρέφω το κεφάλι προς το ουρανό να προσδιορίσω από ποιο μέρος του ορίζοντα με ρίξανε με αλεξίπτωτο σε αυτόν τον εδώ τον κόσμο… Εμένα δεν με έφερε πελαργός. Είναι ξεκάθαρο. Αλεξίπτωτο με έφερε. Και δεν ξέρω πού ακριβώς είχε στόχο να με οδηγήσει, αλλά ήμουν και παχουλοσικάτο μωρό, και δεν άντεξαν πολύ και τα «χαλινάρια» του αλεξίπτωτου και βρέθηκα να σωριάζομαι στη Νύμφη του Θερμαϊκού, με το πέπλο της από πάνω μου ριγμένο, να μην μπορώ να πάρω ανάσα… Αυτός από το άλλο σύμπαν φταίει.. Αυτός που αποφάσισε να μου δέσει ένα αλεξίπτωτο στους ώμους και να με σπρώξει στο κενό χωρίς προηγουμένως να έχει σκεφτεί να αντικαταστήσει το μυαλό μου, τον νου μου… Άφησε τον ίδιο, αυτόν που μπορεί να λειτουργούσε ικανοποιητικά για εκεί που βρισκόμουν πριν, αλλά εδώ που ήρθα προς τα τέλη της δεκαετίας του 70, δεν φαίνεται να μου χρησίμευσε και πολύ… Εδώ είναι mainstream ο κοινός νους, η κοινή γνώμη, οι κοινοί φίλοι και το κακό συναπάντημα. Μάταια πασχίζω να βρω κάτι κοινό να με κάνει να ενσωματωθώ. Κοινοτοπίες θα μου πεις. Ίσως.

Αν και εγώ έχω ατοπία. Με τη βούλα. Με ιατρική συνταγή.

Ζητούνται δότες κοινού νου. Εχεμύθεια εγγυημένη. Αν βρεθούν συμβατοί δότες και είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουμε σε μεταμόσχευση, παρακαλούνται να μεταλαμπαδεύσουν και όλη την κοινή γνώμη που αποκόμισαν όλα αυτά τα χρόνια.

Πολύ θα με εξυπηρετήσετε. Θα σας το χρωστάω. Και είμαι αξιόπιστος συνομιλητής. Φερέγγυος. Δεν χρωστάω πουθενά, πέρα από συναισθηματικές καταθέσεις οικείων ανθρώπων που με αγάπησαν. Ζητούνται δότες. Πληροφορίες εντός.    

Στον κήπο

26 Μαρτίου 2014

 Είμαστε στον κήπο της πολυκατοικίας μας. Έχουμε διαθέσιμα ένα φορτηγό, ένα κουβαδάκι κι ένα φτυαράκι. Δεν έχει άλλα παιδάκια στον κήπο. Ο δικός μου προσπαθεί να γεμίσει με άμμο το κουβαδάκι χρησιμοποιώντας το φτυαράκι. Μόλις γεμίσει το κουβαδάκι, το παίρνει και το αδειάζει στην καρότσα του φορτηγού… Και πάλι από την αρχή.. Όμως είναι μικρούλης, κι όλα αυτά γίνονται σχετικά αργά… Και η ώρα περνάει.. Και πρέπει να ανέβουμε στο σπίτι, να φάμε, να κάνουμε μπάνιο και να κοιμηθούμε… Ο μικρός δείχνει ιδιαίτερο ζήλο και αφοσίωση στο λειτούργημα που κάνει…

«Αγόρι μου, νομίζω πως το φορτηγό γέμισε… Θέλεις να ανεβούμε στο σπίτι μας να φάμε?»

«Όχι μπαμπά, άσε με να κάνω τη δουλειά μου!!!!!!!» Όπως ακριβώς το διαβάζετε… Δεν είπε «άσε με να παίξω..», «τώρα παίζω» ή κάτι τέτοιο…

Μετά από 10 λεπτά, και ενώ έχει γεμίσει με άλλες 4-5 φτυαριές το κουβαδάκι κι από εκεί την καρότσα του φορτηγού, σηκώνεται, τινάζει τα χέρια του σαν ξυλοκόπος που ρόζιασαν τα χέρια του από το τσεκούρι κι έχουν γεμίσει και οι παρανυχίδες πριονίδια, και μου λέει «τελείωσα τη δουλειά μου, πάμε να φάμε»… 

Στο αυτοκίνητο

24 Μαρτίου 2014 

Είμαστε στο αυτοκίνητο οι δυο μας. Μόνο εγώ με τον μικρό. Ακούμε μουσική. Αυτή το φορά όχι το Sunny Mae που είναι το αγαπημένο μας τραγούδι που το χορεύουμε αγκαλιά, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε… Νομίζω πως ακουγόταν το Tajabone, του Ismael Lo. (υπενθυμίζω πως ο μικρός μου δεν είναι ακόμα 3 ετών)

«Μπαμπά, δεν ακούω τη μουσική… πιο δυνατά…»

Το δυναμώνω…

«Μπαμπά, ποιος παίζει κιθάρα?»

«Αγόρι μου, αυτό που ακούς έρχεται από το τραγούδι που ακούμε, από τη μουσική του αυτοκινήτου»

«Μπαμπά, ποιος όμως παίζει κιθάρα ξέρεις? Είναι ένας δράκος με φτερά. Είναι κρυμμένος μέσα στην κιθάρα και προσπαθεί να βγει από την μικρή τρύπα… Όλο προσπαθεί να βγει και η κιθάρα κάνει θόρυβο. Αλλά ο δράκος έχει κι ένα μεγάλο όπλο και μπορεί να σπάσει την πόρτα και να βγει όποτε θέλει».

«Εμείς αγόρι μου, θέλουμε να βγει ο δράκος από την κιθάρα? Αφού ακούγεται τόσο ωραία αυτή η μουσική!»

«Ναι μπαμπά, θέλουμε να βγει. Και μετά σπάει την πόρτα και βγαίνει….»

«Και τώρα τι θα κάνει η κιθάρα? Τώρα που δεν έχει τον δράκο πώς θα παίζει μουσική?»

«Βρε (ναι… βρε) μπαμπά, μετά θα παίζει ο κύριος την κιθάρα…»

«Αυτός ο κύριος που λες παιδί μου, πού βρίσκεται? Είναι κι αυτός κρυμμένος μέσα στην κιθάρα?»

«Όχι μπαμπά, αυτός είναι έξω από την κιθάρα. Την κρατάει. Και πάλι παίζει μουσική.. Δεν πειράζει που έφυγε ο δράκος…»

Κρασοκατανυκτήριο ψυχολογικής υποστήριξης

22 Μαρτίου 2014

Όνομα Ασθενούς: Χάπι Daddy

Ηλικία Ασθενούς: Νέο παιδί, μιας κάποιας ηλικίας.

Ιστορικό παθήσεων: Παθήσεις κυρίως διαζευγμένες, που τις πέρασε με τις παιδικές ασθένειες. Επαναληπτικότητα στον εσωτερικό διάλογο και απουσία επαφής με τον έξω κόσμο.

Συμπτώματα: Έξαρση κλειστοφοβίτιδας με συνοδευόμενη αρχόμενη ομιλίτιδα εις τους τοίχους και λοιπούς παρόμοιους που έχουν αυτιά…

Συνιστάται: Αξονική, μαγνητική και κοινωνική τομογραφία με ζωντανή μουσική και ζωντανούς μουσικούς σε δοκιμαστικό περιβάλλον ουζομεζεδοκρασοκατανυκτηρίου με λοιπούς ασθενείς με τα ίδια συμπτώματα ή με εντελώς «υγιείς» ανθρώπους ώστε να καταγραφούν αντιδράσεις στον ιππόκαμπο. Του εγκεφάλου.

Κλινικό Αποτέλεσμα: Τα άτομα που συμμετείχαν στην κλινική έρευνα εθελοντικά χωρίς να γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε περιβάλλον εργαστηρίου, συμπεριφέρθηκαν σχετικά κόσμια, αν εξαιρέσουμε το ότι παρατηρήθηκε ανταλλαγή σάλιων για να γλείψουν τις πληγές τους. Σε όποιον περίσσευε σάλιο, έγλειφε κι άλλες πληγές. Το 1^ο ποτηράκι δεν περιείχε καμία ουσία, οπότε το πλαίσιο κινήθηκε σε γνωστά αμήχανα επίπεδα εποχής προ-φλερτ, ή σαν συνάντηση στο γαμήλιο γλέντι που κάθεται όλο το σόι μαζί και εξαντλούνται στο «τίνος είσαι εσύ». «ααα εγώ της νύφης είμαι», «καλά παιδιά, πολύ τα θαυμάζω, το παλέψανε, ερωτευτήκανε, … αχ κι εγώ να ήμουν έτσι όταν ξεκινούσα, αλλά ποιος με βοήθησε εμένα? Οι γονείς μου ή τα πεθερικά μου? Άστα να μη λέμε τώρα τα δικά μου, τα δικά σου πες μου, χάρηκα που τα είπαμε, έτσι να τα λέμε πάντα, σε χαρές!!». Μετά το 1^ο μισάωρο, προσφέρθηκε το 2^ο ποτήρι κρασί σε διαζευγμένο ποτήρι, πλυμένο στο πλυντήριο πιάτων στο μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα για φθηνότερο ρεύμα. Αυτή είναι και η ώρα που όλα επιτρέπονται. Μέσα μας. Έξω μας όχι. 

To 3^ο ποτηράκι έρχεται συνοδευόμενο με κοινωνική γλιστρίδα και αντικοινωνικό και ανάρμοστο σχολιασμό εκ μέρους μου, αλλά αυτός είμαι, έτσι μ’ αγάπησα, έτσι θα παραμείνω, στην υγειά μου, να με χαίρομαι, έχω κι εγώ την προσωπική μου ιστορία, (πού να σας τα λέω τώρα…). Tη στιγμή που πάμε να πληρώσουμε, ο σερβιτόρος, δηλαδή το αστέρι της βραδιάς, ο οποίος ήταν βαλτός από την ομάδα κλινικής παραγωγής, λίγο πιο ασθενής από τους πιο ασθενείς εκεί μέσα, με σοβαρές βλάβες στο κέντρο παραγωγής σοβαρής συζήτησης του εγκεφάλου, λειτουργεί πνευματικά μόνο με την υπόφυση και τον προμετωπιαίο λοβό παραγωγής ατάκας του θανατά, άμα δεν ήταν αυτός, το δοκιμαστικό περιβάλλον εργαστηρίου μπορεί να μην είχε την ίδια επιτυχία, αυτός λοιπόν, μας ρώτησε «τώρα δηλαδή, τι είναι αυτό ρε παιδιά? Εγώ δεν κατάλαβα! Αρραβώνας ήταν, γάμος ήταν, εσείς τώρα γιατί ήρθατε?», στην οποία απάντησα «πού να στα λέω, κάτσε βάλε κρασί… χώρισε ένας φίλος μας και ήρθαμε σήμερα στο πάρτυ διαζυγίου, όλα Δόξα τω Θεώ, έγιναν κανονικά… πήραμε πρόσκληση, λίστα διαζυγίου, τρέχαμε να βρούμε πού είναι το πλησιέστερο «Μόνο Εικόνα Όχι Ήχος» να του πάρουμε τις ωτοασπίδες που αιτήθηκε και μία μηχανή παραγωγής ποπ κορν.. ή μήπως κοκ πορν?? (καλύτερο το 2^ο! και γλυκό και σεξ! Και σεξουαλικά σκέτο να το πάρεις, πάρει double είναι.. jack pot)!

Η ιατρική ομάδα, έβγαλε τα συμπεράσματά της και εξήλθε εκ του περιβάλλοντος εργαστηρίου.

Άντε, Χάπι Dad. Θυμήσου λίγο αλλά ζήσε λίγο παραπάνω. Dad-ness δεν βγαίνει από το Sad-ness, βγαίνει κυρίως από το Mad-ness. Προς το παρόν Χάπιness.

Και σήκωσε λίγο το φακό σου, όσο το τούνελ έχει ακόμα στροφές, και φώτισε το δρόμο μπροστά σου. Στο βάθος του τούνελ, η ορθογραφία μπορεί και να ξαναβρεί τον εαυτό της κι όλα να μπουν στη θέση τους, με μία γλυκιά αναστάτωση, μυστικά και ήσυχα. Χάπιness? Χάπι λες? Χάπιless! Μόνο Happiness! 

Υπό Κανονικές Συνθήκες (Υπό Κ.Σ)

5 Φεβρουαρίου 2014

Το παιδί δεν σου «προέκυψε». Το επιδίωξες. Το οργάνωσες. Μετρούσες τις μέρες. Τις γόνιμες μέρες, τις επικίνδυνες. Εσύ. Ο μπαμπάς. Και ήθελες να γίνεις ο καλύτερος δυνατός γονιός… Και το σύμπαν είχε τα αυτιά του ανοιχτά όταν έλεγες πως θέλεις ένα παιδί αλλά με τα μάτια και το στόμα του, έκανε μορφασμούς, όταν ονειρευόσουν να γίνεις «ο καλύτερος γονιός». (Ξέρετε, αυτόν τον μορφασμό που κλείνεις τα μάτια και το στόμα και τραβάς την κάτω γνάθο όσο πιο κάτω γίνεται, με σφιγμένα χείλη… ). Εντάξει, σταματήστε να το δοκιμάζετε και διαβάστε παρακάτω..

Και το σύμπαν που λέγαμε, στα έφερε όλα βολικά για να γίνεις γονιός με τις πρώτες εξετάσεις. Πήρες και το δίπλωμα, έβαλες και το «Ν» (νέος γονιός) έξω από την πόρτα, για να βλέπουν και οι γείτονες και να λαμβάνουν τα μέτρα τους και βγήκες στους δρόμους.. Παγανιά… Κι όποιον πάρει ο χάρος.. 

Και το σύμπαν που φημίζεται για την παιχνιδιάρικη όρεξή του, κανόνισε ώστε όλες οι περιρρέουσες συνθήκες να είναι.. αυτό που λέμε «ιδανικές»; ε, όχι αυτό..

Και ανέλαβες την ευθύνη με μεγάλη χαρά. Και διάβασες πλείστα όσα βιβλία και άρθρα κυκλοφορούν σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, από την μεγαλύτερη βλακεία κολλημένων ανθρώπων μέχρι και την πιο «επιστημονικά τεκμηριωμένη» άποψη για το μεγάλωμα του παιδιού.. Του δικού σου παιδιού. Που αποτελεί πλέον «επιστημονικό τεκμήριο» άμα τη εμφανίσει…

Και δώστου breast feeding (ευτυχώς το παρέλειψα με συνοπτικές διαδικασίες, γιατί δεν αντέχω το θήλαστρο, μου ξεριζώνει τις τρίχες) και attachement parenting και co-sleeping και night terror και «πώς να το εκπαιδεύσετε να βγάλει την πάνα σε 32 απλά βήματα» και «κόψτε του τα νύχια των ποδιών με μεράκι» και «6+1 συμβουλές για χαρούμενο μπανάκι για τις 6+1 μέρες της εβδομάδας» (η Κυριακή είναι το +1 υποθέτω, είναι μπόνους…). Να μην αρχίσω για τα βιβλία, από εξαιρετικά μέχρι εντελώς αιρετικά… Και σε βοηθάνε πολύ. Σου δίνουν πολλές ιδέες, σου ανοίγουν ορίζοντες και σου επιβεβαιώνουν πως «ο καλύτερος γονιός» απλά δεν υπάρχει… Αλλά έχεις όλη τη διάθεση.. και διαβάζεις, και ξαναδιαβάζεις, και ξανά από την αρχή.. και όταν το παιδί είναι με τις καλές του, δηλαδή ένα απόγευμα την εβδομάδα περίπου, ΆΜΑ έχει κοιμηθεί στον παιδικό, και ΆΜΑ του άρεσε το μεσημεριανό φαγητό, και ΆΜΑ δεν τον έχει χτυπήσει ο Κωνσταντίνος στο σχολείο, και ΆΜΑ του δώσεις και «εκπληξούλα» και ΆΜΑ περάσετε κι απ’ τον παιδότοπο και ΆΜΑ είσαι κι εσύ σχετικά ήρεμος μετά τη δουλειά, δηλαδή σε περιβάλλον εργαστηρίου, υπό Κ.Σ, με καιρό αίθριο με αραιές νεφώσεις και ανέμους νοτιοδυτικούς 2-3 μποφόρ και υγρασία σε κανονικά για την εποχή επίπεδα, τότε θυμάσαι πως μπορείς να τσεκάρεις αυτά που έχεις διαβάσει… Και τα δοκιμάζεις. Και πιάνουν. Όχι όλα, αλλά πολλά. Και χαίρεσαι. Και είσαι περήφανος για σένα. Και θέλεις να βγάλεις τελάλη πως το παιδί σε άκουσε επειδή του εξήγησες, πως ήταν συνεργάσιμο και πως «αυτό δεν είναι παιδί, ένας άγγελος είναι» και πήγε για ύπνο μόνος του, με χαμόγελο, μες στη γλύκα και τις αγκαλιές…

Μόνο που οι συνθήκες αλλάζουν. Συνεχώς. Ίσως μάλιστα για μερικούς ανθρώπους οι συνθήκες αλλάζουν πριν ακόμα προλάβουν να διαμορφωθούν. Και είναι συχνά ανισόρροπες. Και σε παλεύουν… Δεν σε αφήνουν να ξεγλιστρήσεις… Είναι πάντα εκεί να σου θυμίζουν ποιος έχει το πάνω χέρι, και  μάντεψε.. δεν είσαι εσύ. Είναι «οι συνθήκες». Ναι, αυτό το χιλιομασημένο σαν τσίχλα τσιτάτο… «Οι συνθήκες». Θέλω να τις μαζέψω όλες αυτές μια μέρα και να τις στείλω σε ψυχολόγο & ψυχίατρο. Έχω ανάγκη για μια «επιστημονικά τεκμηριωμένη» άποψη πως «οι συνθήκες» έχουν σώας τας φρένας. Απ’ την άλλη, αν κάποιος με διαβεβαιώσει γι’ αυτό, τότε ποιος μας μένει που δεν είναι με τα καλά του; Με τη μέθοδο της ατόπου απαγωγής.. Είναι μήπως οι συνθήκες; Όοοοχι… Είναι μήπως ο μικρός; Όοοοχι… Επειδή αποκλείεται να είμαι εγώ, τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα στη διατύπωση της ερώτησης. Τόσο χειρότερα για τις ερωτήσεις λοιπόν. Ας πάψουμε πια με αυτές. Ζούμε εδώ και καιρό σε απαντήσεις, που ποτέ μας δεν θα τις είχαμε φανταστεί…

Άνθρωποι μονάχοι

24 Ιανουαρίου 2014

Εσύ μεγαλώνεις ως singleparent μόνο σου το παιδί σου, στον ενικό ή τον πληθυντικό αριθμό. Το «παιδί», όχι το «εσύ». Και το 24ωρο σου είναι γεμάτο, φορτωμένο και φορτισμένο. Ευθύνη. Στον ενικό αριθμό. Όπως κι εσύ. Και αισθάνεσαι πολλές φορές κουρασμένος, πιεσμένος, έτοιμος να εκραγείς… από τη δουλειά, το σπίτι, το παιδί, τα οικονομικά, τον καιρό ή το καινούριο σου τζιν που σε πνίγει στον καβάλο. Και σκέφτεσαι.. «αν δεν είχα το παιδί, θα είχα όλο το απόγευμα ελεύθερο, να κάνω ό,τι θέλω, με όποιον θέλω, να πάω όπου θέλω και να ξενυχτήσω όσο θέλω, ΑΜΑ θέλω… Ένα απόγευμα για μένα…».

Και σπάει ο διάολος το ποδάρι του, και γίνεται η ευχή σου πραγματικότητα… κι έρχεται αυτό το απόγευμα. Και γυρνάς από τη δουλειά πτώμα. Αλλά δεν πρέπει να περάσεις από τον παιδικό σταθμό να παραλάβεις το παιδί. Και πας κατευθείαν σπίτι. Και ανοίγεις την πόρτα… Και είναι σκοτεινό, κρύο και με απόλυτη σιωπή… Στον καναπέ είναι ακόμα ξαπλωμένος ο Teddy, η κουκουβάγια, τα αεροπλανάκια, η κουβερτούλα του, οι κάλτσες του οι ζεστές για το σπίτι… Στο δωμάτιό του, τα παιχνίδια όλα συμμαζεμένα (γιατί έμαθε να τα συμμαζεύει). Και σου λείπει.. Πολύ σου λείπει, αλλά ας πούμε σκέτο «σου λείπει…».

Έλα τώρα, μην πέφτεις, μην σε παίρνει από κάτω.. Μπορείς να βγεις αμέσως από το σπίτι για έναν καφέ, για μια βόλτα στα μαγαζιά, να πας σινεμά, για ποτό, να ντυθείς όμορφος, να κάνεις ένα μπάνιο χωρίς την πόρτα μισάνοιχτη, να ξυριστείς χωρίς να πρέπει πρώτα να πασαλείψεις και τη μούρη του μικρού με αφρό, να κάνεις ρε παιδί μου τα πλάνα σου ως «νέος» ελεύθερος άντρας… Για ένα απόγευμα…

Σινεμά ή φαγητό έξω? Ποτό ή καφέ? Νωρίς ή αργά? Βάζεις tick όπου βολεύεσαι και είσαι σχεδόν έτοιμος… Τέλεια.. Το μόνο που μένει, τελευταία λεπτομέρεια, να βρεις παρέα τώρα.. Ας ενημερώσεις λοιπόν πως σήμερα το απόγευμα δεν έχεις τον μικρό και μπορείς να κινηθείς ελεύθερα… Από το μυαλό δεν σου περνάει ξεκάθαρα ποιος θα είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα ήθελες να ενημερώσεις.. Λογικό, δεν έχεις ταίρι… Οπότε, κινητό ανά χείρας και διερεύνηση των «επαφών». Αυτοί που θα ήθελες να δεις άμεσα, είναι διασκορπισμένοι από την Νότια Ενδοχώρα και παράλια της Ελλάδας ως τη Νοτιοδυτική Ενδοχώρα και παράλια της Ευρώπης… Πάμε σε κάτι πιο «πρακτικό». Εξαιρούνται όσοι μένουν σε απόσταση πάνω από 20χλμ., διότι μία τέτοια συνάντηση χρειάζεται προγραμματισμό, δεν είναι της τελευταίας στιγμής…   

Με εκείνα και με τα άλλα, σου μένουν 5 πιθανοί άνθρωποι για μια πιθανή έξοδο… Και τα τσεκάρεις ξανά από την αρχή. Πέντε είναι, δεν είναι παραπάνω. Εξαιρώντας και αυτούς που έχουν ήδη κανονίσει, σου μένουν, στην καλύτερη, τρεις… Κι εκεί που είσαι έτοιμος να πάρεις το πρώτο τηλέφωνο, να στείλεις το πρώτο μήνυμα… κάπου κολλάει το δαχτυλάκι στο space (και «σύμπαν» θα το μετέφραζα), και σκέφτεσαι.. «Θέλω πραγματικά να δω αυτόν τον άνθρωπο σήμερα? Τι θα έχουμε να πούμε? Μήπως θα με μιζεριάσει περισσότερο? Μήπως πάλι εγώ θα πρέπει να είμαι το επίκεντρο της συζήτησης, ενδιαφέροντος κτλ? Μήπως τελικά περισσότερο θα αναλωθώ παρά θα διασκεδάσω?». Επαναλαμβάνεις τις ίδιες σκέψεις και για τα τρία πιθανά άτομα για συνάντηση… Σε όλα, για κάποιο λόγο κολλάς… Δεν υπάρχει πια αυτό το «γιατί όχι?» που είχες παλιά… Τώρα υπάρχει κυρίως το «γιατί ναι?» και πολλές φορές δύσκολα βρίσκεις απαντήσεις σε αυτό το «γιατί ναι?».

Στο μυαλό σου τριγυρνάει ο Καβάφης. Αξεπέραστος.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική

Η αρχική διάθεση για έξοδο σβήνει σιγά σιγά… Μπορείς να μπεις στο facebook και να δεις και να μιλήσεις ταυτόχρονα με πολλούς από τους ενδιαφέροντες ακόμα ανθρώπους που σε περιβάλλουν, αλλά δεν έχουν αυτό το απόγευμα ελεύθερο ή μένουν μακριά.. Ή να δεις μία ταινία στο dvd μόνος σου, με γαριδάκια και πίτσες και μπύρες. Ή να διαβάσεις εκείνο το βιβλίο σαν άνθρωπος, που το έχεις αφήσει μόνιμα πια στην τουαλέτα και το διαβάζεις 2 σελίδες τη φορά..

Ή απλά ψάχνεις μία δικαιολογία προς τον εαυτό σου, για ποιον λόγο δεν εκμεταλλεύεται όπως πρέπει τον ελάχιστο χρόνο που έχει για την πάρτη του.

Ο εαυτός σου έμαθε πια να λειτουργεί μόνο για το παιδί σου.

Ποτέ δεν μπόρεσε να σκεφτεί για σένα χωρίς το παιδί σου μαζί.

Ποτέ δεν προετοιμάστηκε για το ενδεχόμενο να πρέπει να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο μελαγχολικό απόγευμα…

Και δεν έχει άλλη εναλλακτική, από το να γράψει γι’ αυτό…

Αγάπης αγώνας άγονος & επιβίωσης βίος αβίωτος

22 Ιανουαρίου 2014

Τα πάντα σχεδόν έχουν την τάση να ξεθωριάζουν... μοιάζουν με τους ανθρώπους... που έχουν την τάση να εξελίσσονται μέχρι το ανώτερο σημείο της ανικανότητάς τους.. μαγκανοπήγαδο οι κύκλοι της ζωής... κι ενώ πάντα μου άρεσε μόνο η φυγόκεντρος δύναμη των κύκλων, αυτή που σε σπρώχνει μακριά, όσο πιο μακριά από εκεί που ξεκίνησες... εντούτοις, στον πυρήνα των κύκλων υπάρχει μία δίνη που με ρουφάει όλο και πιο δυνατά, και πιο επίμονα και με παραλύει... Αγάπης αγώνας άγονος, επιβίωσης βίος αβίωτος, χρόνος ανίκατε μάχαν, κι εσύ ό ίδιος ξυπνάς μια μέρα μη αναγνωρίζοντας τον εαυτό σου, αυτόν που θυσίασες στον βωμό τόσων και τόσων θεοτήτων που κατά καιρούς εμφανιζόταν λαμπερές.. κι έλεγες καλύτερα να σκοτωθείς παρά να πεθάνεις από το φόβο σου... και ζεις πεθαίνοντας με τον φόβο σου, γιατί ενώ ο νους είναι αληταριό και δραπετεύει, οι φυλακές υψώνουν τα τείχη τους και σκοτεινιάζουν.. Αγάπης αγώνας άγονος, επιβίωσης βίος αβίωτος & χρόνος ανίκατε μάχαν... και δε θέλεις να θυμάσαι, δε ζεις για να έχεις μόνο μνήμες.. κι αν δεν θυμάσαι, τελικά δεν αξίζει να προχωράς.., αφού έτσι κι αλλιώς μετά δεν θα θυμάσαι... Και κάθε μέρα κόβεις τον εαυτό σου ψιλοκομμένο και τον προσφέρεις βορά σε κάθε είδους πεινασμένα θηρία, κι όλο λες "ακόμα έχω", μέχρι που μια μέρα, και δεν ξέρεις πόσο μακριά θα είναι, δεν θα έχεις να προσφέρεις τίποτα πια, παρά μόνο την άθλιά σου εικόνα, κομματιασμένο και φαγωμένο και ταλαιπωρημένο, από την "εθελοντική" σου προσφορά εαυτού. Όχι γιε μου, δεν θα μου μοιάσεις καθόλου. Δεν το επιτρέπω.

Νέε Χρόνε μου

1 Ιανουαρίου 2014

Νέε Χρόνε, είσαι ήδη 12 ώρες εδώ, στη ζωή μας, και σε βλέπω λίγο διστακτικό.. Βολέψου, σαν στο σπίτι σου.. μπορείς να ξαπλώσεις στον καναπέ, να βγάλεις τα παπούτσια σου, να χαλαρώσεις και να το ευχαριστηθείς.. σε βλέπω να ψάχνεις με το βλέμμα το κατάλληλο σημείο να κουρνιάσεις..  Κοιτάς και τη γωνιά που άφησε ο Άλλος, ο Παλιός ο Χρόνος, που ήτανε και σερσερής και ακαμάτης και τα άφησε όλα πεταμένα στο πάτωμα.. αλλού η ρόμπα του, αλλού οι κάλτσες του, αλλού το καλό του το κοστούμι, πόσα άπλυτα ρούχα και πιάτα μέσα στη μέση.. Καλά, φταις λίγο κι εσύ, που τον ξύπνησες από ωραίο όνειρο και τον ύπνο του δικαίου (καλά, πόσο δίκαιου ή άδικου θα στο αναλύσω άλλη φορά) για να σηκωθεί και να σου δώσει το κλειδί… Και τον έδιωξες με τις κλωτσιές.. Εγώ δεν στο ζήτησα ποτέ αυτό. Κανείς δεν στο ζήτησε. Πρέπει να σέβεσαι ακόμα και τον ανεπρόκοπο Χρόνο που μόνο σε μπελάδες σε έβαλε, γιατί χωρίς Αυτόν, δεν θα ήμασταν σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι.. Και μετά από όλα αυτά, ακόμα ψάχνεις να βολευτείς στη ζωή μας.. Ανέπνευσε με βαθιά εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χαλάρωσε και.. ίσως (τονίζω ΙΣΩΣ) αν αφήσεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από τον άνεμο, να πέσει στο σωστό σημείο, παρά να ψάχνεις μια ζωή για να το βρεις…

Ας ζήσουμε μέσα μας το παραμύθι που έχεις να μας προσφέρεις, ας σε αφήσουμε να μας χορέψεις με τον ρυθμό σου και ας προσπαθήσουμε να μάθουμε τα βήματα του χορού και στα μικρά μας πιτσιρίκια…, χωρίς βέβαια να ξεχνάμε ποτέ πως ένα παιδί δεν έχει ούτε υποχρέωση, ούτε καθήκον να ικανοποιεί τις ανάγκες των γονέων του…

Νέε Χρόνε, μέχρι τώρα είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από εσένα, παρόλο που εσύ δεν έχεις ακόμα εμπιστοσύνη στον εαυτό σου! Έχω συνεννοηθεί με τον μικρό, θα σου δώσει κάποιες οδηγίες χρήσης των 365 ημερών που έρχονται, πώς να τις φροντίσεις, να τις συντηρείς, να τους χαμογελάς ακόμα κι αν όλα γύρω σου υποβάλλουν το αντίθετο, να τους μάθεις το ρυθμό σου…

Θα στήσουμε μαζί σου αυτό το παραμύθι, σε είχαμε τόσο πολύ ανάγκη…

Σε περιμέναμε με την ψυχή στο στόμα και τη καρδιά στην κωλότσεπη…

Σε καλωσορίζω λοιπόν. Δεν το πρόσεξες? Σου έριξα ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα κι ένα συνένοχο χαμόγελο, κι ίσως είσαι εσύ τελικά, που θα μου την κάνεις την χάρη…

Ξυπόλυτοι

31 Δεκεμβρίου 2013

Ο άνθρωπος έχει την έμφυτη τάση να θέλει να πιστέψει ότι αγαπήθηκε πολύ, και ως παιδί και αργότερα. Σκεφτείτε το λίγο. Ύστερα σκεφτείτε πόσες αποφάσεις μας βασίστηκαν στη ιδέα πως δεν πρέπει να στενοχωρηθούν άνθρωποι που εμείς κατατάξαμε στην κατηγορία των ανθρώπων που μας αγάπησαν.. Και γίναμε άλλοι, κι όχι εμείς. Κρυμμένοι σε λανθάνουσες αυτοάμυνες που μας έκαναν πάντα να περπατάμε με τα παπούτσια στην άμμο, κι όχι ξυπόλυτοι μέσα από το ποτάμι...