Ένα παιδί

3 Μαρτίου 2015

Ένα παιδί ξυπνάει και χουζουρεύει.

Ένα παιδί σε αποζητά με το βλέμμα.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί περιμένει το χαμόγελό σου για να φωτιστεί ο κόσμος του.

Ένα παιδί, μικρό παιδί, παλεύει να φτιάξει τη μέρα του με όση παρουσία κερδίσει από σένα και όση απουσία μπορεί να διαχειριστεί.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί, μία ψυχούλα ανθρώπινη, έχει απορίες και προσπαθεί να τις εκφράσει με λόγια ή χωρίς αυτά.

Ένα παιδί, μπόμπιρας δραστήριος, φτιάχνει με τη φαντασία του ιστορίες και παραμύθια και σου δίνει ρόλους.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί, πιτσιρίκος, προσπαθεί να διεκδικήσει χώρο και χρόνο για να αναπτυχθεί, μέσα από σένα, γύρω από σένα, κοντά σε σένα.

Ένα παιδί, ένας νέος ταξιδιώτης σε αυτό το ταξίδι της ζωής, προσπαθεί να βρει τα χνάρια σου για να πατήσει πάνω τους και κάπως έτσι να χαράξει ένα δρόμο.

Ένα παιδί ελίσσεται αναγκαστικά στην καθημερινότητα για να μπορεί να εξελίσσεται.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί ζει δημιουργώντας μνήμες.

Ένα παιδί ελπίζει.

Ένα παιδί ονειρεύεται.

Ένα παιδί χτυπάει στο παιχνίδι και κλαίει και φωνάζει… τον πιο κοντινό του άνθρωπο.

Ένα παιδί, που ήταν μόλις πρόσφατα βρέφος, γκρινιάζει ακόμα. Συχνά.

Ένα παιδί χορεύει γύρω από το χρόνο και τον ζαλίζει.

Ένα παιδί μεγαλώνει.

Μακριά σου ή κοντά σου, δίπλα σου ή αλλού, με τις δικές σου αισθήσεις παρούσες ή όχι, ένα παιδί μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Δεν μπορεί να σταματήσει και να περιμένει πότε θα «βολέψει». Μεγαλώνει. Ωριμάζει. Σκέφτεται. Συμπεραίνει. Βλέπει. Αισθάνεται. Υπάρχει. Είναι εκεί.

Γύρνα λίγο το κεφάλι σου, κοίτα και αναρωτήσου…

Μήπως είναι το δικό σου παιδί?

Οικογενειακό μνημόνιο

4 Ιανουαρίου 2015

Έφτασα πια στην ηλικία που οι συμμαθητές μου (πολλά χρόνια μεγαλύτεροι όμως, δεν ξέρω πώς πηγαίναμε στην ίδια τάξη) έχουν πλέον συνήθως πάνω από ένα παιδιά… Κι εγώ έχω μόνο ένα, και το μεγαλώνω μόνος μου, τεχνικά δηλαδή είναι αδύνατο (ή σχεδόν αδύνατο) να αποκτήσω ένα δεύτερο. Όμως μου έρχεται αυτή η επιθυμία… Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι συμμαθητές (πολύ μικρότεροι όμως, απορώ πώς πηγαίναμε στην ίδια τάξη) που ακόμα δεν έχουν παιδιά, ή δεν έχουν παντρευτεί. Και βλέπουν εμένα με το παιδί και διαβάζουν κείμενά μου ή ρωτάνε για την καθημερινότητά μου και είναι στα πρόθυρα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το δικαίωμα του ανθρώπου στη στείρωση. Να μην τους τύχει κανένα κακό και τους έρθει ένα παιδί. Σε ενδιάμεσους ανύποπτους χρόνους, με ζηλεύουν που έχω έναν μπόμπιρα… στους ίδιους ανύποπτους χρόνους τους ζηλεύω που η ευθύνη τους περιορίζεται στον εαυτό τους, το πρόγραμμα της ημέρας τους εξαρτάται αποκλειστικά από αυτούς τους ίδιους, που τα χρήματά τους είναι για τις δικές τους προτεραιότητες και που μπορούν να κοιμηθούν μία νύχτα σερί, χωρίς ενδιάμεσο εγερτήριο, και να ξυπνήσουν την ώρα που θέλουν…

Υπάρχουν και οι άλλοι ανύποπτοι χρόνοι… που εκείνοι είναι έξω για ποτό, καθημερινή βράδυ και συζητάνε για εμένα και τη ζωή μου, και τους βγαίνει ένα «αχ» ανακούφισης, που ακόμα δεν έχουν μπλέξει στα δίχτυα ενός μωρού… την ίδια ώρα, εγώ στο σπίτι ετοιμάζω γαλατάκι για τον ύπνο, προσπαθώ να τον κοιμίσω αρχικά με ένα παραμύθι και μετά σιγοτραγουδώντας του ένα νανούρισμα (τρία αγαπημένα νανουρίσματα έχουμε.. το ελαφάκι, το χρυσαλιφούρφουρο και «τυχερό μου αστέρι» του Κωνσταντίνου Βήτα… ανεβαίνει στο top3 και ο «μικρός πρίγκηπας» του Φραγκούλη) κι εκείνη την ώρα μου βγαίνει ένα «αχ» ανακούφισης που πρόλαβα στη ζωή μου, μέσα σε τόσα και τόσα λάθη, να κάνω το σωστότερο σωστό στην πιο κατάλληλη στιγμή ενός συνολικού bad timing, να οργανώσω τελετουργικά την απόκτηση ενός παιδιού..

Την ίδια ώρα, σε κάποιο άλλο σπίτι φίλου, ενώ το μεγαλύτερο παιδί έχει ήδη αποκοιμηθεί, το δεύτερο, το πιο μωρό, ακόμα θηλάζει και μπαμπάς και μαμά είναι αφοσιωμένοι μυστικά και ήσυχα με το δέος που απαιτεί η στιγμή σε μία μαγική διαδικασία… και χαίρονται που η ζωή τους γέμισε με μία ακόμα ψυχούλα και «ξανανιώσανε» και το παιδάκι τους έχει αδερφάκι.

Με κάθε γέννα, παίρνεις την ατζέντα του προγράμματός σου και την παραχωρείς οριστικά σε δυο μικρά χεράκια, αφού εκείνα έτσι κι αλλιώς θα σου γεμίζουν το βασικό πρόγραμμα. Αυτό φαντάζει ως εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, το παιδί παίρνει τη μορφή της Μέρκελ και της Τρόικας και σου ανακοινώνει χωρίς καθόλου λόγια, ποιες ακριβώς κινήσεις πρέπει να γίνουν, και πότε και πόσο θα κοστίσουν, αν θέλεις να περάσεις αυτή τη φάση χωρίς εξωτερικό δανεισμό χρόνου και χρήματος. Εσύ υπογράφεις εθελοντικά όλα τα ιδιωτικά συμφωνητικά και ενημερώνεις και τους 300 συγγενείς και φίλους που κινούνται γύρω σας, πως αυτά είναι τα νέα δεδομένα..

Πρέπει να κάνεις εκεχειρία με το παρόν σου. Να αποδεχτείς πως βρίσκεσαι σε θέση συνομιλητή με πολύ λίγα επιχειρήματα γιατί η άλλη πλευρά κρατάει τα κλειδιά της ζωής σου. Αυτά τα συμφωνητικά βέβαια, πρέπει να αναθεωρούνται σχετικά τακτικά, γιατί οι ηλικίες και οι ανάγκες όλων μεταβάλλονται.

Να μην τα πολυλογώ… κάπως έτσι ο μικρός με έπεισε πως για να συνεχίσει η αγαστή συνεργασία μας έπρεπε ν προσφύγω στην οικογενειακή Βουλή για να ορίσω νέο Πρόεδρο προγράμματος, μέσα στις γιορτές, πριν ανοίξουν τα σχολεία. Δεν τα βρήκαμε. Διέλυσα τη Βουλή και προκήρυξα πρόωρες εκλογές για τις 25 Ιανουαρίου, στις οποίες θα συμμετέχουν άγαμοι, άτεκνοι, γονείς ενός ή και περισσοτέρων παιδιών για να ορίσουμε το νέο διαχειριστή προγράμματος της οικογένειάς μας. Οι βασικές επιλογές είναι δύο: να είμαι εγώ (37μιση ετών) ή ο γιος μου (3μιση ετών).

Σύντομα θα κυκλοφορήσουν αναλυτικά φυλλάδια και μπροσούρες των δύο βασικών υποψηφίων με το βιογραφικό μας και τα πιστεύω μας. Αν θέλετε να στηρίξετε το κίνημα του πατέρα, παρακαλώ κάντε Like και share. Αν θέλετε να στηρίξετε το κίνημα του γιου μου, ελάτε να μου τον κρατήσετε να πάω για ένα ποτό!

Γιαλαντζί γονείς

20 Νοεμβρίου 2013 (ναι, γράφτηκε ένα χρόνο πριν σαν σήμερα, αλλά δεν είχε ανέβει στο blog μου)

Για τις κόρες τις ακαμάτρες ή έστω για όσους δεν έλκουν μια καταγωγή από την περήφανη και τιμημένη Μικρά Ασία, φοβάμαι πως θα πρέπει να εξηγήσω αρχικά τι σημαίνει «γιαλαντζί» κυριολεκτικά… Γιαλαντζί, λοιπόν, λέμε τα ντολμαδάκια που δεν έχουν κιμά, αλλά μόνο ρύζι, και ως εκ τούτου είναι νηστίσιμα μεν, δεν είναι ντολμαδάκια δε… Είναι «γιαλαντζί». Τάχα μου δήθεν. Ντε μεκ. Να ‘χαμε να λέγαμε. Η αυθεντική συνταγή θέλει όλα τα κομφόρ, και τους κιμάδες του και τα πάντα του.. Αρχίσαμε μετά να αφαιρούμε σιγά σιγά, φτάσαμε να αφαιρούμε και τα βασικά συστατικά (τον κιμά εν προκειμένω) και μας έμειναν τα ντολμαδάκια «γιαλαντζί». Τους λείπει δηλαδή η ουσία για να γίνουν πραγματικά ντολμαδάκια…

            Και όπως πολύ σωστά υποψιάζεστε, ΔΕΝ θέλω να σας μιλήσω για τις χαρές του ουρανίσκου, αλλά θα τις δανειστώ για να σας περιγράψω την εικόνα που αντικρίζω γύρω μου από διάφορων ειδών γονείς, εμού συμπεριλαμβανομένου, πρώτου και καλύτερου… Όχι, ούτε εδώ θα αφήσω την πρωτιά στα ξένα χέρια.. Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια..

            Νομίζω πως δεν υπάρχει ορισμός που να περιγράφει τι σημαίνει το να είσαι γονιός.. Όμως, θυμάμαι καλά, πως όταν ήμασταν μικρά παιδιά, ήμασταν απόλυτα έτοιμα να απαντήσουμε στην ερώτηση «τι είναι γονιός» με περισσή σιγουριά και αυθεντία περί της κατανόησης της έννοιας της λέξης..

            Και πέρασαν τα χρόνια, και μας αξίωσε ο Θεός (ή για άλλους, όπως άκουσα, μας τιμώρησε επειδή κάναμε έρωτα χωρίς προφυλάξεις) να αποκτήσουμε κι εμείς ένα παιδί. Ορίτζιναλ. Κανονικό. Όπως όλα τα άλλα παιδάκια που βλέπαμε γύρω μας να τρέχουν, να γελάνε, να κλαίνε, να αρρωσταίνουν, να γκρινιάζουν, να μαλώνουν, να παίζουν, κι είχαμε πάντα γνώμη για τους γονείς τους και τη συμπεριφορά τους απέναντί τους.. Και ήρθε το δικό μας παιδάκι.. Ένα πραγματικό παιδί, της πραγματικής ζωής… Κι αν μας ρωτήσεις τώρα τι σημαίνει «το να είναι κανείς παιδί» έχουμε αμέσως να σου προσφέρουμε την απάντηση, γνωρίζουμε πολύ καλά τί σημαίνει, η έννοια της λέξης είναι μία και μοναδική.. Και δεν μου περνάει από το μυαλό κανένα «γιαλαντζί» παιδί…

Τελευταία όμως, σουλατσάρει στο μυαλό μου η φράση «γιαλαντζί» γονιός… Ένας γονιός, που του ‘πεσε λίγο βαρύς ο κιμάς, και προτίμησε να απαλλαχτεί από αυτόν, που μπορεί να φέρει και καούρες, και παχαίνει κιόλας, και δεν είναι και νηστίσιμος, και πρέπει να προσέξεις πολύ και από πού θα τον πάρεις, να ξέρεις το μοσχάρι, τη μάνα του, το Ε9 του, τη θεία του τη Γίτσα από το Γύθειο (που τραβιότανε μ’ έναν τράγο από το Δομοκό και μη του μετέφερε και τίποτα μεταδιδόμενα νοσήματα, γιατί είχανε στείλει και την κουνιάδα τους τη La vache qui rit στο Λονδίνο να σπουδάσει, και βρέθηκε η συγκάτοικός της να παραπατά και να ζαλίζεται και την έκλεισαν στο pet ψυχιατρείο και τη σφάξανε μετά από 2 μήνες… Ένα σωρό λεφτά πληρώσανε τότε η Γίτσα κι ο τράγος να την φέρουνε πίσω από τα Λονδίνα, τότε να φανταστείς, περίπου 45 μοσχάρια δώρο στείλανε.. Τότε!!! Εκείνα τα χρόνια!!), και σου λέει κι ο γιαλαντζί γονιός, να μείνω καλύτερα νηστίσιμος, απαλλαγμένος από τα πολλά πολλά, και στην τελική ποια η διαφορά? Πάλι γονιός είμαι!

Και γδύθηκε ο γονιός από τα βασικά συστατικά του.

Και «ξεμπέρδεψε με αυτά».

Και κάθε μέρα, σε διάφορα μέρη, από σημεία επαγγελματικά, φιλικά, κοινωνικά, στο δρόμο και αλλού, βλέπεις δίπλα σου πολλά παιδάκια, με τις ίδιες ή πολύ παρόμοιες ανάγκες… Και βλέπεις δίπλα σου πολλούς γονιούς με πολύ διαφορετικές ανάγκες ο καθένας.. Και για κάθε «θέλω» του παιδιού, μπορεί να δεις έναν γονιό να τρέχει να καλύψει την επιθυμία, έναν άλλο να κάνει πως δεν ακούει, έναν άλλο να μαλώνει το παιδάκι επειδή «θέλει», έναν άλλο να αντιτείνει άλλα τόσα δικά του «θέλω» στο «θέλω» του παιδιού του… Και μέχρι τώρα, έχουμε ασχοληθεί μόνο με τους γονιούς που ήταν μαζί με τα παιδιά τους εκείνη τη στιγμή που εκφράστηκε το «θέλω». Υπάρχουν και οι ρόλοι αυτών που δεν ήταν εκείνη τη στιγμή εκεί… Μεγάλοι ρόλοι επίσης. Μπορεί να είναι και οι πρωταγωνιστικοί, εκείνοι οι αφανείς, ή απλά κομπάρσοι, ή απλά ανιματέρ για τα διαλλείματα, γονείς όμως επίσης.. 

Είμαι σίγουρος πως δεν σας λέω κάτι καινούριο…

«Λογιώ λογιώ είναι οι άνθρωποι παιδί μου», όπως λέει και η μάνα μου.. Εξακολουθεί όμως να υπάρχει κάτι που εμένα με εκπλήσσει πολύ… Το ότι πράγματα που πίστευα πως διατηρούνται «εις τους αιώνας των αιώνων», τελικά δεν είναι και πολύ έτσι.

Δεν ξέρω ποια αν υπάρχει ορισμός του «τι είναι γονιός». Σχεδόν άρχισα να πιστεύω πως και το «τι είναι παιδί» μπορεί να δεχτεί πολλούς διαφορετικούς ορισμούς.

Κρίμα όμως, γιατί ως γενιά, είχαμε στη διάθεσή μας πολλά μέσα (και μόνο το internet να σκεφτείς..) για να ενημερωθούμε, να ενδιαφερθούμε, να ασχοληθούμε… Αλλά μας πνίγουν πολλά φαίνεται… Και του σύγχρονου γονιού ο τράχηλος «τον ζυγό δεν τον αντέχει», μάλλον δεν μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας σε δεύτερη μοίρα… Και γνωρίζουμε πολύ καλά και πώς να το απενοχοποιούμε μέσα μας… Ή μήπως μιλάει ο πιο ενοχικός μου εαυτός?

Είναι πολύ βαριά τα ντολμαδάκια τα αυθεντικά. Γιαλαντζί έχει άλλη χάρη. Και αφού είμαστε γιαλαντζί γονείς, δεν μπορεί παρά να είμαστε γιαλαντζί φίλοι, γιαλαντζί εραστές, γιαλαντζί επαγγελματίες, γιαλανζί πολίτες του κράτους, γιαλαντζί προσωπικότητες….

Μπήκε το lifestyle στη ζωή μας.. Για να βρει χώρο να μπει όμως, βγήκε όλη η ουσία της ζωής μας έξω…

Γιαλαντζί life, γιαλαντζί style…

Χάπι Story

24 Ιουνίου 2014  

Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι αυτήν την ανάγκη σήμερα να πω δυο λόγια σε αυτό το μετερίζι που συναντιόμαστε όλοι μαζί.

Είχα μία «κανονική» καθημερινή ζωή, ενός παντρεμένου πατέρα ενός παιδιού, εργαζόμενου σε μία θέση ευθύνης σε μία πολυεθνική. Σχετικά ξαφνικά όλη η «κανονικότητα» ράγισε. Κι αργότερα έσπασε. Σε χίλια κομμάτια. Και οι αλλαγές ήταν μεγάλες, σφοδρές, καταιγιστικές και κουραστικές. Αλλά πολύ κουραστικές. Και περιείχαν όλα αυτά τα συστατικά που δεν ταιριάζουν σε μία «κανονική» καθημερινότητα… Διαζύγιο, δικηγόροι, επιμέλειες, μετακομίσεις σε άλλα σπίτια, καπάκι στο εξάμηνο μετακομίσεις σε άλλη πόλη, αλλαγή χώρου εργασίας, αλλαγή περιβάλλοντος δηλαδή συνολικά. Από παντού. Εκ των έσω και έξω από ‘δω! Παντού.

Και υπάρχει ένα διάστημα, που δεν μπορώ να ορίσω την διάρκειά του (ίσως είναι ακόμα στο on, γιατί είμαι και ξεχασιάρης με τα off), που έζησα μέσα μου και έξω την «αιώρηση» στο σύμπαν… Σα να έπεσε μία πυρηνική βόμβα με αποκλειστικό στόχο εμένα, διέλυσε τα πάντα τριγύρω, εμένα με άφησε λειψό, παρόλα αυτά όμως ζωντανό. Κι αν όχι ζωντανό, τουλάχιστον «εν ζωή».

Μόλις ολοκληρώθηκε και η μετεγκατάσταση στη Θεσνίκη, σε νέο σπίτι και με νέο χώρο εργασίας, θεώρησα πως ο «κουρνιαχτός» θα έπεφτε… Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι. Πράγματα που στήνονται για χρόνια και κάποια άλλα που είναι όνειρα ζωής και γκρεμίζονται, δεν μπορεί να «διαλύονται» και να σηκώνεσαι απλά τινάζοντας από πάνω σου τα μπάζα και τη σκόνη… Έχεις και κατάγματα. Που θέλουν χρόνο να θρέψουν. Ή τρόπο. Που δεν τον είχα.

Το να έχεις σε κοινή επιμέλεια αρχικά και σε αποκλειστική επιμέλεια στη συνέχεια, ένα μωρό που είναι –στην αρχή του big bang- μόλις 1μιση έτους, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια ελεύθερου χρόνου ή εξόδων ή κοινωνικοποίησης. Το ιντερνετ λοιπόν ήταν το ιδανικό μέσο για να μπορέσω να εκφραστώ. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιδέα μου για να φτιάξω μία σελίδα στο facebook, όπου θα μπορούσα να αφήνω κάποια μικρά σχόλια για τις ατάκες του μικρού ή να γράφω κάποια μικρά κειμενάκια… Από πολύ μικρός μου άρεσε να γράφω. Μου έλεγαν πως είχα ταλέντο σε ατάκες, σε εκθέσεις, αργότερα σε e-mail και είχε πλάκα όταν ερχόταν φίλοι και ζητούσαν τη συμβουλή μου για το πώς να γράψουν κάτι είτε αφορούσε επαγγελματικό είτε προσωπικό θέμα…

Για να γεμίσει λοιπόν ο βραδινός ελεύθερός μου χρόνος, όταν ο μικρός κοιμάται, σκέφτηκα να ασχοληθώ με την γραπτή έκφραση όσων ένοιωθα, όσων μου συνέβαιναν, όσων θα ήθελα να διακωμωδήσω για να τα εξαγνίσω..

Σκέφτηκα να μην αφήσω το πάθος του ερασιτέχνη γραφιά να πνιγεί από το λάθος του πρωτάρη συζύγου και ακόμα πιο πρωτάρη μπαμπά, και να το αφήσω να πάρει το χέρι μου και να με οδηγήσει σε μονοπάτια μέσα μου που τα είχα αφήσει ανεξερεύνητα. Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Παρόλο που είχα αρκετούς ενδοιασμούς για το μέγεθος της έκθεσης στο οποίο μπορεί να υποβάλλω τον εαυτό μου ή για πιθανές αντιδράσεις ή και σχόλια για τις σκέψεις μου.. ξέρετε, είναι πολύ σκληρό να σε ειρωνεύεται κάποιος για τον τρόπο που σκέφτεσαι.. ή για τις απόψεις σου, δεν θα μπορούσα ποτέ να το καταλάβω αν δεν το ζούσα…, αλλά μακριά και πέρα από τέτοιους φόβους, πιο πολύ ανησυχούσα και ντρεπόμουν… Ναι, μπορεί να μη μου φαίνεται, αλλά ντρέπομαι σχεδόν για τα πάντα. Μερικές φορές ντρέπομαι που υπάρχω. Κατά έναν μαγικό τρόπο, το σύμπαν φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε όσο πιο πολύ ντρέπεται κάποιος, τόσο πιο πολύ ωθείται σε αυτό που πιο πολύ φοβάται… στην έκθεση, στη ματιά των άλλων και στη διάθεσή τους. Έχω ζήσει την αίσθηση να ανοίγεις την καρδιά σου και να μπαίνει μέσα κόσμος και να πατάει με λασπωμένα παπούτσια. Αλλά όλα είναι στο παιχνίδι της ζωής.

Αν είχατε τη διάθεση να διαβάσετε ως εδώ, αν προσπαθήσετε να νοιώσετε τι προσπαθώ να σας πω, φανταστείτε πώς αισθάνθηκα όταν πριν από μία ώρα έλαβα στο e-mail μου τις προτάσεις για το εξώφυλλο του βιβλίου μου που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα… Κάθισα λίγο μπροστά στο e-mail και προσπαθούσα να συλλάβω το momentoum… Τα πιθανά εξώφυλλα – που ήρθαν σε εμένα ώστε να επιλέξω ποιο θέλω – είχαν πάνω πάνω γραμμένο το όνομά μου.. εκεί που κανονικά μπαίνει το όνομα ενός συγγραφέα… και ο τίτλος του βιβλίου (όπως και του blog μου) μου αναβόσβησε φλασάκια από τη βραδιά που περάσαμε στο μπαλκόνι του σπιτιού μου με τους κουμπάρους μου και προσπαθούσαμε να σκεφτούμε έναν τίτλο για τη σελίδα και το blog. Όμως τα εξώφυλλα ήταν εκεί και με περίμεναν να διαλέξω. Να επιλέξω ακόμα έναν τρόπο να «εκτεθώ», να επιλέξω ακόμα έναν τρόπο να προσπεράσω τη ντροπή μου. Αν διαλέξω εξώφυλλο, θα εκδοθεί το βιβλίο, με το όνομά μου στη θέση του συγγραφέα… Τι κάνουν τώρα φίλε Αλέξανδρε?

Και διάλεξα…

Τρίχρονη μαγεία

21 Ιουνίου 2014  

 Σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες που ο μικρός μου, είπε μαζεμένες όλες εκείνες τις ωραίες φράσεις που του έλεγα κατά καιρούς για να γελάσουμε, μόνο που το μυαλουδάκι του τις κατέγραψε σαν να είναι οι κυριολεκτικές έννοιες τους.

Και εξηγούμαι αμέσως…

Περιστατικό 1.

Κάποτε με είχε ρωτήσει πως θα καταλάβει αν έβαλε ανάποδα τα παπούτσια του. Του είχα δώσει μία παιχνιδιάρικη απάντηση που ούτε που τη θυμόμουν. Μέχρι σήμερα. Που προσπάθησε να βάλει μόνος του τα παπούτσια του. Και τα έβαλε. Ανάποδα. Και μου είπε «μπαμπά, νομίζω πως έβαλα ανάποδα τα παπούτσια μου, για κοίτα». «Ναι παιδί μου, ανάποδα τα έβαλες, είδες που το κατάλαβες μόνος σου?». «Ναι, το κατάλαβα, γιατί μου κάνουν παράπονα..».

Rewind 1 μήνα πριν: «Αγόρι μου, όταν τα παπούτσια μας μπαίνουν ανάποδα, δεν βολεύονται, και μας πονάνε λίγο, γιατί θέλουν να μας κάνουν παράπονα που δεν προσέξαμε καλά και τα βάλαμε ανάποδα»

Περιστατικό 2.

Κάποτε μου είχε δείξει πως μερικά παζλ φτιάχνονται όπως θέλεις εσύ, αφού άμα τα ζορίζεις πολύ τα κομμάτια, μπορούν τελικά να ενωθούν – μπορεί και να σκιστούν και λίγο – μόνο που η εικόνα δεν φαίνεται πολύ ωραία… Του είχα πει πως δεν είναι ανάγκη να το ζορίζεις… Πρέπει να μπαίνουν εύκολα, από μόνα τους…

Σήμερα προσπαθούσε να φτιάξει ένα μικρό παζλ. Και προσπαθούσε με υπομονή.. για 5 λεπτά.. Μετά άρχισε πάλι να τα πιέζει… Το ίδιο έγινε και με το καλαμάκι του χυμού, που δεν μπορούσε να ρουφήξει όλο τον χυμό και περίσσευε λίγο στο κουτάκι.

«Μπαμπά, το παζλ κοίτα πως το έκανα…» «Παιδί μου, δεν είναι σωστά νομίζω, γιατί η εικόνα δεν φαίνεται ωραία.. Μήπως πίεσες τα κομμάτια για να τα ενώσεις?» «Ναι, αφού δεν μου κάνουν τη χάρη! Ούτε το καλαμάκι του χυμού μου κάνει τη χάρη!»

Rewind λίγο καιρό πριν: «Αγόρι μου, αν το παζλ σου δείχνει πως ζορίζεται, τότε δεν θέλει να σου κάνει τη χάρη να γίνει ωραία η εικόνα και πρέπει να βρεις έναν μαλακό τρόπο να το καλοπιάσεις»

Περιστατικό 3.

Στο αυτοκίνητο. Κατά τη μία το μεσημέρι. Σάββατο. Ο μικρός έχει ξυπνήσει από τις έξι το πρωί και νυστάζει τρελά.. Κλείνει τα μάτια και γέρνει το κεφάλι και αμέσως τα ξανανοίγει. Εγώ φυσικά δεν θέλω να κοιμηθεί γιατί ακόμα δεν έχουμε φάει, και πρέπει να τον καθυστερήσω για να προλάβουμε να φάμε και να κοιμηθούμε μαζί για μεσημέρι… «Μικρέ, νομίζω πως έρχεται ο Ύπνος να σε πάρει… Αλλά εγώ δεν θέλω καθόλου να σε πάρει από εμένα. Πρόσεξε καλά να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου, μην έρθει και σε πάρει στα κρυφά, και μετά εγώ δεν έχω παρέα να κοιμηθώ το μεσημέρι…»… Περνάνε 10 λεπτά.. Έχει λαγοκοιμηθεί λίγο και πετάγεται! «Μπαμπά, νομίζω με πήρε ο Ύπνος λίγο»! «Την άλλη φορά να μην τον αφήσεις! Να τον πάρεις εσύ!»

Επόμενη ώρα… Στο αυτοκίνητο, επιστροφή από φαγητό.. Μεσημέρι.. Ο μικρός είναι πλέον πτώμα, με το ζόρι κρατάει τα μάτια του ανοιχτά… Βλέπω από τον καθρέφτη πως γέρνει το κεφάλι έτοιμος να κοιμηθεί… «Αγόρι μου, πάλι έρχεται ο Ύπνος να σε πάρει?» «Όχι μπαμπά δεν τον αφήνω.. αυτή την φορά τον παίρνω εγώ!»

Όποιος γιορτάζει να σηκώσει το χέρι

14 Ιουνίου 2014

Ήθελα πολύ να γίνω πατέρας. Από μικρός σχετικά. Ακόμα και όταν δεν είχα κάποια σχέση, ονειρευόμουν τη στιγμή που θα είχα το παιδάκι μου. Περίεργο ε? Λένε πως οι άντρες δεν έχουν τέτοια «καμπανάκια» στον οργανισμό τους, πως φοβούνται την ευθύνη της οικογένειας, πως το μυαλό τους είναι αλλού, και πολλά άλλα λένε. Αλλά όλες αυτές οι προτάσεις που ξεκινάνε από «οι άντρες όλοι…» και συνεχίζουν με στερεότυπες ή μη εκφράσεις, δεν μου ταίριαζαν ποτέ. Ξεκινώντας από τότε που ήμουν μικρός και όλοι παρακολουθούσαν ποδόσφαιρο και μπάσκετ κι εγώ δεν παρακολούθησα ποτέ στη ζωή μου, ούτε ποτέ μου έμαθα κανέναν παίκτη. Ψέματα. Το 1987 παρακολούθησα όλο το Eurobasket. Τότε που ο Γκάλης και ο Γιαννάκης έπαιζαν στον Άρη. Αλλά από την επόμενη χρονιά τίποτα… Ψέματα. Μέχρι το 2004. Που είδα σχεδόν όλο το Euro 2004. Και στους Παξούς έβλεπα με Τσέχους τον αγώνα με την Τσεχία. Καλοκαιριάτικα. Με Τσέχους. Στους Παξούς. Σε μπαρ. Με μπύρες και ποτά. Εκείνη τη χρονική στιγμή η αύρα μου ακούμπησε την αύρα του μέσου άντρα. Και μετά πάλι προσπέρασε.

Και φτάσαμε στο 2011. Ή μάλλον ξεκινήσαμε από το 2007, άντε 2008 που πλέον είχα κλείσει τα 30 και σκεφτόμουν πως έχω αργήσει, θέλω ένα παιδάκι άμεσα για να έχουμε και μικρή σχετικά διαφορά ηλικίας. Και άρχισα τη μουρμούρα. Εγώ. Εγώ πότε θα γίνω πατέρας? Και μου ζήτησε γάμο. Και τον έδωσα. Και της ζήτησα παιδί. Και μου το έδωσε. Fair enough. Και χωρίσαμε. Ευτυχώς για εμάς αλλά ακόμα ευτυχέστερα για το παιδί.

Με τον γάμο και τη γέννα πήρα ένα τίτλο, σε μία στιγμή… επειδή στη σύζυγο έκαναν μία καισαρική επέμβαση ένα απόγευμα, βγήκαν κάτι μαίες και ο γιατρός και ενθουσιασμένοι μου πέρασαν στο πέτο το παράσημο. Είχα γίνει πατέρας. Επομένως, δικαιωματικά πια μπορούσα να γιορτάσω τον Ιούνιο του 2011 τη γιορτή του πατέρα. Είχα ένα παιδάκι κι αυτό με έκανε αυτόματα πατέρα. Μάλιστα…..Δηλαδή, φοράς μία ιατρική μπλούζα και αυτό σε κάνει αυτόματα γιατρό, φοράς ράσα και αυτό σε κάνει παπά.

Υπάρχουν τίτλοι που δίνονται ως απόρροια φυσικών σχέσεων, όμως οι τίτλοι αυτοί από μόνοι τους εμπεριέχουν τόσο συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις που ίσως είναι τελικά άδικο να μοιράζονται για περιστατικά που θα μπορούσαν και να είναι «τυχαία». Εγώ χάρηκα πολύ που το 2011 έγινα μπαμπάς. Αλλά εκείνη τη στιγμή έγινα μπαμπάς απλά επειδή γέννησε η γυναίκα μου. Το όνειρό μου είναι να γίνω πατέρας. Και το προσπαθώ, σας το ορκίζομαι. Το προσπαθώ σκληρά. Αλλά ποτέ δεν θα έχω το θάρρος να χαρώ ή να γιορτάσω τη γιορτή του πατέρα εγώ για τον εαυτό μου. Αυτό θα συμβεί μόνο εάν ο γιος μου κάποτε, έρθει μία μέρα σαν κι αυτή στο σπίτι μου, με μπύρες και πίτσες και μου πει «πατέρα, σήμερα είναι η γιορτή σου.. Είναι αυτή η γιορτή που αν εσύ δεν γιόρταζες σήμερα εγώ δεν θα ήμουν αυτός που είμαι. Είμαι αυτός που είμαι επειδή ήσουν από τους πατέρες που τους αναγνωρίζω το δικαίωμα να μπορούν να γιορτάσουν σήμερα. Ήσουν πάντα κοντά μου, δίπλα μου, με στήριξες, με αγάπησες, με σεβάστηκες και ενώ με προστάτευες με τις μεγάλες φτερούγες σου ταυτόχρονα φρόντιζες να δυναμώνεις τα δικά μου φτερά για να μπορώ να γίνω ελεύθερος άνθρωπος. Αυτή η γιορτή είναι για σένα, στην κερνάω εγώ για όλα όσα με κέρασες αυτά τα χρόνια».

Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή για μένα, εύχομαι σε όλους τους μπαμπάδες που έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για εκείνους να λάβουν την ευχετήρια κάρτα από το παιδί τους, να είναι πάντα δυνατοί και να στέκονται φάροι στις δικές μας προσπάθειες μέσα από τις φουρτούνες που περνάμε στην προσπάθειά μας να μετατρέψουμε τον τυπικό τίτλο του πατέρα – λόγω γέννας – σε ουσιαστικό παράσημο ζωής.

Ας πάμε σε μία παιδική χαρά ή σε ένα σχολείο (δεν προλάβαμε, μόλις έκλεισαν) και ας ζητήσουμε από τα παιδιά να σηκώσουν το χέρι αν θεωρούν πως οι πατεράδες τους γιορτάζουν σήμερα. Και με μία μαγική κάμερα ας βάλουμε τους μπαμπάδες να παρακολουθούν από το δωμάτιο επικοινωνίας.. να δουν αν το παιδάκι τους σήκωσε το χέρι του. Αμέσως μετά ας κάνουμε το αντίστροφο. Ας ρωτήσουμε τους μπαμπάδες αν θεωρούν πως γιορτάζουν σήμερα και αν ναι, ας σηκώσουν το χέρι. Και τα παιδάκια τους να παρακολουθούν από μακριά με το κιάλι του πειρατή που τους είχατε πάρει δώρο για τα γενέθλιά τους και νομίζατε πως κάνατε το χρέος σας. Τώρα ας αντιστοιχίσουμε τα σηκωμένα χέρια και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Έχουν άραγε τα παιδιά μας την εικόνα που εμείς πιστεύουμε πως έχουν για εμάς ως μπαμπάδες?

Εσύ γιορτάζεις σήμερα? Ο μπαμπάς σου?

Θα ‘ναι σα να μπαίνει η Άνοιξη…

19 Μαΐου 2014  

 Ο αέρας της άνοιξης φέρνει αρώματα ανάμνησης. Ο Μάιος είναι ευλογημένος μήνας. Κάπου κάποτε είχα διαβάσει πως ο μήνας που γεννιέσαι σε σημαδεύει μια ζωή, γίνεται ασυναίσθητα ο αγαπημένος σου μήνας, είναι η εποχή σου, το σημείο εκείνο στο χρόνο που επέλεξες να σκάσεις μύτη. Ίσως γίνεται ο αγαπημένος σου μήνας γιατί οι πρώτες ανθρώπινες μυρωδιές που έφτασαν στα ρουθούνια σου στάλθηκαν με τις αχτίδες του μαγιάτικου ήλιου κατευθείαν μέσα από το τζάμι της κλινικής.. εκείνο το μακρινό 1977, τότε που στην Ευρώπη υπήρχαν το πολύ 20 χώρες, 20 νομίσματα, 20 κυβερνήσεις και οι εκλογές που σε αφορούσαν ήταν μόνο στη χώρα σου… τότε που κυβερνούσε ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου λάμβανε για πρώτη φορά μέρος στις εκλογές με το νεοσύστατο κόμμα του. Τότε οι μαμάδες φορούσαν Tosca, οι μπαμπάδες ξυρίζονταν με καραβάκι, οι γιαγιάδες φορούσαν λεμόνι στυμμένο και οι παππούδες ξυρίζονταν με Μυρτώ με άρωμα λεβάντα. Στη Eurovision, το «μάθημα σολφέζ» κατακτάει την 5^η θέση για πρώτη φορά στα χρονικά του θεσμού για την Ελλάδα. Έπρεπε από τότε να το είχα καταλάβει, πως οι πιο σημαντικοί Μάηδες της ζωής μου θα ερχόταν σε περιόδους που η eurovision με προειδοποιούσε εναλλακτικά με τους στίχους που στέλναμε.. Μάθημα σολφέζ λοιπόν για μένα, μία μουσική καρδιά γεννιέται και παίρνει ρυθμό…

            Και πέρασαν πολλοί Μάηδες, η άνοιξη πήρε το σκοινάκι της και πηδούσε γύρω από τη γη για να σε προφτάσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, γιατί ήξερε πως μόνο εκείνη αγαπούσες, μόνο με εκείνη ονειρευόσουν, μόνο με εκείνη ερωτευόσουν.. και σκόνταψε η άνοιξη σε έναν Μάιο πριν από πολλά χρόνια στα 24 σου χρόνια… τότε που οι Αντίκ πήραν την 3^η θέση στη Eurovision με το «I would die for you»… Τι να πεις για τους Αντίκ, που μου το έλεγαν ξεκάθαρα το τι επρόκειτο να μου συμβεί…Τότε οι μορφονιοί φορούσαν egoiste platinum και οι μορφονιές δεν θυμάμαι… ή δεν θέλω να θυμάμαι, αλλά ωραίο ήταν…  και τότε ήταν η πιο δυνατή άνοιξη από όλες μέχρι εκείνη τη στιγμή, και οι ακτίνες του ήλιου σημάδευαν απευθείας την καρδιά σου με εκείνο το βέλος από το ζουμπουρλούδικο ξεβράκωτο αγγελάκι που γυρόφερνε γύρω από τα κεφάλια σας, και στο τέλος σας ζάλισε και τους δυο και αποκαμωμένοι αφεθήκατε να σας πάρει το ποτάμι του χειμώνα.. και μετά ερχόντουσαν μόνο χειμώνες.. πολλοί χειμώνες…

            Και ξαφνικά, ξαναεμφανίστηκε η άνοιξη κάποια χρόνια αργότερα, κοντά στα 30 σου χρόνια πια, και λίγο φώτισε το σκηνικό. Αν και ο Σαρμπέλ που βγήκε έβδομος στη Eurovision, σου έκλεινε το μάτι προειδοποιώντας σε πως μάλλον σύντομα θα πεις «yassou Maria», κι αυτή η άνοιξη θα μείνει στο προσωπικό σου χρονολόγιο ως «σημαντική στιγμή», και θα εμφανίζεται στο updated personal profile κάθε φορά που θα βγαίνει το επετειακό βιντεάκι της 5ετίας (πάει αυτό), 10ετίας, 20ετίας κτλ..

Η άνοιξη του 2011, ο Μάιος του 2011, ξαναέφερε εκείνα τα ίδια παλιά vintage αρώματα.. Ένα δειλινό πριν από τη μέρα σου, μία ακόμα ψυχούλα, βγαλμένη από εσώτερα βάθη της δικής σου ψυχής, μύριζε τις πρώτες μυρωδιές του Μαγιού που ήταν σταλμένες από εκείνες τις ίδιες αχτίδες του ήλιου, όπως τότε… Όλα όπως τότε… Εκτός από το γεγονός ότι στο πρόσφατο 2011, στην ανοιξιάτικη Ευρώπη υπάρχουν περίπου 50 χώρες, πολλές εκ των οποίων έχουν το ίδιο νόμισμα, την ίδια ουσιαστικά κυβέρνηση και οι εκλογές πια αφορούν πολίτες της Ευρώπης… το 2011 που κυβερνούσε ο Παπανδρέου, που ανέλαβε από τον Καραμανλή κι έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός… Ο Λούκας Γιώρκας ήρθε έβδομος στη Eurovision με το «watch my dance» Και πήρες δώρο στην άνοιξη ένα τουμπερλέκι, και της έμαθες να παίζει και να χορεύει για να μπούμε όλοι μαζί σε ένα ρυθμό γιατί υπάρχει κι ένας μπόμπιρας που περιμένει να γεννηθεί από εμάς, και πρέπει να παίζει πιο γρήγορα το τουμπερλέκι για να σε φέρει πιο κοντά στην πιο σημαντική άνοιξη όλων των εποχών… Και το όνομα αυτού του τραγουδιστή μόνο τυχαίο δεν ήταν… μόλις αποφασίσαμε το όνομα του μικρού, στην αρχή της εγκυμοσύνης, έγινε πρωθυπουργός ο Λουκάς Παπαδήμος και σε λίγο διάστημα ορίστηκε ο Λούκας Γιώρκας εκπρόσωπος της Ελλάδας στη Eurovision.. ενώ ο δικός μας Lucas περίμενε τη σειρά του για να κάνει το show του… το 2011 οι μαμάδες φορούσαν Hypnotique (τα έξυπνα «πουλιά» από τη «μύτη» πιάνονται), οι γιαγιάδες φορούσαν χύμα κολόνια λόγω κρίσης που θύμιζε Tosca (και η κολόνια και η κρίση), οι παππούδες ξυρίζονταν με καραβάκι, και οι μπαμπάδες φορούσαν Dior Homme Intense και σπάνια ξυρίζονταν. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, οι ειδήσεις στην τηλεόραση μιλούσαν για τα ίδια πολιτικά ονόματα και η ίδια οικογένεια σε μία κλινική την ίδια μέρα λαμβάνει φασκιωμένο δωράκι… ένα αγοράκι, ίδιο βάρος, ίδιο ζώδιο, ίδιος ωροσκόπος, ίδιο μεγάλο κούτελο και ίδιο πηγούνι με την προηγούμενη φουρνιά, αυτή που έφερε τον μπαμπά του… κι επειδή είναι αγοράκι φανταστήκατε πως και κάτι άλλο είναι ίδιο ολόιδιο με του μπαμπά του… εδώ πέφτετε έξω.. οι νέες γενιές αποδεικνύονται πιο .. εξελιγμένες…

            Αναπόφευκτα λοιπόν, κάθε Μάιος είναι συναισθηματικά φορτισμένος. Και είναι ο μήνας μου. Ο μήνας μας. Ο μήνας που φυλάμε στον κόρφο μας, σαν άσσο στο μανίκι μας, για να τον χρησιμοποιήσουμε κάθε φορά που είναι χειμώνας στην πολιτική ζωή, χειμώνας στις καρδιές των ανθρώπων, χειμώνας στη χώρα, χειμώνας στην ώρα, χειμώνας στο τώρα, ακόμα και καταμεσίς της Άνοιξης.. 

Γονιός – παιδί κι αντίστροφα

17 Μαΐου 2014  

 Συνηθίζουμε να λέμε πως για ό,τι είμαστε σήμερα, ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν οι γονείς μας. Ούτε συμφωνώ ούτε διαφωνώ απόλυτα. Σίγουρα είναι ΚΑΙ έτσι, αλλά σίγουρα δεν είναι ΜΟΝΟ έτσι…

            Ίσως από την ενηλικίωσή μας και μετά, για να το τοποθετήσω χονδρικά και κάπου χρονικά, αναλαμβάνουμε πια να χτίσουμε τον εαυτό μας και σύμφωνα με τις δικές μας επιλογές, ακόμα κι αν αυτές έρχονται σε σύγκρουση με αυτά που οι γονείς μας θα ήθελαν για μας. Και πολύ καλά κάνουμε, γιατί ζούμε τη δική μας ζωή και όχι τη δική τους.

            Και αυτή η περίοδος όμως, έχει ένα σχετικό τέλος. Και η χρονική αυτή στιγμή που τελειώνουν οι ελεύθερες επιλογές για τον εαυτό μας, συμπίπτει κατά τη γνώμη μου χρονικά με τη στιγμή που δίνεις το 20ευρω στη νοσοκόμα που βγαίνει από την αίθουσα τοκετού και σου ανακοινώνει με ένα χαμόγελο κολλημένο στα αυτιά και δύο μάτια κολλημένα στην τσέπη σου, πως έχεις ένα υγιέστατο παιδάκι…

            Αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα που διεκδικεί χώρο στο σπίτι που μέχρι τότε είχες υπολογίσει μόνο για έναν, άντε με το ζόρι για δύο, και αδειάζεις εξαιτίας του τις μισές ντουλάπες για να μπει η προίκα μωρού, και παίρνεις καινούριο αυτοκίνητο για να χωράει το καροτσάκι με τα διπλά αμορτισέρ και τις ζάντες αλουμινίου και είναι και Injection (το καροτσάκι, όχι το καινούριο αυτοκίνητο) και έχει και esp και abs και θέλει συνέχεια ATM για να τα φέρεις βόλτα, αυτό το πλασματάκι λοιπόν, μάντεψε…. ε, λάθος μάντεψες… δεν είναι τόσο αθώο όσο νομίζεις… ήρθε για να σου «στρώσει» χαρακτήρα, ήρθε για να ψιθυρίσει μεν, εκκωφαντικά δε, πως «φίλε, δεν έχεις δει τίποτα ακόμα»…

            Με αυτόν τον τρόπο, οι δύο άνθρωποι που έγιναν γονείς, στην ουσία οι ίδιοι τους ξαναγεννιούνται. Κατά κάποιον τρόπο, πρέπει να τα μάθουν όλα απ’ την αρχή, να τα δουν με άλλο μάτι, να προσαρμοστούν σε μία καθημερινότητα που άνοιξε αυλαία αμέσως μόλις ακούστηκε το πρώτο «ουάαααα» και οι παραστάσεις που έπαιζε το ζευγάρι μέχρι και την προηγούμενη μέρα κατέβηκαν άρον άρον και ξεκίνησαν περιοδεία, να κάνουν το support group στο Circo Medrano.

            Κι επειδή συχνά πρέπει να απαντάω στην ερώτηση «μα, καλά, αλλάζουν τόσο πολύ οι άνθρωποι?», ήθελα απλά να σας μεταφέρω πως κατά τη γνώμη μου, ειδικά με τον ερχομό ενός παιδιού, οι άνθρωποι που προϋπήρχαν της γέννας, όχι απλά αλλάζουν, σχεδόν τους ρουφάει η δίνη της συγκυρίας και τους ξερνάει πάλι πίσω εντελώς μα εντελώς καινούριους.

            Η «μωρουδίλα» που αναδύεται από το δερματάκι του μωρού, στην πραγματικότητα θα έπρεπε να αναδύεται κι από την επιδερμίδα των γονιών, κι αφού αυτό δεν είναι εφικτό, θα έπρεπε να θεσπιστεί νόμος οι νέοι γονείς να φοράμε ένα τεράστιο Ν μπροστά στο στήθος μας, να μας βλέπουν από μακριά, να μας ξεχωρίζουν, να κάνουν το σταυρό τους οι περαστικοί και να φτύνουν τον κόρφο τους και να τραβάνε το γιακά τους. Έτσι δεν έπαθα εγώ τις προάλλες που έβλεπα μία τρελή κι αλλοπαρμένη να αφήνει ένα καροτσάκι με ένα μωρό να τσουλάει στην κατηφόρα και μετά δεν προλάβαινε να το πιάσει και το κυνηγούσε? Μου ήρθε να πάω και να της πω: Γιατί δεν έχεις κυρά μου Ν? Ίσως θα έπρεπε να τηλεφωνούν και στις Πύλες του Ανεξήγητου του Χαρδαβέλλα, αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει η εκπομπή πια, και πολύ θα εξυπηρετηθεί το φιλοθεάμον κοινό των παιδότοπων αν ξαναρχίσει η εκπομπή. Και πάει ο κόσμος και κάνει ύπνωση να μάθει τι ήταν στην προηγούμενη ζωή του. Πανευκολάκι. Εμένα θα ρωτήσεις. Εγώ για παράδειγμα στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν νέος ελεύθερος εργαζόμενος στην Αθήνα στις παρυφές της κρίσης. Στην παρούσα ζωή μου, γεννήθηκα το 2011 σε ηλικία 34 ετών.

            Το μωράκι φυσικά δεν φταίει ποτέ και καθόλου, που οι δύο γονείς του ξαναγεννήθηκαν μαζί του, και τα μάτια τους άλλαξαν τρόπο να κοιτάνε. Κάποιοι αλληθωρίζουν, κάποιοι δεν βλέπουν πια κοντά, άλλοι δεν βλέπουν μακριά.. και η πρεσβυωπία και η μυωπία ίσως δεν είναι τυχαίες.. ίσως κάτι θέλουν να μας πουν…

            Οι ξαναγεννημένοι γονείς, συνειδητοποιούν ότι γεννήθηκαν μαζί, την ίδια μέρα και μάλιστα παντρεμένοι… Και μπορεί με τον καιρό, ίσως και πολύ σύντομα, να αναρωτηθούν «μα τι σχέση μπορεί να έχω εγώ με το στεφάνι μου»?

            Και μπορεί τα κορνιζαρισμένα στέφανα πάνω από την κρεβατοκάμαρα να μοιάζουν περισσότερο με χειροπέδες πλουμιστές πια… Γιατί οι άνθρωποι είναι άλλοι.

            Τελικά λοιπόν, εμείς οι γονείς, αυτό που είμαστε σήμερα, καλό ή κακό, ξινό ή γλυκό, ευθυνομάχοι ή ευθυνολάτρες, το οφείλουμε στα παιδιά μας, αυτά μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα και αυτό είναι φανταστρουμφικό γιατί τα ίδια δεν έχουν ιδέα, απλά επέλεξαν να έρθουν στη ζωή μας να μας αναγεννήσουν.

            Και σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τον γιο μου, για την ουσιαστική συνεισφορά του για να γίνω εγώ αυτό που είμαι σήμερα. Το μόνο που φοβάμαι είναι να μην διαψεύσω τις προσδοκίες του για εμένα, αλλά αυτός ο φόβος είναι που με έκανε να πατάω όσο πιο γερά μπορώ στα πόδια μου. Και αυτά τα πόδια που μου χάρισε, θα είναι τα ίδια που θα μπορεί πάντα να χρησιμοποιήσει για να ξαποστάσει σε περίπτωση που τα δικά του δύο πόδια δεν είναι αρκετά για να αντέξουν όσα η ζωή έχει σκοπό να του προσφέρει… 

Τα ήσυχα βράδια

16 Μαΐου 2014 

 Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος της νύχτας. Δεν ήμουν από τους νέους που η διασκέδασή τους θα συνδεόταν πάντα με ατέρμονες νυχτερινές περιπλανήσεις. Αντίθετα, ήμουν πάντα αυτό που λέμε «πρωινός τύπος». Ξυπνούσα πάντα νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι, ήθελα να έχω άφθονο χρόνο για να ετοιμαστώ πριν το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο ή τη δουλειά αργότερα… Περνούσα πάντα πιο όμορφα σε καφέ με φίλους ή στο σπίτι με φίλους κι επιτραπέζια παιχνίδια ή σε συγκεντρώσεις εορτών που τις οργάνωνα πάντα «παιχνιδιάρικες». Κι όταν νύχτωνε, κι όλοι έφευγαν, στενοχωριόμουν… Περίμενα πάντα με μεγαλύτερη χαρά μία «ημερήσια εκδρομή» από μία Thessaloniki by night εξόρμηση.

Κι όπως ο ερχομός ενός παιδιού σου αλλάζει τη ζωή, σου αλλάζει και το βλέμμα απέναντι στα πράγματα κι ίσως αλλάζει ακόμα και τα ίδια τα πράγματα…

Ένας πρωινός καφές με φίλους και με τον μικρό είναι ταλαιπωρία για όλους. Και για τους φίλους, και για τον μικρό. Για τον μπαμπά είναι διπλή ταλαιπωρία, γιατί λυπάται και τους φίλους και τον μικρό. Τον εαυτό του δεν τον λυπάται ποτέ, δεν έμαθε να τον λυπάται.

Μία επίσκεψη φίλων στο σπίτι για επιτραπέζια παιχνίδια, απλά είναι πρόταση τραγική ειρωνείας από μόνη της, με ένα τρίχρονο που θα κάνει πιπίλα το ξενοδοχείο που αγόρασες με τον ιδρώτα σου στο Παρίσι για να παίρνεις ενοίκιο από τα φιλαράκια κανα 200ευρω μόλις πέφτει το πιόνι τους εκεί, και ο μικρός θα πάρει και αυτό και όλα τα άλλα 200ευρα του τραπεζιού και θα τα πάει στον αρκούδο του να τον παρακαλέσει να κλείσουν εισιτήριο για τον Καραγκιόζη, κι εσύ θα πας «απευθείας στη φυλακή» γιατί δεν σου έχει μείνει ούτε δεκάρα τσακιστή να εξαγοράσεις την κάρτα από τον φίλο σου που έχει χτίσει το Hilton με μεζονέτες στην Καζαμπλάνκα και κάθε φορά που πέφτεις εκεί πουλάς κι από μία πόλη σου. Και κάνεις εσύ τον Καραγκιόζη. Στο τραπέζι οι συμπαίκτες σε φωνάζουν Στουρνάρα για το ξεπούλημα… κι ο γιος σου ακούει και σε φωνάζει στουρνάρι και γελάει.. και μασάει και το ζάρι…

Αν έχουν και οι φίλοι παιδιά, κι έρχονται όλοι μαζί στο σπίτι για να περάσετε ένα όμορφο απόγευμα, τότε υπάρχει η λύση του διαχωρισμού του σπιτιού σε μέρη για παιδιά και μέρη για ενήλικες. Και όπως όλοι ξέρουμε, ακόμα και δικηγόρο να φωνάξεις, ακόμα και να τους γράψεις το μισό σπίτι, ακόμα και εξώδικο να τους κάνεις, ακόμα και παπά να τα διαβάσει, ακόμα και να κρύψεις τα γλυκά, ακόμα και η γειτόνισσα να έρθει να παραπονεθεί για τη φασαρία με τη ρόμπα τη φλοράλ που έχει πάνω μικρά μπουμπουκάκια λουλουδάκια αλλά πάνω της δείχνουν σαν ανοιχτά ηλιοτρόπια καταμεσίς του Ιουλίου και τα μπικουτί στο κεφάλι και αξύριστη σε μούσι και μουστάκι τιμής ένεκεν στην Ευρωπαία την Κοντσίτα (ε, από αυτή τη γειτόνισσα, δεν έχω πιο απειλητικό, εδώ τελειώνω…), ακόμα και τότε, τα μικρά παιδιά δεν θα περιοριστούν στο χώρο τους… «μπαμπάαααα, η Ηλιάνα με τσιμπάει, ο Φιλοκτήμων με τραβάει, ο Μάξιμος με ζουλάει, η Ένια με κοροϊδεύει, η Κορίνα μου παίρνει τον Mc Queen, η Θεανώ μού φοράει τα κοκαλάκια της, η Ρεβέκκα με παίρνει αγκαλιά, ο Gabriel μου παίρνει το χελωνονιντζάκι και η Άρτεμη μου τραβάει το πάμπερ», (οποιαδήποτε ομοιότητα των παιδικών ονομάτων με την πραγματικότητα, μόνο τυχαία δεν είναι, ναι τέτοιοι είναι οι φίλοι μου, τέτοια ονόματα έδωσαν στα παιδιά τους, εγώ θα το σχολιάσω?, που ήθελα να βγάλω το δικό μου Ερωτόκριτο και έπεσαν να με φάνε όλοι!, μόνο κανένα Σύλλογο Προστασίας Ανυπεράσπιστου Παιδιού δεν ιδρύσανε να στείλει αυτεπάγγελτα εισαγγελικό λειτουργό να μου πάρει το παιδί, γιατί λέει θα του δημιουργήσω ψυχικά τραύματα αν στο σχολείο το φωνάζουν Ερωτόκριτο!)….

Κι έρχεται ξαφνικά το μαγικό βράδυ… Μαγικό, με όλη τη σημασία της λέξης.. Κι αισθάνεσαι εσύ ο περήφανος μπαμπάς ο Πήτερ Παν της Χαριλάου… που πετάς με τα μικροσκοπικά φτερά σου πάνω από το δωμάτιο του παιδιού με μισάνοιχτη πόρτα, και το βλέπεις που κοιμάται σαν αγγελούδι, και νομίζεις πως σου κρυφο-χαμογελά στον ύπνο του, και βάζεις ένα ποτηράκι ρακή (να ‘ναι καλά ο συμπέθερος από το Ρέθυμνο, δεν την τσιγκουνεύτηκε, από τα Χριστούγεννα κι ακόμα έχει μείνει, και δεν το πάω και λάου λάου, με βοηθάει να χορέψουν οι σκέψεις μου στο ρυθμό της καρδιάς μου συχνά), και ανοίγεις τον υπολογιστή και νομίζεις πως μόλις ξημέρωσε η πιο ήσυχη ανοιξιάτικη μέρα… το φως της οθόνης είναι το φεγγαράκι σου κι αυτή τη νύχτα, ένα φεγγαράκι λαμπρό που τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον σου μαθαίνει να περπατάς σε αδιάβατα μονοπάτια μέσα σου, και να μαθαίνεις τα γράμματα της ψυχής σου, τα γράμματα αυτά είναι τα καλύτερα σπουδάματα.. είναι του Θεού τα πράγματα… γιατί ο δικός σου Θεός, ο μέσα σου Θεός, σου ψιθυρίζει, «ζω για σένα», «είμαι εδώ».

Κι έτσι, κάθε νύχτα που περνάει, σκοτάδι γίνομαι.. και παραδίνομαι στο ρυθμό μου.. που καίει ακόμα.. και ξέρω πως αυτό είναι κλεμμένο από τραγούδι της Αρβανιτάκη, αλλά εσείς δεν ξέρετε, πως εγώ το εννοώ…

Τα ήσυχα βράδια, λοιπόν, περνάει φωτισμένο της ζωής μου το τρένο, που θα ‘σαι μέσα κι εσύ… Ναι, με φάγατε, κι αυτό είναι κλεμμένο… από τραγούδι της Αρλέττας.. αλλά δεν φταίω εγώ αν βιάστηκαν να τραγουδήσουν τον επίλογο που ήθελα να γράψω γι’ αυτό το κείμενο.

Δεν έχω άλλο επίλογο που να μην είναι κλεμμένος από τραγούδι. Ψέματα. Έχω. «Της καληνύχτας τα φιλιά»! 

Της καληνύχτας… το φιλί της ζωής

23 Απριλίου 2014   

Από μικρός άκουγα πάντα μουσική, έπαιζα με το ραδιόφωνο να ακούγεται από την κουζίνα που μαγείρευε η μαμά μου, αργότερα διάβαζα με μουσική από το στερεοφωνικό μου συγκρότημα (καλά, όχι και πολεοδομικό συγκρότημα, ούτε καν πολυκατοικία, μία παλιά μονοκατοικία, κι έτσι όπως κρεμόταν και κάποια καλώδια, ήταν σαν είχε και αυλή η μονοκατοικία…). Ακόμα πιο αργότερα, στο στρατό είχα το ραδιοφωνάκι μου, και στα ταξίδια μου πάντα άκουγα τη μουσική του τόπου που πήγαινα.

            Αυτό που πάντα πρόσεχα ήταν οι στίχοι. Στίχοι ντυμένοι με μία όμορφη μελωδία ήταν ικανά να με κάνουν να κολλήσω για ώρες στο replay…

            Όπως φαντάζεστε άκουσα και έμαθα απ’ έξω κι ανακατωτά, πολλά ερωτικά τραγούδια σε «αρκετές» ευρωπαϊκές γλώσσες (εδώ, τώρα προσπαθώ να σας πω πλαγίως, πως μιλάω ξένες γλώσσες.. στον πληθυντικό… όχι μόνο μία ή δύο..).

            Όταν έγινα πατέρας, όταν δηλαδή ξαναγεννήθηκα, έτυχε να ακούσω τα ίδια τραγούδια με τα οποία για χρόνια ερωτευόμουν, πονούσα, έκλαιγα, χαιρόμουν ή απλά φαντασιωνόμουν…. Συνειδητοποίησα λοιπόν, πως οι στίχοι αυτών των τραγουδιών εξέφραζαν ακριβώς αυτό που ένοιωθα γι’ αυτό το μικρό πλάσμα που ανέπνεε ακριβώς δίπλα από το κρεβάτι μας…

            Είτε οδηγούσα είτε ήμουν στη δουλειά είτε ήμουν σπίτι, όποτε ακουγόταν ερωτικό τραγούδι σκεφτόμουν παιχνιδιάρικα τους στίχους σα να αφορούν εμένα και τον μικρό μου, και όλα μου ταίριαζαν… ήταν από αστείο έως συγκινητικό….

            Και αργότερα ήρθε το διαζύγιο. Και η έλλειψη συντροφικότητας. Και η έλλειψη ερωτικού αντικειμένου για να αναφέρεται κάποιο από τα τραγούδια που με συντρόφευαν μια ζωή… Και ήρθε και η απογοήτευση, η απεριόριστη μοναξιά, η αίσθηση εγκατάλειψης, η απαξία, ή έλλειψη διάθεσης για ζωή και χαρά…, αλλά έπρεπε να κρατηθώ από όπου μπορούσα.. Γιατί ένα μικρό πλασματάκι, μία ψυχούλα, ένας ανθρωπάκος με κοιτούσε βαθιά μες στα μάτια να διακρίνει αν βουρκώνω, ή α χαμογελάω ή αν μου έρχεται να κουκουλωθώ στο κρεβάτι μου μαζί του και να κλειστούμε μέσα μας και μακριά από όλα όσα μας πλήγωσαν…

            Και εκεί, κουκουλωμένοι στο κρεβάτι μας, μια νύχτα που είχαμε και οι δύο 39 πυρετό, και πεινούσαμε και κρυώναμε.. και ο μικρός γκρίνιαζε φωναχτά ενώ εγώ γκρίνιαζα από μέσα μου… πήραμε τα depon μας και έπεσε λίγο ο πυρετός και αγκαλιαστήκαμε… ήθελε πάντα να τον έχω αγκαλιά όταν κοιμόταν, σε όλη εκείνη την μακρά πρώτη περίοδο αμέσως μετά το χωρισμό.. ήθελε να κοιμόμαστε μουσούδα με μουσούδα… ήταν έτοιμος να τον πάρει ο ύπνος και κολλούσε το μουτράκι του στο δικό μου, τα χείλη του στα βλέφαρά μου… και από μέσα μου, η ψυχή μου γρατζουνούσε στην κιθάρα των πατρικών ενστίκτων μου, κάποιους στίχους….

            Φωτιά θ’ανάψω κι εκεί θα κάψω
όσα παράπονα και πίκρες έχω ζήσει
δεν είχα άστρο στο μαύρο άσπρο
ώσπου η αγάπη ήρθε δίπλα να καθίσει

Πάρε με πάρε με στην αγκαλιά σου
και βάλε με βάλε με μες στην καρδιά σου
και δώσε μου δώσε μου το φιλί της ζωής

Άγγιξε άγγιξε τα όνειρά μου και
φίλα με φίλα με στα βλέφαρά μου
και δώσε μου δώσε μου το φιλί της ζωής

Ζωή χαμένη παραδομένη σε λάθος κόσμο
που μου έγινε συνήθεια
κι εκεί που όλα χαθήκαν όλα
τ’όνειρο ξύπνησε κι έγινε αλήθεια

Πάρε με πάρε με στην αγκαλιά σου
και βάλε με βάλε με μες στην καρδιά σου
και δώσε μου δώσε μου το φιλί της ζωής

Άγγιξε άγγιξε τα όνειρά μου και
φίλα με φίλα με στα βλέφαρά μου

και δώσε μου δώσε μου το φιλί της ζωής 

Ολονυχτία κρίσης πανικού

19 Απριλίου 2014  - Μεγ. Σάββατο

Ο μπαμπάς δεν κοιμήθηκε καθόλου όλη νύχτα... ολονύχτια κρίση πανικού με απίστευτο πόνο στο στήθος, ένα αόρατο πόδι μου πατούσε την καρδιά με μια αρβύλα με καρφιά όλη νύχτα.... ο μικρός δίπλα μου κοιμόταν σαν αγγελούδι... Ήμουν στο όριο να πιστέψω πραγματικά πως έχω πάθει έμφραγμα, αφού δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ στο ελάχιστο ούτε να αναπνεύσω κανονικά. Ευτυχώς γνωρίζω πια και ήμουν πολύ ψύχραιμος αν και μέσα μου έτρεμα... Αν πάθω κάτι και ο μικρός είναι δίπλα μου Πασχαλιάτικα? Μετά από 6ωρη ταλαιπωρία, αποφάσισα να σηκωθώ στις 6μιση να πάρω το ομοιοπαθητικό μου μίγμα για την κρίση πανικού και να επιστρέψω στο κρεβάτι μπας και προλάβω να κοιμηθώ λίγο... Μόλις επέστρεψα στο δωμάτιο, ο μικρός είχε ξυπνήσει και με έψαχνε και φώναζε "είναι μέρα, είναι μέρα, πάμε στο σαλόνι, θέλω να παίξουμε" και γκρίνιαζε γιατί με έβλεπε πως νύσταζα... Είναι 7 και 45 το πρωί Μεγάλου Σαββάτου, έχω ήδη πιει το πρώτο κακάο, ο μικρός δίπλα βλέπει Dora & Diego και ελπίζω να τον ξαναπάρει ο ύπνος... Καλή Ανάσταση να έχουμε!

Φώτα πορείας

18 Απριλίου 2014 

 Θέλεις να φύγεις. Πάλι. Αλλά δεν ξέρεις από πού. Πρέπει να νοιώθεις πως ανήκεις κάπου για να μπορείς να φύγεις από αυτό. Δεν ανήκεις όμως. Δεν το νοιώθεις βαθιά μέσα σου πως ανήκεις. Δεν βρίσκεις τόπο να ανήκεις. Ούτε άνθρωπο. Ούτε χρόνο. Ούτε σε εσένα όμως ανήκεις. Σε αυτές τις προσωπικές στιγμές αναζήτησης, έρχεται το κράτος και η εκκλησία με τα έγγραφά τους (οικογενειακή μερίδα, γάμος, διαζύγιο, ληξιαρχείο, βάφτιση κτλ) να σου δηλώσουν γραπτά «ώπα φιλαράκι, εδώ το λέει ξεκάθαρα, ανήκεις στον τάδε Δήμο, στο τάδε μητρώο αρένων, είσαι του… και της… το γένος… και έχεις υπηκοότητα ελληνική και θρήσκευμα τάδε..». Ανήκεις επίσης στον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ και τα κοινόχρηστα που ξεκάθαρα έρχονται στο όνομά σου, σε συνδυασμό με μία συγκεκριμένη διεύθυνση, που μάλλον αυτόματα πρέπει να θεωρείς σπίτι σου…

Και πόσα πραγματικά σου ανήκουν? Το σπίτι σου? Αν δεν είσαι νοικάρης – οπότε δεν σου ανήκει - τότε είσαι ιδιοκτήτης, οπότε πληρώνεις χαράτσι στο κράτος, άρα είσαι ιδιοκτήτης «υπό όρους». Αλλά και χωρίς χαράτσι, δεν νομίζω πως σου ανήκει τίποτα από όλα όσα θα εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα κι όταν εσύ δεν θα είσαι πια εδώ… Κινητά, αυτοκίνητα κι ακίνητα βρίσκονται απλά υπό το καθεστώς προσωρινής επιμέλειάς σου. Θα σου προσφέρουν ένα περιτύλιγμα για να κουκουλωθείς ακόμα πιο βαθιά μέσα σου.

Σήμερα λοιπόν φίλε μου, κοιτάξου στον καθρέφτη και δες τι πραγματικά σου ανήκει…

Τα μάτια σου έχουν μία περίεργη λάμψη, ίσως την ίδια ακριβώς, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκες… Δίπλα τους όμως σχηματίζονται πια αυλακώσεις του χρόνου, του πόνου, του γέλιου, του κλάματος που σε συνόδευσαν σε μια πορεία ζωής που επίσης σου ανήκει…

Τα γένια σου, αν και ξανθός, ήταν πάντα σκούρα καστανά… Σχεδόν ξαφνικά, εδώ και κανα ζευγάρι χρόνια, κάποιος αόρατος ζωγράφος πήρε το λεπτό πινελάκι του blanco και άρχισε να τα αποχρωματίζει… επιλεκτικά.. και ενώ πριν από λίγα χρόνια μετρούσες τις άσπρες τρίχες με περιέργεια, τώρα ξαφνικά το μούσι αρχίζει να embrace diversity και κάθε μαύρη τρίχα έχει πάρει αγκαλιά και μία λευκή τρίχα, και είναι έτοιμες για την επόμενη φωτογράφηση της United colors of Benetton. Ε, λοιπόν και αυτός ο ζωγράφος με το πινελάκι του σου ανήκουν. Εσύ τον γέννησες και τον ανάθρεψες, εσύ του έδωσες και το πινελάκι… αυτός απλά σημειώνει με ένα tick πάνω στο πρόσωπό σου πως «πάει κι αυτή η μέρα, ο μήνας…».

Το σώμα σου αλλάζει. Όχι δεν ψηλώνει πια. Παχαίνει, αδυνατίζει… Το στομάχι σου στρογγυλεύει και ξανα-ισιώνει. Γιατί υπάρχουν περίοδοι που μαζεύει πολλά «που δεν μπορεί να καταπιεί». Άλλοτε πάλι, τα χωνεύει. Και πάλι απ’ την αρχή..

Τα πόδια σου αρχίζουν να κουράζονται. Έχουν περπατήσει πια πολλά χιλιόμετρα. Σε έχουν κουβαλήσει ολόκληρο σε μήκη και πλάτη της γης και των προσωπικών σου διαδρομών.

Τα χέρια σου. Έπαιξαν με πλαστελίνες, δημιούργησαν κατασκευές, έμαθαν να γράφουν εξετάσεις, να γυμνάζονται, να σε χτενίζουν, να σε ντύνουν, κι ακόμα στέκονται εκεί, στο προσκεφάλι σου,, έτοιμα να γράψουν για σένα όλα όσα το στόμα δεν σου πρόσφερε ποτέ τη δυνατότητα να εκφράσει… Και τα βλέπεις πολλές φορές πώς πετάγονται οι φλέβες τους… από την ένταση των όσων ζουν…

Το παιδί σου. Αυτό δε σου ανήκει. Ανήκει στον κόσμο μας, αλλά κυρίως στον δικό του κόσμο. Όμως το χαμόγελο που σου ρίχνει όταν κοιτάζεστε, ναι φίλε μου, αυτό σου ανήκει. Όπως και τα «σ’αγαπώ» που προφέρει το στόμα του, αυτά σου ανήκουν. Όπως και οι γκρίνιες του, και τα κλάματα και τα πολλά «γιατί», κι αυτά σου ανήκουν… Για όλα αυτά βγήκες στο δρόμο. Για όλα αυτά έφυγες. Για όλα αυτά ταξίδεψες το ταξίδι το έξω από σένα που σε οδήγησε πίσω στο κέντρο σου.

Και ολόκληρος εσύ, τα μάτια, τα χέρια, τα γένια, τα πόδια και κυρίως η καρδιά χτυπάνε στον παλμό ενός μικρού ανθρώπου, που ανέλαβε πια να κινεί τους δείκτες του ρολογιού της ζωής σου για σένα, γιατί μετρώντας τα δικά του χρόνια προσθέτεις ποιότητα ζωής στα δικά σου, που πια δεν έχει νόημα να μετριούνται.

Σύντομα όμως, θα πρέπει να φύγεις πάλι. Γιατί δεν ανήκεις στον γιο σου. Ούτε σου ανήκει. Είσαι η μεγάλη αγκαλιά του σύμπαντος γι’ αυτόν, και αυτός είναι για σένα η επιστροφή στη μάνα γη. Πρέπει να φύγεις για να του δώσεις το περιθώριο να …φύγει. Γιατί δεν θέλεις να ανήκει. Τα ποδαράκια, τα χεράκια και τα ματάκια έχουν να γράψουν πολλά χιλιόμετρα ακόμα. Στα πρώτα λίγα χιλιόμετρα, μπορείς να λειτουργήσεις ως φανάρι, δείχνοντας το πράσινο και το κόκκινο ή το πορτοκαλί, αργότερα ως οδική σήμανση, δείχνοντας τις επικίνδυνες στροφές, το ανώτατο όριο ταχύτητας, τα αδιέξοδα, και τα stop για έναν καλό έλεγχο της κατάστασης… όμως οι δρόμοι είναι ανοιχτοί μπροστά του. Εσύ, συνοδηγός στην αρχή, στο πίσω κάθισμα αργότερα και με άλλο μεταφορικό μέσο ακόμα πιο αργότερα..

Με τα ίδια σου τα πόδια να χαράξεις κι άλλο μονοπάτι. Και να τον μπερδέψεις. Να τον στείλεις από άλλο μονοπάτι. Δίχως χνάρια. Με ένα σακίδιο επιβίωσης στην πλάτη γεμάτο από την αγάπη σου.

Και φεύγεις…

Του παιδιού μου το παιδί

15 Απριλίου 2014


Έχω μπλέξει άσχημα. Αλλά ας συστηθούμε πρώτα. Είμαι το παιδί που κρύβεται μέσα σε έναν μπαμπά, αλλά αυτός δε λέγεται μπαμπάς επειδή εγώ – που είμαι παιδί - κρύβομαι μέσα του, αλλά επειδή έχει κι άλλο παιδί. Έξω του. Κι έξω μου. Υποψιάζομαι δε, πως κι εκείνο το παιδί έχει κι ένα άλλο παιδί που κρύβεται μέσα του. Inception δηλαδή. Είμαστε όλοι μπάμπουσκες. Με αυτή τη λογική θέτει σοβαρή υποψηφιότητα το ενδεχόμενο να κρύβεται και μέσα σε μένα ακόμα ένα παιδί. Γι’ αυτό πάσχει η Ελλάδα από υπογεννητικότητα, γιατί τα περισσότερα παιδιά κρύβονται κάπου μέσα…

Λέγαμε λοιπόν για μένα. Που έχω χωθεί κάπου πίσω από τα πνευμόνια του μπαμπά, για να παίρνω αέρα… Οξυγόνο με ποτίζει, διοξείδιο του επιστρέφω. Αλλά έτσι είναι η φύση μας εμάς των παιδιών. Δεν είναι απλά «ζωοδόχος» όπως το οξυγόνο, αλλά αναβράζουσα, με ανθρακικό… Όπως τα depon maximum που εκτοξεύτηκαν οι πωλήσεις τους στο γειτονικό μας φαρμακείο μόλις πάτησε το πόδι του στο σπίτι μας αυτός. Αυτός ο μικρός. Ο υιός. Ο κανακάρης. Και δεν αδειάσαμε από πονοκεφάλους χαράς, πίεσης, άγχους, αϋπνίας και alertοσύνης. Και ο δικός μου ο αφεντικός, ο μπαμπάς ντε, ήπιε το νερό της λησμονιάς και με άφησε να κείτομαι ατάιστο και απότιστο και άπλυτο στο υπόγειο της αριστερής κοιλίας της καρδιάς. Από εκεί με όρκισε μόνο να μην ξεχνάω να χτυπάω το κουδουνάκι κάθε λίγο και λιγάκι για να δίνω σταθερό καρδιακό ρυθμό μην τυχόν και ξεχαστεί με το μυαλό του στην δαιδαλώδη ερμηνεία της συμπεριφοράς του άλλου. Του…. αυτού. Αυτού του μικρού ντε. Του υιού. Έστω μέχρι να μεγαλώσει λίγο. Να γίνει «ψηλός». Όχι «μακρύς».

Θυμάμαι τα χρόνια που με είχε μοναχογιό, μοναχοπαίδι. Πολύ σπάνια με έβγαζε έξω στην επιφάνεια να γνωρίσω κανέναν φίλο του, να περιδιαβώ στα ίδια μονοπάτια που αυτός ιχνηλατούσε… αλλά όταν το έκανε, όταν έπαιρνε απόφαση πως έπρεπε να με αφήσει κι εμένα, το παιδί που κρύβει μέσα του, να σεργιανίσει λίγο παραέξω από τα σκοτεινά κι ανήλιαγα καταγώγια της ψυχής του, τότε θυμάμαι πως έπαιρνα φόρα κι έτρεχα όπως ένα σκυλάκι που μόλις του έλυσαν το λουράκι, και δραπέτευα από το στόμα του, από τα χέρια του που έκαναν δραστήριες χειρονομίες ή από τα πόδια του που χόρευαν σε ρυθμούς «έξω καρδιά», από το γέλιο του και από το κλάμα του κι αγκάλιαζα σφιχτά όσους ανθρώπους έβλεπα μπροστά μου. Αυτοί ήταν σίγουρα οι εκλεκτοί. Σε αυτούς είχε προσφέρει το φοβερό προνόμιο να με γνωρίσουν από κοντά. Κάποτε μου είχε πει «παιδί μου, ψυχή μου, το καλύτερο του κάθε ανθρώπου κρύβεται μέσα του, στην πιο μύχια και τρελή σκέψη του, εκεί που η καρδιά είναι ελεύθερη να φτερουγίσει στο ρυθμό που όρισε το σύμπαν για εκείνον.. Εκεί ακριβώς σε έχω τοποθετήσει φύλακα άγγελο». Ήξερα καλά λοιπόν, πως όταν αποφάσιζε να αφήσει τον φύλακα άγγελο να «δραπετεύσει» ήταν επειδή αισθανόταν απόλυτα ασφαλής στο χώρο, στο χρόνο, στο ανθρώπινο περιρρέον περιβάλλον.

Είχαμε και άσχημες στιγμές. Με άφηνε κλειδωμένο βαθιά στην ψύχη του για μέρες, μήνες ή χρόνια…

Μέχρι που ήρθε αυτός.. αυτός ντε. Ο υιός. Και μεγάλωσε λίγο και στάθηκε στα πόδια του. Και είναι ξεκάθαρο πια πως ο μπαμπάς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την διαχείριση της κατάστασης μόνος του. Μου έλυσε λοιπόν τα λουριά, μου έβγαλε το φίμωτρο, ξεκλείδωσε και το κλουβί και με άφησε ελεύθερο να πάρω τα ηνία του σώματος και της ψυχής του και να τα οδηγήσω εγώ σε αυτό το καθημερινό αλισβερίσι με … αυτόν. Αυτόν ντε. Τον υιό.

Και αν εξαιρέσω τις εργάσιμες ώρες της ημέρας, που με κρατάει κρυμμένο, όλες τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, με έχει ξεθεώσει.. Έχω απλώσει όλη την καλλιτεχνική μου - και όχι μόνο – παλέτα σε συνδυασμούς χορού, υποκριτικής, παιχνιδιού, γέλιου, συν-τηλεθέασης, συν-ακρόασης, και συν-διαλλαγής για κάθε ανταμοιβή μιας μικρής επιτυχίας όπως και για κάθε τιμωρία μιας κίνησης εκτός κανόνων.

Και ξέρετε τι έχω καταλάβει? Σχεδόν σε κάθε δραστηριότητα, αυτός.. αυτός ντε.. Ο υιός.. με ξεπερνά. Αυτός δεν ελέγχει το παιδί που κρύβει μέσα του. Έχουν σχεδόν ταυτιστεί. Και δεν είναι δίκαιο να με βάζει να αντιμετωπίσω δύο παιδιά μαζί. Γι’ αυτό σας λέω.. Μπορείτε να βγάλετε κι εσείς τα παιδιά που κρύβετε μέσα σας ώστε να μεγαλώσει η παρέα για να χειριστούμε καλύτερα την κατάσταση? Οι μπαμπάδες απλά χαλαρώστε κι απολαύστε το, θα αναλάβουμε εμείς! Αλλά κάντε μου τη χάρη… Έχω μπλέξει άσχημα..

Μικρά, αλλά με νόημα.. Όχι όλα δικά μας, αλλά για εμάς!

7 Απριλίου 2014

1) Θα υποχωρήσουν τα νερά και ο βυθός μας θα γίνει νησί

2) Ίσως ποτέ γιε μου να μην μπορέσεις να καταλάβεις ποια Μοίρα είναι πιο σκληρή.. Εκείνη που σε διώχνει από τον Παράδεισο ή εκείνη που κάποτε σε έβαλε μέσα? Είναι η απορία ζωής μου. Δεν έχω να σου δώσω απάντηση. Μη με ρωτήσεις ποτέ. Απλά προχώρα... (εμπνευσμένο από την Εύα Ομηρόλη)

3) Θυμάσαι που το Πάσχα χαζεύαμε τα πυροτεχνήματα? Πού και πού, υπήρχε κάποιο που έσκαγε πριν φτάσει στον ουρανό... Έτσι συμβαίνει και με τις ζωές μερικών ανθρώπων.. διαλύονται πριν φτάσουν ψηλά.. (Σουζάνα Ταμάρο, «όπου σε πάει η καρδιά»)

4) Γιε μου, θέλω το σπίτι μας να είναι ένα παράθυρο στον κόσμο, κι όχι ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες...

5) Γιε μου, θα ήθελα να σου πω, πως το να χάνεις χρόνο δεν είναι καθόλου κακό. Μα φοβάμαι... Μετανιώνω. Και δε στο λέω. (Εμπνευσμένο από Σουζάνα Ταμάρο)

6) Γιε μου, όταν οι άνθρωποι φεύγουν, αυτό που μας λείπει περισσότερο δεν είναι η παρουσία τους αλλά όλα αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ μεταξύ μας. (εμπνευσμένο από Σουζάνα Ταμάρο)

7) Γιε μου, η ψυχή μας είναι πιο βαθιά από την πληγή μας. Επανέλαβε μετά από εμένα. Και γραψτο στο ημερολόγιό σου.

8) Γιε μου, μια σταγόνα όνειρο, ένα δάκρυ κι ένα χαμόγελο να τα φυλάς πάντα στην τσέπη σου. Και να είσαι πάντα έτοιμος να τα μοιραστείς.

9) Γιε μου, θέλω τη σκέψη μου επάνω σου ν’ απλώσω χωρίς να σε κουράσω. Θέλω το χαμόγελό σου να δω, την καρδιά μου να ξεκουράσω...

10) Γιε μου, ίσως ποτέ να μην έχω να σου δώσω σωστές απαντήσεις. Μπορεί όμως να σου κάνω κάποιες σωστές ερωτήσεις (εμπνευσμένο από Εύα Ομηρόλη)

11) Γιε μου, θα ήθελα να μάθεις να δίνεις πάντα μόνο από αυτό που σου περισσεύει, για να είσαι σίγουρος ότι δίνεις ΜΟΝΟ για τη χαρά του να δίνεις. Και όταν παίρνεις, να παίρνεις από τον άλλον μόνο αυτό που του περισσεύει, για να είσαι σίγουρος ότι είσαι ακόμα ελεύθερος..

12) Αγόρι μου, όπου δεν υπάρχει πάθος, μπορεί ο καθένας να αντικατασταθεί.

13) Γιε μου, ή θα θυμάσαι ή θα ζεις. Το πρώτο μπορεί να περιμένει για την εποχή που δεν θα μπορείς να κάνεις το δεύτερο.

14) Η χειρότερη ώρα γιε μου, είναι η ώρα που μπορεί να ανακαλύψεις την ομοιότητα αυτών που αγαπάς με τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν...

15) Οι Εσκιμώοι γιε μου, όταν γεράσουν κι είναι πλέον ανίκανοι να κερδίσουν μόνοι τους το ψάρι τους, πηγαίνουν να τους φάει η αρκούδα...

16) Γιε μου, σε κάποια ζευγάρια συνέβη ότι συμβαίνει και με το στρείδι.. Ένα στρείδι τυλίγει ένα "ξένο" σώμα και πληγώνεται.. και τότε... μόνο τότε.. υπάρχει η μεταμόρφωση μιας πληγής σε μαργαριτάρι..

17) Γιε μου, οι άνθρωποι που κυκλοφορούν λίγο είναι αυτοί που εξασφαλίζουν τη βεβαιότητα του περιζήτητου. Οι χορτασμένοι. Οι άλλοι, κυκλοφορούν πολύ για να παρηγορηθούν που δεν είναι "εμπορεύσιμοι".

18) Αγόρι μου, όταν οι επιθυμίες μας γίνονται μεγάλες μας ξεπερνούν. Κι όταν προσπαθούμε να τις φτάσουμε μας παραγκωνίζουν. Αν τις εγκαταλείψουμε είμαστε δειλοί. Κι αν τις κυνηγήσουμε γινόμαστε δυστυχισμένοι. Κι όταν φτάσει η επιθυμία μας να γίνει αλήθεια, κρατάει μόνο μια στιγμή...

19) Μαζί με την κάθε ανάσα σου, να παίρνεις δύναμη και να μπορείς να επιβάλλεις τις δικές σου έννοιες στις λέξεις των άλλων. (εμπνευσμένο από Εύα Ομηρόλη)

20) Η ψυχή, γιε μου, είναι κάτι μοναδικό. Κι όπως όλα τα μοναδικά, δεν μπορεί παρά να είναι μόνη...

21) Γιε μου, το στόμα το έχουμε για να μάθουμε να προφέρουμε λέξεις που τελειώνουν με θαυμαστικά. (εμπνευσμένο από Εύα Ομηρόλη)

22) Ο μπαμπάς λέει πως τα όνειρα δίνονται δωρεάν, αλλά πολλές φορές αργότερα, κοστίζουν πολλά...

23) Γιε μου, να μη μείνεις ποτέ κολλημένος στην ίδια μύξα που αρέσει σε κάποιους να αποκαλούν ζωή και καμώνονται τον ικανοποιημένο για να μην χρειαστεί ποτέ να κάνουν τον τολμηρό. Να βουτάς μέσα στο χρόνο άφοβα, να μάθεις να κολυμπάς ακόμα και στα πιο θολά νερά του, όχι για να γίνεις καλύτερος, μα γιατί ΕΙΣΑΙ καλύτερος. Γιατί τελικά το "καλύτερος" δεν μπορεί μόνο του να είναι ο στόχος. Δυστυχώς είναι πάντα το κίνητρο.

24) Γιε μου, πάψαμε να θέτουμε ερωτήματα και ζούμε μέσα στις απαντήσεις. Αυτό τουλάχιστον είναι πρόοδος.

25) Η ζωή είναι το δώρο του Θεού σε μας. Ο τρόπος που ζούμε τη ζωή μας, είναι το δικό μας δώρο στο Θεό

26) Η χαρά είναι μεγάλος δάσκαλος. Το ίδιο όμως και η απελπισία. Η καθαρή σκέψη είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως και η σύγχυση. Η ελπίδα είναι μεγάλος δάσκαλος, το ίδιο όμως και η απογοήτευση. Η ζωή είναι μεγάλος δάσκαλος. Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τον θάνατο.

27) Οι αδύναμοι είναι σκληροί γιε μου. Μόνο από τους δυνατούς μπορείς να περιμένεις καλοσύνη.

28) Ξυπνήσαμε το πρωί με τον μικρό και χουζουρεύαμε λίγο στο κρεβάτι... Ξαφνικά άρχισα να τον γαργαλάω και να τον φιλάω στο λαιμό, κι εκεί που γελούσε και τσίριζε, σταματάει και μου λέει "άρχισες πάλι τα χαζά?"... (2 ετών και 3 μηνών, για να μην ξεχνιόμαστε...)

29) Ο γιος μου πηγαίνει στον παιδικό σταθμό. Ο ξάδερφός του στο νηπιαγωγείο.

- Θέλω κι εγώ να πάω στο σχολείο του ξαδέρφου μου

- Αγόρι μου δεν γίνεται, ο καθένας πρέπει να πάει στο σχολείο του.

- Εγώ θέλω να πάω στο σχολείο του καθένα!

30) Για να φτιάξουμε το χώρο μέσα μας όμορφο, ας ξεκινήσουμε φτιάχνοντας το χώρο γύρω μας όμορφο.. αντικείμενα και διακόσμηση που μας ταξιδεύουν είναι το δικό μου μέσο απόδρασης... ο μικρός πάλι ανακαλύπτει καινούριους κόσμους ακόμα και μέσα στο σπίτι του.. σίγα σιγά μπορεί να τον βοηθήσουν να ανακαλύψει και τους καινούριους κόσμους μέσα του, και να μου τους δείξει.. Μαγικό?

31) Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη ανάγκη στην παιδική ηλικία τόσο δυνατή όσο η πατρική προστασία.

Ζίγκμουντ Φρόυντ, 1856-1939, Αυστριακός ψυχίατρος

32) Οι γονείς είναι οι τελευταίοι άνθρωποι που θα έπρεπε να τους επιτρέπεται να έχουν παιδιά.

Samuel Butler, 1835-1902, Άγγλος συγγραφέας

33) Άλλη μία μαγική στιγμή: Ξυπνάει τη νύχτα, σε φιλάει και ξανακοιμάται..

34) Έλεγα σήμερα στον μικρό "Είσαι μαϊμούνι?" μου απαντούσε "Εσύ είσαι μαϊμούνι". Συνέχιζα, "είσαι μπουρμπουλήθρας?", μου απαντούσε "Εσύ είσαι μπουρμπουλήθρας"... Και άρχισα, "Είσαι κούκλος?" - "Εσύ είσαι κούκλος"!, έλεγα "είσαι λαχταριστός?" -"Εσύ είσαι λαχταριστός" μου έλεγε, "Είσαι γοητευτικός?", "Εσύ είσαι γοητευτικός"!... μη γελάσετε.. ήθελα τόσο να τα ακούσω...

Η ζωή μου μια βόλτα

5 Απριλίου 2014

Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος

Αίθουσα αναμονής. Πτήση επιστροφής στη Θεσσαλονίκη.

Η προσωπική ιστορία πολλών ανθρώπων είναι συνδεδεμένη με συγκεκριμένο τόπο. Βίωσα έντονα για ακόμα μία φορά το συναίσθημα του να μην ξέρεις σε ποιον τόπο τελικά ανήκεις. Είναι σαφής ο τόπος καταγωγής ή τόπος εργασίας. Αλλά μάλλον για μένα, σπίτι δεν είναι ένα μέρος να ζεις, σε μια πόλη που ζεις, αλλά ένας τόπος όπου πάντα θα πηγαίνεις... για να βρω το σπίτι μέσα μου, πρέπει να πάρω μία βαλίτσα και να κάνω δρόμο, να έχω ταξίδι. Σπίτι μου είναι το ταξίδι. Με πραγματικές ή συναισθηματικές μόνο βαλίτσες. Ή ακόμα και χωρίς καθόλου βαλίτσες. Γιατί έρχεται μία στιγμή, που συνειδητοποιείς πως τα υπάρχοντά σου όλα χωράνε στη χούφτα σου. Όπως και η καρδιά σου, που την κρατάς πάντα έτοιμη στη χούφτα σου να προσφερθεί ολόκληρη σε μία απλή χειραψία ή αγκαλιά με φίλους, στους δρόμους που μαζί περπατήσατε και χτίσατε μαζί αυτό που σήμερα έγινε το σπίτι σας. Χωρίς στεγαστικό, χωρίς δάνεια, χωρίς υποχρεώσεις και ανταλλάγματα. Με στέγες εμφανώς μονωμένες για να κρατάνε τη ζεστασιά μέσα σας, στους δρόμους του κόσμου... και τα αεροδρόμια έγιναν οι πρόναοι της ιερής φιλίας, οι προθάλαμοι και τα χολ για το πρώτο κέρασμα, το λικεράκι, πριν οι δρόμοι ανοίξουν τα χέρια τους για να προσθέσουν ακόμα ένα κεραμίδι. Είναι πολλά τα σπίτια μας γιε μου, είναι πολλοί οι δρόμοι μας. Είμαστε ευλογημένοι γιε μου.

Δύο άνθρωποι μόνοι

28 Μαρτίου 2014

Δύο άνθρωποι μόνοι συναντήθηκαν εντελώς τυχαία και με τον πιο πρωτοποριακό τρόπο εκείνης της εποχής. «Συναντήθηκαν» χωρίς να ειδωθούν. Ανταλλάξανε μηνύματα. Σε κινητά. Και πολλά τηλεφωνήματα. Με τηλεκάρτες. Και πολλά ταξίδια διασταύρωσαν τις ζωές τους σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Και ήταν πολύ νέοι ακόμα. Είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους. Και όπως τυχαία συναντήθηκαν, τυχαία και, αναπόφευκτα πια, ερωτεύτηκαν.

Κι έγιναν οι δύο άνθρωποι μόνοι, ένας άνθρωπος. Κι ίσως δεν διασπάστηκε ποτέ αυτός ο άνθρωπος, όμως, όπως τυχαία συναντήθηκαν και ερωτεύτηκαν, έτσι «τυχαία» χάθηκαν… Και έμεινε ο έρωτας να τους θυμίζει μέσα τους, πως ο άλλος κάποτε πράγματι υπήρξε. Και το έζησαν. Με τη μορφή αγώνα αντοχής…

Και για αρκετά χρόνια δεν έζησαν τίποτα άλλο… όμως… κάποτε η ζωή έτρεξε κι έναν αγώνα ταχύτητας και….

Δύο άνθρωποι μόνοι συναντήθηκαν εντελώς τυχαία, με έναν ίσως κλασικό τρόπο. Οι ζωές τους διασταυρώθηκαν στη ρωγμή εκείνη του χρόνου που σκοντάφτει και πέφτει το λεγόμενο timing.. και για πολλούς προσωπικούς τους λόγους μάλλον ο καθένας, αποφάσισαν να το ζήσουν. Και το έζησαν. Λίγο σχετικά. Και πρόλαβαν να γίνουν ένας άνθρωπος, να παντρευτούν, να κάνουν ένα παιδί και να χωρίσουν πριν προλάβεις να πεις «Ερωτόκριτος». Και πήρε ο καθένας τον δρόμο του.

Ένας μπαμπάς κι ένας γιος…  δηλαδή…

            Δύο άνθρωποι μόνοι συναντήθηκαν όχι τυχαία, και αγαπήθηκαν. Και έγιναν ένας άνθρωπος. Και ο δικός τους αγώνας τους έλαχε μετ’ εμποδίων. Δεν τα πήγαν άσχημα όμως… Κι ακόμα αγωνίζονται. Δεν τους νοιάζει το μετάλλιο. Ούτε κανενός είδους αναγνώριση. Νοιάζεται ο ένας τον άλλον.

 Όπως τότε…

Δύο άνθρωποι μόνοι επιλέγουν βηματισμό. Γρήγορο, αργό, με σκυφτό κεφάλι ή με παρρησία. Σκοντάφτουν, πέφτουν, ξανασηκώνονται, γιατρεύουν τις πληγές τους και προχωράνε.

Δύο άνθρωποι μόνοι βρίσκονται μπροστά σε πολλές επιλογές χειρισμού της προσωπικής τους κατάστασης. Τα βήματά τους άλλοτε οδηγούν ευθεία μπροστά, άλλοτε λοξοκοιτάζουν προς τα πίσω μήπως ξέχασαν κάτι και ξανοίχτηκαν στο μέλλον λειψοί, άλλοτε κρύβονται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου για να περικλείσουν όλο τον κόσμο τους σε λιγότερο από ένα τετραγωνικό μέτρο.

Ίσως για δύο ανθρώπους μόνους, ένα τετραγωνικό μέτρο είναι ικανό να περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο.

Για έναν άνθρωπο μόνο όμως, ολόκληρος ο κόσμος είναι πολύ μικρός να τον χωρέσει.

Ο έρωτας εκεί που «ανήκει».

Ο μικρός αυτές τις μέρες με τη μαμά του.

Εγώ για δύο. Για δύο ανθρώπους μόνους. 

Οι ζωές των άλλων

15 Μαρτίου 2014

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχω ξεκινήσει έναν προσωπικό μοναχικό δρόμο στα μονοπάτια της προσωπικής αυτοβελτίωσης μέσα από συναντήσεις με ψυχολόγους, ψυχοθεραπευτές, παρακολούθηση συνεδρίων, σεμιναρίων και ομιλιών. Η εξέλιξη όλων των προηγούμενων με ώθησε στο να παρακολουθώ αυτή τη στιγμή ένα εξάμηνο σεμινάριο e-learning για προσωπική συμβουλευτική – Life Coaching.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, χθες βράδυ πήγα σε μία ομιλία μιας ψυχολόγου με θέμα «Μικρές αλλαγές στη ζωή των ενηλίκων για μεγάλες αλλαγές στη ζωή των παιδιών μας». Η σημείωση για την ομιλία έλεγε πως θα παιχτούν αποσπάσματα από την ταινία Κράμερ εναντίον Κράμερ. Έχοντας αυτό-ονομαστεί Mr Kramer για πολλούς ευνόητους και μη λόγους, θεώρησα πως η ομιλία μου ταιριάζει πολύ. Και πήγα.

Και δεν πήγα μόνο εγώ. Πήγαν κι άλλοι άνθρωποι. Σύνολο 15. Η σύνθεση ήταν περίπου ως εξής: 7-8 γυναίκες ηλικίας over 60, που όλοι φανταστήκαμε πως βρίσκονται εκεί για τα εγγόνια τους. Οι υπόλοιποι όλοι μεταξύ 35 και 40something. 12 γυναίκες μόνες, 1 ζευγάρι, κι εγώ.

Ήρθε η στιγμή που έπρεπε να συζητήσουμε κάποια θέματά μας, κάποιες ιδέες μας, πιθανά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα με τα παιδιά μας. Εξαιτίας του θέματος της ταινίας και κάποιων ερωτήσεων από το κοινό, περιστραφήκαμε γύρω από το διαζύγιο ή τη χηρεία. Οι ηλικιωμένες κυρίες, μονίμως εκτός θέματος, αφού είχαν να λύσουν τα προσωπικά τους θέματα όπως: εγώ παντρεύτηκα μόλις τελείωσα το σχολείο, μας πάντρευαν οι γονείς μας, οι άντρες μας δεν μας άφηναν να δουλέψουμε, θυσιαστήκαμε για τα παιδιά μας, δεν διαλύσαμε τα σπίτια μας όποιος και να ήταν ο άντρας μας, εμείς κάναμε υπομονή, οι σημερινοί νέοι όλο χωρίζουν κτλ… χιλιομασημένα αποτυχημένα τσιτάτα καταπιεστικών και πνιγμένων γενεών που σκόρπισαν καταπιεσμένα και ενοχικά παιδιά…

Είχαμε όμως και την «έκπληξη». Το αστέρι της βραδιάς. Μία κυρία 60φεύγα. Ίσως πολύ φεύγα… «εγώ ήθελα να ρωτήσω κάτι.. έχω στον περίγυρό μου ένα ζευγάρι με 2 παιδάκια που χώρισε… Η κυρία τώρα έχει σύντροφο, τον έχει ΜΕΣΑ στο σπίτι, με τα 2 της παιδιά!! Και ο κύριος, επίσης έχει σύντροφο! Αυτά τα παιδάκια δηλαδή τώρα δεν καταστράφηκαν; Έχουν 2 μπαμπάδες και 2 μαμάδες; Αχ τα καημένα….» Αρχικά φοβάσαι πως μπορεί να μιλάει για την κόρη της ή τον γιο της, ή τα ανίψια της έστω, οπότε είσαι και λίγο επιφυλακτικός στο πώς θα μιλήσεις… Αν και ήδη έχω αρχίσει να βγάζω φυσαλίδες από το στόμα… Η ψυχολόγος της λέει «είπατε πως μιλάτε για τον περίγυρό σας, καλό θα ήταν ο καθένας να μιλάει για τα προσωπικά του βιώματα μόνο, δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε κανέναν»… «Μα δεν είναι μακρινός περίγυρος.. Μέσα στα πόδια μου την έχω την κυρία.. ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ! ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!»           Κάπου σε αυτό το σημείο, οι φυσαλίδες από το στόμα μου, αρχίζουν να εξελίσσονται σε φούσκες big bubble, φοβάμαι μήπως ο κόσμος καταλάβει ότι μου ανεβαίνει η πίεση 22… Σκέφτομαι «καταραμένη ελληνική παθογένεια». Αλλά ακόμα δεν ήξερα το κερασάκι της τούρτας… Η ψυχολόγος επιμένει «θα ήθελα σας παρακαλώ να μας πείτε κάτι για εσάς, για μια δική σας εμπειρία»… Και τι απαντάει η Θεά; «ααα τίποτα, τίποτα, με εμένα ευτυχώς όλα μια χαρά… γι’ αυτό και ποτέ δεν παντρεύτηκα και ποτέ δεν έκανα παιδιά.. και τα βλέπω αυτά γύρω μου, και λέω ευτυχώς που δεν παντρεύτηκα, ευτυχώς που δεν έκανα παιδιά! Τα βλέπω κι αυτά τα καημένα στην πολυκατοικία και τα λυπάμαι τα δυστυχισμένα». Νομίζω, απ’ όσο με ξέρετε, καταλαβαίνετε ότι πλέον είχα ένα σύννεφο μπροστά μου… Δεν είχα και κανέναν να πάρει ένα 50ευρω να μου διαλύσει το σύννεφο και μετά να το ρίξει στο βάζο… Έχασα για λίγο επαφή με το περιβάλλον… Είδα την μεγαλοκοπέλα των 60φεύγα, με τα ρόλει στα μαλλιά να κατεβαίνει στο παράθυρο του ακάλυπτου για να κρυφακούσει πότε κάνει έρωτα η γειτόνισσα με τον σύντροφο και αν τα παιδιά είναι μέσα και διαβάζουν, να περνάει ένα μεροκάματο ολόκληρο στο ματάκι της πολυκατοικίας, να δει ποιος μπήκε, ποιος βγήκε, αν τα παιδιά έπαιξαν, έφαγαν, πήγαν σχολείο, αν ήρθε ο μπαμπάς να τα δει, για να γυρίσει μετά το βλέμμα πίσω στο άδειο σπίτι της, στην άδεια ζωή της, που προφανώς δεν έχει να τη γεμίσει με τίποτα καλύτερο από τις ζωές των άλλων…          Ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοια ζευγάρια σε πολυκατοικίες και δίνουν νόημα στη ζωή κάποιων ανθρώπων που το μόνο που πρόσφεραν στα 60τόσα χρόνια της ζωής τους είναι να γεμίζουν κόπρανα τον πλανήτη. Και δεν το λέω γιατί δεν παντρεύτηκε ή γιατί δεν έκανε παιδιά. Αφού αυτή η γυναίκα αγαπάει και λυπάται τόσο πολύ τα παιδάκια των γειτόνων, που αποφάσισε να πάει σε μία ομιλία που δεν την ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο, για να «ξεφτιλίσει» τη γειτόνισσα και τελικά να ξεφτιλιστεί η ίδια, θα μπορούσε για παράδειγμα να προσφέρει υπηρεσίες στο Χαμόγελο του Παιδιού ή τα παιδικά χωριά SOS ή να βοηθάει ανήμπορους ανθρώπους σε ιδρύματα. Αυτή νομίζω θα ήταν μία πολύ γεμάτη ζωή για έναν άνθρωπο χωρίς οικογένεια, θα της έδινε πραγματικό νόημα και δεν θα είχε χρόνο και διάθεση να περάσει όλη της τη ζωή πίσω από μία κλειδαρότρυπα. Επιπλέον, δεν θα έπιανε μία θέση (από τις μόνο 15 θέσεις) σε μία ομιλία που καμία θέση δεν είχε για γυναίκες σαν κι αυτή…

Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω… Η ομιλία  - συζήτηση ξεκίνησε στις 7μιση το απόγευμα και τελείωσε στις 10. Η κυρία αυτή, ντύθηκε στο σπίτι της, ετοιμάστηκε, πήρε τηλέφωνο τις φίλες της και είπε «έχει μία ομιλία που πρέπει οπωσδήποτε να πάω» ενώ στη διπλανή εκκλησία βαρούσαν οι καμπάνες για να καλέσουν τους πιστούς για τους Χαιρετισμούς.. Χαίρε Κεχαριτωμένη Γραία, με έκανες τόσο ευτυχισμένο που τόλμησα να κάνω οικογένεια, να κάνω ένα παιδί, να πάρω ένα διαζύγιο, και να μην έχω καθόλου μα καθόλου διάθεση να κρίνω δημοσίως τις ζωές των άλλων ούτε να ζω μέσα από αυτές.. (η τελευταία μου πρόταση αναιρεί ολόκληρο το κείμενο αυτό, αφού τελικά σχολιάζω τη ζωή της, αλλά γνωρίζω πως για πολλές τέτοιες κυρίες ο κόσμος φοβάται να πάρει αποφάσεις στη ζωή του.. είναι το πρόσωπο του φόβου του «τι θα πουν οι άλλοι» και δεν έχω τίποτα περισσότερο να σιχαίνομαι).

Κοινή γνώμη

26 Μαρτίου 2014

Από μικρός είχα μία περίεργη αίσθηση… Σαν να μην ταίριαζα πολύ με αυτόν τον κόσμο, σα να μην υπήρχε ικανοποιητική συμβατότητα ανάμεσα στον τρόπο σκέψης μου και σε αυτό που λέμε «κοινή γνώμη». Πάντα πίστευα πως η «κοινή γνώμη» ήταν το χειρότερο τσιτάτο που ανακαλύφθηκε ποτέ για να κατευθύνονται ζωές ανθρώπων. Εδώ καλά καλά δεν μπορούν να βρεθούν δυο άνθρωποι να έχουν παρόμοιες γνώμες, κι εμείς καταλήξαμε πως παρόλα αυτά όλοι μαζί οι πολλοί, οι πάμπολλοι, συμφωνούν σε άπειρα πράγματα, κι όλα αυτά τα περικλείει η «κοινή γνώμη».

Ποιοι εκφράζουν την «κοινή γνώμη»? Μα είναι σαφές… Οι έχοντες «κοινό νου». Συχνά λοιπόν αισθανόμουν πως υπάρχει ο νους μου και ο κοινός νους. Δύο μόνο μυαλά γέννησε η πλάση, που είναι και πολύτεκνη. Μόνο το δικό μου και το άλλο, τον «κοινό νου».

Και πού και πού στρέφω το κεφάλι προς το ουρανό να προσδιορίσω από ποιο μέρος του ορίζοντα με ρίξανε με αλεξίπτωτο σε αυτόν τον εδώ τον κόσμο… Εμένα δεν με έφερε πελαργός. Είναι ξεκάθαρο. Αλεξίπτωτο με έφερε. Και δεν ξέρω πού ακριβώς είχε στόχο να με οδηγήσει, αλλά ήμουν και παχουλοσικάτο μωρό, και δεν άντεξαν πολύ και τα «χαλινάρια» του αλεξίπτωτου και βρέθηκα να σωριάζομαι στη Νύμφη του Θερμαϊκού, με το πέπλο της από πάνω μου ριγμένο, να μην μπορώ να πάρω ανάσα… Αυτός από το άλλο σύμπαν φταίει.. Αυτός που αποφάσισε να μου δέσει ένα αλεξίπτωτο στους ώμους και να με σπρώξει στο κενό χωρίς προηγουμένως να έχει σκεφτεί να αντικαταστήσει το μυαλό μου, τον νου μου… Άφησε τον ίδιο, αυτόν που μπορεί να λειτουργούσε ικανοποιητικά για εκεί που βρισκόμουν πριν, αλλά εδώ που ήρθα προς τα τέλη της δεκαετίας του 70, δεν φαίνεται να μου χρησίμευσε και πολύ… Εδώ είναι mainstream ο κοινός νους, η κοινή γνώμη, οι κοινοί φίλοι και το κακό συναπάντημα. Μάταια πασχίζω να βρω κάτι κοινό να με κάνει να ενσωματωθώ. Κοινοτοπίες θα μου πεις. Ίσως.

Αν και εγώ έχω ατοπία. Με τη βούλα. Με ιατρική συνταγή.

Ζητούνται δότες κοινού νου. Εχεμύθεια εγγυημένη. Αν βρεθούν συμβατοί δότες και είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουμε σε μεταμόσχευση, παρακαλούνται να μεταλαμπαδεύσουν και όλη την κοινή γνώμη που αποκόμισαν όλα αυτά τα χρόνια.

Πολύ θα με εξυπηρετήσετε. Θα σας το χρωστάω. Και είμαι αξιόπιστος συνομιλητής. Φερέγγυος. Δεν χρωστάω πουθενά, πέρα από συναισθηματικές καταθέσεις οικείων ανθρώπων που με αγάπησαν. Ζητούνται δότες. Πληροφορίες εντός.