Διά βίου εκ-παίδευση

12 Φεβρουαρίου 2014

Θυμάστε που κάποτε οι γονείς δεν ήξεραν πώς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Θυμάστε που αργότερα βγήκε το internet και πολλά βιβλία και πολλοί γονείς άρχισαν να διαβάζουν και να προσπαθούν να ενημερωθούν για το «πώς να μεγαλώσετε σωστά ένα παιδί»? Έχω την εντύπωση πως όλα αυτά είναι λίγο ρετρό πια..

Νομίζω πως αλλάξανε πολύ οι εποχές και πλέον τα παιδιά μας δεν μπορούν να βρουν την κατάλληλη μέθοδο να μας διαπαιδαγωγήσουν σωστά. Και είναι αναγκασμένα να πειραματίζονται χρησιμοποιώντας πολλές μεθόδους ταυτόχρονα, και ανάλογα με τη συμπεριφορά μας κρίνουν αν καταφέρουμε να γίνουμε οριακά αποδεκτοί γονείς ή απλά ντρέπονται για εμάς που είμαστε ξύλα απελέκητα.

 Όχι, δεν θέλουν να μας κάνουν ιδανικούς γονείς, αυτά ξέρουν πως ιδανικοί γονείς δεν υπάρχουν. Οι ιδανικοί γονείς είναι αυτοί που δεν έχουν παιδιά. Το βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας. Όπως ακριβώς ιδανικοί γονείς ήμασταν κι εμείς πριν αποκτήσουμε παιδιά. Μετά, στο αμέσως επόμενο level, αμέσως μετά τη γέννα, κάψαμε μονομιάς και τις 3 ζωές μας σε αυτό το game, και στέλνουμε συνεχώς αιτήματα σε άλλους να μας στείλουν ζωή… Δόξα τω Θεώ, όλοι όσοι έχουν παιδιά είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν και να σου στείλουν ζωή, αλλά συχνά ανακαλύπτεις πως δυστυχώς ο καθένας παίζει στο δικό του, προσωπικό τερέν, και ίσως δεν υπάρχουν «ζωές» που ταιριάζουν φούστα – μπλούζα, ζώνη – σκαρπίνι…

Κλαίει. Όχι συχνά. Πιο συχνά γκρινιάζει. Πολύ συχνά. Με λόγο και χωρίς λόγο. Κυρίως χωρίς. Τι θέλει να μας πει ο ποιητής; Έλα μου ντε! Εδώ σε θέλω μάστορα! Πρόκειται για ξεκάθαρο μάθημα διαπαιδαγώγησης γονιού. Γκρινιάζει επειδή πεινάει, διψάει, πονάει, βαριέται, ερωτεύτηκε, εκνευρίστηκε, επειδή χαίρεται αλλά δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη χαρά του και γκρινιάζει, επειδή κάτι του μυρίζει, επειδή κάτι του βρωμάει, επειδή έχετε μόνο ένα σπαθί και το θέλει αυτός αλλά εκνευρίζεται που εσύ δεν έχεις δικό σου για να παίξετε.. ή απλά γκρινιάζει.. επειδή μπορεί… Και θέλεις να μάθεις τι του συμβαίνει για να τον ηρεμήσεις. Και ουρλιάζει σε βαθμό που σε ένα τέταρτο σου έρχεται ο εισαγγελέας στην πόρτα για να σου πάρει το παιδί, οι γείτονες έχουν μαζευτεί όλοι στο διπλανό διαμέρισμα με χωνιά στους τοίχους για καλύτερη ακουστική, και στον υπολογιστή που έχεις ανοιχτό στο σαλόνι, το google πρωτοβουλιάζεται και αρχίζει να κατεβάζει σωρηδόν διαφημίσεις για προφυλακτικά..

Είναι παγίδα, μην πέσεις μέσα… Είναι κόλπο παιδί μου, στημένο που λέμε. Θέλει να δει ο μικρός αν έπιασες το νόημα. Σε τεστάρει. Και λειτουργεί με χρονοχρέωση συνήθως. Αυτός θα κλάψει  / γκρινιάξει για όση ώρα έχει προαποφασίσει πως είναι ικανοποιητικό για να του «φτιάξει» τη μέρα. Ανεξάρτητα από το τι εσύ θα κάνεις ή δεν θα κάνεις, σε κάποιο λογικό ή παράλογο χρονικό διάστημα η γκρίνια θα σταματήσει (κυμαίνεται από δεκάλεπτο ως τρίωρο ή ακόμα και μεροκάματο ολόκληρο με τις νόμιμες υπερωρίες). Εσύ όμως, απαίδευτε γονιέ, χαϊβάνι Daddy, θα κρατήσεις ως σημαντικό στοιχείο την τελευταία σου ενέργεια λίγο πριν σταματήσει η γκρίνια, και θα την κάνεις Θεότητα! Εικόνισμα! Παίρνεις κι ένα post it και το κολλάς στο ψυγείο και λέει «Θέμα: γκρίνια. Προτεινόμενες Λύσεις: α) αν είναι 9 το πρωί και Σαββατοκύριακο με καλό καιρό, βαρέθηκε να ξαπλώνετε στο κρεβάτι β) αν είναι 8 το πρωί και Σαββατοκύριακο με καλό καιρό, θέλει να σε ξυπνήσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα γιατί εσύ ακόμα κοιμάσαι γ) Αν είναι 7 το πρωί και καθημερινή, έχει ψυλλιαστεί ότι σε λίγο θα ξυπνήσεις και θα πρέπει να ετοιμαστείτε για τις δουλειές σας, και πρέπει να το καθυστερήσει όσο περισσότερο γίνεται δ) αν είναι 6 το πρωί και καθημερινή, έχει ψυλλιαστεί ότι σε λίγο θα πρέπει να ξυπνήσετε για τις δουλειές σας, και δεν θέλει να ξυπνήσετε σε λίγο, θέλει να σε ταλαιπωρήσει για να ΜΗΝ μπορείς να ξυπνήσεις και φύγετε και πάτε στις δουλειές σας ε) αν είναι 5 το πρωί και καθημερινή, έχει καταλάβει ότι σε λίγο θα ξυπνήσετε για τις δουλειές σας, και θέλει να σου χτυπήσει καμπανάκι πως η νύχτα του είναι ανήσυχη.. μην τον ζορίσεις το πρωί να ξυπνήσει στ) αν είναι 4 το πρωί και καθημερινή, γκρινιάζει επειδή του ήρθε βήχας και τον «έκοψε» ή τον έβγαλε και «πνίγηκε», επειδή ο teddy μπλέχτηκε ανάμεσα στα πόδια του, επειδή δεν θέλει να τον σκεπάζεις όλη νύχτα και κλωτσάει το πάπλωμα, επειδή κάνει κρύο, επειδή κάνει ζέστη, επειδή διψάει, επειδή δεν έχει φως το δωμάτιο, επειδή κάποιος κόρναρε ή επειδή είδε ένα όνειρο που καλό θα είναι να σε ξυπνήσει να σου γκρινιάξει γιατί εσύ φταις που αυτός ξύπνησε αλλά δεν ξέρει γιατί… ζ) αν είναι 3 το πρωί και καθημερινή, γκρινιάζει για να δει αν ψαρώνεις.. Μην ψαρώνεις… η) αν είναι 2 το πρωί και καθημερινή (true story!) γκρινιάζει γιατί το σπαθί, το Playmobil, το αυτοκινητάκι, η κουκουβάγια, ο teddy, η φαγάνα, η μπαλίτσα, η μπασκέτα, το ελικόπτερο της αστυνομίας και ο σταθμός της πυροσβεστικής, λίγο του περιόρισαν το χώρο στο κρεβάτι και έχει έρθει ολόκληρος επάνω σου για να τα αφήσει κι αυτά να κοιμηθούν με την ησυχία τους στο μαξιλάρι του και γκρινιάζει που εσύ θέλεις να ακουμπάει το κεφάλι σου λίγο στο μαξιλάρι σου και να είναι και τα δυο σου πόδια επάνω στο κρεβάτι θ) αν είναι 1 η ώρα τη νύχτα και αρχίζει να γκρινιάζει και δεν είναι το γνωστό φαινόμενο night terror (που εμφανίζεται μόνο στις τρεις πρώτες ώρες ύπνου.. βλέπεις; διαβάζουμε λέμε!), τότε αγαπητέ διά βίου παιδεμένε γονιέ, θα σε συμβούλευα να βάλεις τον μικρό σε ένα καλάθι λίγο μεγαλύτερο από το πορτ μπεμπέ και να καλέσεις πίσω εκείνο τον πελαργό γιατί μάλλον έκανε λάθος διανομή από πόρτα σε πόρτα, αλλάξανε και κάτι μονοδρομήσεις τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη με τα έργα του μετρό και σίγουρα κάποιο λάθος δρόμο πήρε ο πελαργός..

Οκ φίλε πελαργέ, εγώ σε υπερ-ευχαριστώ για την πρώτη διανομή, αλλά αν έχεις σκοπό να μου στείλεις και κανένα δεύτερο δεματάκι, περίμενε λίγο να έρθω να το παραλάβω εγώ, δεν θα σε καθυστερήσω, αμέσως μόλις μπορέσω να βρω εισιτήριο με το μετρό Θεσσαλονίκης… πολύ θα με εξυπηρετήσεις… (Τουλάχιστον να έχει πάει φαντάρος η πρώτη διανομή)

Χάπι New Year

28 Δεκεμβρίου 2013

Εσείς, πόσους απολογισμούς κάνατε αυτές τις μέρες? Τελειώνει κι αυτό το έτος. Το έτος του φιδιού, σύμφωνα με το κινέζικο, δηλαδή, ΚΑΙ το δικό μου έτος, σύμφωνα με την ημερομηνία γέννησής μου, που οι Κινέζοι την κατέταξαν στις φιδίσιες χρονιές..

Εκ πρώτης όψεως σκέφτομαι… αν αυτή ήταν η χρονιά μου, τότε φαντάσου φίλε τι έχει να σε βρει σε επόμενες χρονιές, που οι Κινέζοι καθόλου δεν θεωρούν χρονιές σου.. Με μια πιο βαθιά σκέψη όμως, τελικά ίσως αυτή ΝΑΙ, ΗΤΑΝ η χρονιά μου… Το φίδι πόνεσε πολύ, άλλαξε το πετσί του και ξαναγεννήθηκε .. αλλιώς..

Όλοι ξέρουμε πως είναι μια γλυκιά αυταπάτη όλη αυτή η χαρά για τον ερχομό ενός νέου έτους.. Αλλά όλοι λαχταράμε να γευτούμε μέχρι την τελευταία της σταγόνα αυτήν την γλυκιά αυταπάτη. Σε τέτοιες γλυκές αυταπάτες βασίζεται η ζωή μας, και τις χάφτουμε ασυλλόγιστα μέχρι να πάθουμε ζάχαρο…

Εσείς πόσους απολογισμούς κάνατε αυτές τις μέρες? Από έρωτες μάλλον έχασα, από λεφτά μάλλον έχασα, από φυσική κατάσταση μάλλον έχασα, και βεβαίως από κιλά μάλλον έχασα… Από φιλίες κέρδισα χάνοντας. Από εμπειρίες βαρυστομάχιασα… Από εφορία έχασα. Έχασα σχεδόν τα πάντα αυτή τη χρονιά.

Κέρδισα όμως εμένα. Με εκτίμησα πολύ. Με έκανα να νιώσω πολύ περήφανος για μένα, που μπόρεσα να κερδίσω χάνοντας τόσα «πολλά». Τώρα που με βρήκα, δεν με αλλάζω με τίποτα. Γιατί αυτός ο εαυτός που βρήκα, είναι ο «μπαμπάκας» που αγαπήθηκε από ένα αγοράκι, μόλις «έμαθε» να λέει «Σ’αγαπάω τόοοσο πολύ, μέχρι τον ουρανό»…

Η χρονιά που πέρασε έμαθε στον γιο μου να μιλάει γι’ αυτά που αισθάνεται, να μου κάνει παράπονα όταν τον μαλώνω, να με βλέπει – όχι απλά να με κοιτάει, να με ακούει - όταν θέλει, να ζητάει, να προσαρμόζεται σε αλλαγές, να αγκαλιάζει σφιχτά, να εξασκεί τη φαντασία του στο παιχνίδι, να κοινωνικοποιείται στον παιδικό, να βάζει μόνος τα παπούτσια του, να επισκέπτεται παιδοτόπους και να ανεβαίνει στην «πιο ψηλή» τσουλήθρα, να με καθυστερεί ένα τέταρτο για να του φτιάξω το μαλλί όπως του αρέσει, να διαλέγει ποια μπλούζα θα βάλει, σε ποιο κρεβάτι θα κοιμηθεί – με τον μπαμπά ή στο δικό του, να με κοροϊδεύει και μετά να μου λέει «πλάκα σου κάνω», να γκρινιάζει ώρες ατελείωτες επειδή δεν μπορεί να βρει το μικρό σκυλάκι – μπρελόκ, να δίνει ζωή σε όλα τα άψυχα πράγματα γύρω του, να μην με αφήνει να κοιμηθώ επειδή αυτός «δε νυστάζει»… Ο γιος μου δε νυστάζει ποτέ.. Κάποιες φορές μόνο «βαριέται»… Όταν σου πει «βαρέθηκα» είναι σήμα για γαλατάκι και ύπνο…

Μέσα σε αυτή τη χρονιά έμαθε πως μπαμπάς και μαμά δεν μένουν στο ίδιο σπίτι. Μέσα σε αυτή τη χρονιά ζήσαμε και τα terrible twos… Έμαθε να τρώει δημητριακά, να ζητάει αβγά και ομελέτες, να ξεχωρίζει τις γεύσεις και να διαλέγει ποιες του αρέσουν, να μαζεύει μόνος τα παιχνίδια του. Μέσα σε αυτή τη χρονιά κουρεύτηκε πρώτη φορά στη ζωή του.. Αρρώστησε με υψηλό πυρετό, πέρασε νύχτες αξημέρωτες με κλάμα και μύξες, πέρασε ταλαιπωρία μηνών με εντερικά προβλήματα… Έκανε καινούριους φίλους και μιλάει συνέχεια γι’ αυτούς, έμαθε να πίνει νερό κι από ποτήρι χωρίς καλαμάκι και ΔΕΝ γίνεται μούσκεμα, έμαθε να τρώει με μαχαιροπίρουνο, μιλάει στον ήλιο και το φεγγαράκι που αλλάζουν τη μέρα σε νύχτα, στο σύννεφο που μας κάνει «παπιά», περιπλανήθηκε στο χώρο εργασίας του μπαμπά και όταν μεγαλώσει θέλει κι αυτός να πηγαίνει στη δουλειά του μπαμπά….

Μέσα σε αυτή τη χρονιά ο γιος μου έμαθε τι είναι τα παραμύθια, να θυμάται ιστορίες που συνέβησαν και άλλες που δεν συνέβησαν ποτέ…

Μέσα σε αυτή τη χρονιά, ακόμα δηλαδή και τώρα που μιλάμε, ο γιος μου ΔΕΝ έμαθε πως τα παμπερς δεν είναι ένα μόνιμο αξεσουάρ για τη βόλεψή μας…

Εσείς, τι απολογισμό έτους θα κάνετε?

 Παραφράζοντας μια παλιά διαφήμιση, «πριν η καινούρια μέρα γίνει χθες, ας ονειρευτούμε ένα καλύτερο αύριο..».

Υ.Γ. Παρακαλείστε θερμά, όσοι διαβάσατε αυτό το κείμενο, να ακούσετε για να θυμηθείτε το My Way του F. Sinatra. Σκεφτείτε το σαν να αναφέρεται στο τέλος μιας χρονιάς… Σας αφιερώνω την ακόλουθη στροφή με τις ευχές μου για ένα 2014 που θα σας πάει ένα βήμα παραπέρα στη ζωή σας…

Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
And through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way

Κι είναι κάτι μέρες σαν κι αυτές!

10 Οκτωβρίου 2013

Καμιά μέρα που θα αισθάνεστε κουρασμένοι, θυμίστε μου να σας περιγράψω πώς ήταν το τελευταίο μου 24ωρο. Αρχίζω να φοβάμαι πως η Αφροδίτη Μάνου άμα με έβλεπε θα τραγουδούσε νέα version της Μαίρης Παναγιωταρά σε πιο Χάπι Daddy εκδοχή. Όχι, μην απογοητεύεστε όσοι δεν έχετε ακόμα παιδιά, δεν είναι όλες οι μέρες έτσι, οι περισσότερες μόνο… Αλλά τι είναι «οι περισσότερες»? Το 100% της κάθε μιας ημέρας από αυτές…

Όμως, ως γνωστό από τα αρχαία χρόνια της Μεσοποταμίας τουλάχιστον κι εντεύθεν, πάντα για να κερδίσεις κάτι, κάτι άλλο πρέπει να «χάσεις», να το αφήσεις πίσω σου, να το απορρίψεις ως επιλογή.. Οι προτεραιότητες παίζουν ρόλο, αλλά και πάλι, αυτό δε σημαίνει ότι δεν είσαι άνθρωπος και δεν σε πιάνει και απελπισία, και απογοήτευση και πολλή, αλλά μιλάμε για πάρα πολλή, κούραση…Και ναι, το ομολογώ, υπάρχουν στιγμές που κωλώνεις (από το «κολώνα» βγαίνει, όχι από τίποτε άλλο..). Και ξέρεις ότι το κάνεις για σένα και μόνο για σένα κυρίως και όχι για το παιδί σου, για να είσαι εσύ καλά με τον εαυτό σου.. Ούτε αναγνώριση περιμένεις (ούτε πολλώ δε μάλλω την απαιτείς), ούτε να το θυμάται περιμένεις, ούτε θρέφεις ψευδαισθήσεις πως θα σε «αγαπάει» περισσότερο γι’ αυτό.. Ίσα ίσα, με σένα ζει τη σκληρή καθημερινότητα, με σένα έχει και τις περισσότερες διαμάχες, από εσένα ακούει και τα περισσότερα «όχι», γιατί σε σένα έλαχε ο πολύτιμος κλήρος της διαπαιδαγώγησης, όχι της απασχόλησης – διασκέδασης… Αλλά είναι και ακριβώς αυτό, που σε κάνει να δένεσαι… Και δένεσαι πολύ.. Θα μου πεις «παιδί σου είναι, δε θα δεθείς»? .. Ε, μαντέψτε.. ένα μυστικό θα σας πω, άλλος δε θα σας το πει.. Σκύψτε λίγο, να σας το πω στο αυτί, γιατί τελευταία κυκλοφορούν και κοριοί και δεν μπορώ να σας τα λέω όλα αυτά από το ηλεκτρονικό μας μονόφωνο, ε λοιπόν.. Ούτε τόσο φυσικό είναι, ούτε τόσο φυσικά έρχεται, ούτε τόσο self-explanatory είναι αυτό το δέσιμο που σας περιγράφω.. Όποιος το έχει νιώσει καταλαβαίνει για τι πράγμα μιλάω.. Χρειάζεται τριβή, έντονη και «σκληρή» καθημερινότητα, η δύσκολη επαναλαμβανόμενη σα μαγκανοπήγαδο καθημερινότητα είναι που χτίζει αυτό το δέσιμο και μπορεί και δίνει άλλου είδους χαρά στις στιγμές και μέρες κοινής χαλάρωσης και διασκέδασης. Η «κακιά» καθημερινότητα χτίζει αγαπησιάρικα ρεπό από αυτήν…  γιατί είναι βία να του έχεις κάνει μόλις μπάνιο, να του βάζεις πάμπερς, να τον ντύνεις, να τον χτενίζεις, να του ετοιμάζεις πρωινό, να ετοιμάζεσαι παράλληλα κι εσύ, μπάνιο με ανοιχτή την πόρτα του μπάνιου, αγχωμένο ξύρισμα, ακόμα πιο αγχωμένο ντύσιμο, και στην πόρτα, 9 η ώρα το πρωί, με το κλεδί στο χέρι και την καρδιά στην κωλότσεπη, να ακούς  «μπαμπά, έκανα κακά…». Θα προτιμούσες να σου είχε πει «μπαμπά, νομίζω δεν είμαι δικό σου παιδί», που δεν έγινε και κάτι, συμβαίνει σε πολλούς, εγώ εσένα αγαπάω αγόρι μου, εσένα θα κρατήσω και θα το πάμε μια χαρά το παραμύθι μέχρι τέλους.. Αλλά όχι ξανά από την αρχή όλη την διαδικασία που κάνω από τις 8 το πρωί!! Όχι, όχι, όχι!!! Ναι είναι σκληρή η καθημερινότητα όταν το βράδυ ξυπνάει 4 φορές (είδατε πόσο εύκολα ξεγλίστρησα από τη «σκληρή» καθημερινότητα στη δουλειά? Πρέπει να μου δώσετε τουλάχιστον ένα credit για αυτό, να ανέβω σε άλλο level, γιατί κι αυτή είναι απερίγραπτη, αλλά στο ΌΛΟΝ φαντάζει τόσο σαν game.. μέχρι να δεις το game over..), έλεγα λοιπόν πως ξυπνάει 4 φορές το βράδυ, τη μία επειδή βήχει και τον αναστατώνει, την άλλη επειδή είδε όνειρο τον αρκούδο του να φέυγει (… true story), ην άλλη επειδή ξανακατούρησε και το πάμπερς του ξεχείλισε και η τσεπούλα της πιτζάμας του παπάριασε, την άλλη παραμιλάει να μην του φάω εγώ τα μακαρόνια που άφησε, την άλλη επειδή «η κοιλίτσα του πείνασε» και θέλει γάλα και τελικά στις 6 το πρωί, σε χτυπά, σε κλωτσά, σου τραβάει τα πόδια, γιατί «μπαμπά ξύπνα, καλημέρα, γάλα, να παίξουμε, να δω τον Μικρό Πρίγκηπα, να παίξουμε με τα τουβλάκια, να μου κάνεις αβγό, να μου φέρεις το γάλα στο κρεβάτι», και του ετοιμάζει το γάλα, και θέλει να το πιει στο κρεβάτι δίπλα σου, αφού δεν αντέχεις να ξυπνήσεις από τις 6, και μόλις τελειώνει το γάλα.. τρέμει σύγκορμος και αδειάζει από το στόμα το γάλα που ήπιε μόλις, αυτό που είχε πιει πριν κανα 3μηνο στη Χαλκιδική, αυτό που θήλασε, το βυζί της αγελάδας που γελά και ένα playmobil πειρατή, με τα σπαθιά του, τον θησαυρό του αλλά.. χωρίς το καπέλο του.. Έσκασα!! Τι να έγινε το καπέλο του άραγε? Και σηκώνεσαι στις 6 σε αυτήν την κατάσταση, με ρούχα, παπλώματα, στρώματα, παιδί και εαυτό να μυρίζουν σα στάνη που παράγει αιγοπρόβεια μυζήθρα, και αρχίζεις τα μπάνια και τα πλυντήρια, και τις μετακομίσεις κρεβατιών και στρωμάτων στο μπαλκόνι.. και το παιδί τελικά πεινάει, δεν έφαγε.. Και το παιδί γελάει, γιατί ΟΚ, λύνονται τα θέματά του.. Ο μικρός Πιστεύει εις Ένα Θεό, ΠΑΤΕΡΑ παντοκράτορα … και εγώ τον βλέπω που μου χαμογελά, και αναρωτιέμαι τι σκέφτεται και παίρνω κουράγιο και μάλλον Πιστεύω εις το Πνεύμα του το Άγιο, το κύριο, το ζωοποιό… το.. ίσως.. εκ πατρός εκπορευόμενο…

Εκείνο τον κούκο που προσπαθούσε να φέρει την άνοιξη, τον θυμάστε?

17 Σεπτεμβρίου 2013

Εκείνο τον κούκο που προσπαθούσε να φέρει την άνοιξη τον θυμάστε? Ε, πάει πέταξε.. Καλοκαίριασε κι εμείς εδώ, στη σκηνή μας..

Τελικά πολύ βολευτήκαμε σε αυτή σκηνή, φέραμε και τα μπαγκάζια μας ντάλα κατακαλόκαιρο, ο Τζίτζίκας όλη τη μέρα μας κορόιδευε που κουβαλούσαμε σαν τους χαμάληδες, ακόμα κι ο Μέρμηγκας μου ψιθύρισε πως μάλλον το παρατραβάμε κι ο Αίσωπος έσκισε τα πτυχία του, και ανοίξαμε βαλίτσες.

(Βλέπω κι εσείς βολευτήκατε, όσοι μείνατε ακόμα θεατές, έχετε τουλάχιστον την άπλα σας, πιάσατε από ένα στασίδι κανονικό κι από ένα άλλο για να απλώσετε τα πόδια, κι αρχίσατε τα Πατερημά και τις λιτανείες με τα τάπερ κι έγινε ξαφνικά interactive το σκηνικό…)

Οι βαλίτσες ήταν τακτοποιημένες με απόλυτη προσήλωση στις Αρχές Οργάνωσης και Διοίκησης Εκτάκτων Κρίσεων: έτσι βρήκα τα πάμπερς μαζί με τα cd του Νταλάρα, τα βιβλία μου φιλοσοφίας και ψυχολογίας μαζί με σουρωτήρι για τα μακαρόνια (καλά, είχα εγώ σουρωτήρι? Α ναι, θυμάμαι τότε που το είχα γεμίσει άχνη και πασπάλιζα την κατεψυγμένη μπουγάτσα ΠΡΙΝ τη βάλω στο φούρνο και τελικά φάγαμε καραμελωμένη σφολιάτα), και πάνω που είχα πιστέψει ότι δεν υπάρχει Θεός αφού περνάω τέτοια ταλαιπωρία, βρίσκω σε μία παιδική βαλιτσούλα τα μπιμπερό μαζί με έναν ξεχασμένο κατάλογο της Victoria Secret ( ο οποίος με ταρακούνησε για τα καλά, τελικά ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει ένα υπέρτατο Ον, ένας υπέρτατος Δημιουργός, που μάλλον εμένα με σχεδίασε στα ρεπά του…).

            Κουτσά στραβά, στήθηκε το σκηνικό και εμείς αρχίσαμε να μαζεύουμε τα διασκορπισμένα κομμάτια μας και υπάρχοντά μας γιατί το καλοκαίρι τελειώνει και πρέπει να μπούμε στους ρυθμούς μας..

Άνοιξαν οι παιδικοί σταθμοί! Έκλεισαν οι παιδικές φωνές από τα κλάματα!

«Παιδί μου, ξύπνα, πρέπει να πάμε … στον παιδικό.. στο σχολείο!!» Οι αντιδράσεις του μικρού είχαν το εξής αποτέλεσμα: η πολυκατοικία άρχισε να μαζεύει υπογραφές γιατί θεώρησαν πως υπάρχει κάποιο παράνομο σφαγείο πουλερικών στον 2^ο όροφο και το σόι της κάθε κότας που σφάζεται, σφάζεται για τα κληρονομικά…

Αααα, δε σας είπα και τα δικά μου!! Εγώ, εργάζομαι!!! Ναι, ναι, αφήστε , πού να σας τα λέω… οπότε θεωρητικά μέσα μου καίγομαι να ετοιμαστούμε, έξω μου όμως, Βούδας, όλο το τσι της παγκόσμιας θετικής αύρας φουσκώνει τα πνευμόνια μου και με κάνει να βγάζω φωνούλες ευνούχου μπάτλερ «τι θα ήθελε ο Κύριος? Να μην πάει σχολείο? Μάλιστα Κύριε, ελάτε να αλλάξουμε πάμπερς τώρα, να χαϊδευτούμε με τα μωρομάντηλα, να απλώσουμε κολώνια στα μαλλάκια σας και να τραγουδήσουμε του Μανώλη την ταβέρνα …» ενώ παράλληλα ετοιμάζω πρωινό, και βρίζω από μέσα μου που για ακόμα μία φορά ξέχασα να συνεννοηθώ με την κοπέλα πότε θα έρθει να καθαρίσει και πρωινιάτικα πρέπει να πλύνω τα μισά γαμήλια δώρα που κείτονται στο νεροχύτη διαζευγμένα..

-          «Μπαμπά, πού είναι ο ήλιος? Δεν είναι πρωί…»

-          «Άσε πού να στα λέω γιε μου, ο ήλιος έπρεπε να κλείσει τα λογιστικά του βιβλία για το καλοκαίρι αλλά του την έπεσε το ΣΔΟΕ γιατί βρήκαν κάτι πλαστά ηλιόλουστα τιμολόγια από τις μέρες του Πάσχα και είναι υπό κράτηση.. Έστειλε τα σύννεφα να καλύψουν τη ντροπή, αλλά κάτι μου λέει πως σύντομα θα αφεθεί ελεύθερος για να έρθει να σε χαιρετήσει κι επίσημα, γιατί από εδώ και πέρα μάλλον θα νυστάζει πολύ όλη μέρα και θα πάει να την πέσει στο κρεβάτι του μαζί με τις αρκούδες…»

-          «Κι εγώ να πάω στο κρεβάτι μου, νύστατσα, μαζί με τα αρκουδάκια μου, αυτά δεν πάνε σχολείο».. και γκρίνια ρεπετισιόν…

Σε αυτό το σημείο, θυμάται όλο το κοντινό και μακρινό σόι και κάποιον που είχαμε γνωρίσει κάτω από μια γέφυρα κι είχε πει «τι γλυκό αγοράκι» ως εναλλακτικές λύσεις για πρωινή επίσκεψη αντί για τον παιδικό σταθμό.

Κι εκεί που είσαι σε καλή φάση, τον έχεις πείσει πως τουλάχιστον πρέπει να αλλάξετε πάνα, εκεί που είναι τελείως γυμνός θυμάται όλες τις κρεμούλες που κατά καιρούς βάζουμε.. όχι αυτή, την άλλη την άσπρη, όχι λίγο, πολύ να βάλεις, και μωρομάντηλα και το άλλο το πάμπερ με τον Diego & τη Dora…

Ήρθε η ώρα μου να ετοιμαστώ.. Ο μικρός μπορεί να είναι δυομισάχρονος αλλά δεν είναι κανένας yesterderian, τη δουλεύει την πολυλογία και το κεφαλάκι του κατεβάζει ιδέες καθυστέρησης της αναχώρησης όπως εγώ κατεβάζω τα κουρκουμπίνια τα σιροπιαστά. Καταιγιστικά.

- «Μπαμπά, τσιμπάς, να τσιριστείς..» (συνοδεία γκρίνιας γιατί τον φίλησα.).

 Έχει δίκιο εν μέρει.. Βάζω αφρό στο πρόσωπο..

- «Μπαμπά, έχεις κι άλλα γένια, κι εδώ, κι εδώ, και στην κοιλιά, και στα χέρια και στα πόδια…»

- «Άκουσε παιδί μου, στον παιδικό θα σε πάω έτσι κι αλλιώς, και το ‘χω λίγο γρουσουζιά να εμφανίζομαι τη μία μέρα σαν τον Καραγκούνη βαρυστομαχιασμένο και την επόμενη σαν την υπέρβαρη μετεμψύχωση του Νουρέγιεφ, δεν έχω κόψει κι εισιτήρια για να σε πηγαίνω παιδικό! Θα κάνουμε μία συμφωνία: εγώ θα ξυρίσω μόνο πρόσωπο κι εσύ θα πας στον παιδικό χωρίς γκρίνια. Είναι η τελευταία μου προσφορά, κι εγώ στο κόστος το δίνω, μη νομίζεις. Έκλεισε? Κόλλα το!»

 Α, όλα κι όλα, μπορεί να ζω ζωή μονοκοτυλήδονου, αλλά στις διαπραγματεύσεις μου είμαι αναρριχητικός κισσός… Κι ίσως… Ίσως λέω, ένας μονοκοτυλήδονος κούκος να φέρει την άνοιξη χειμωνιάτικα..