Γιαλαντζί γονείς

20 Νοεμβρίου 2013 (ναι, γράφτηκε ένα χρόνο πριν σαν σήμερα, αλλά δεν είχε ανέβει στο blog μου)

Για τις κόρες τις ακαμάτρες ή έστω για όσους δεν έλκουν μια καταγωγή από την περήφανη και τιμημένη Μικρά Ασία, φοβάμαι πως θα πρέπει να εξηγήσω αρχικά τι σημαίνει «γιαλαντζί» κυριολεκτικά… Γιαλαντζί, λοιπόν, λέμε τα ντολμαδάκια που δεν έχουν κιμά, αλλά μόνο ρύζι, και ως εκ τούτου είναι νηστίσιμα μεν, δεν είναι ντολμαδάκια δε… Είναι «γιαλαντζί». Τάχα μου δήθεν. Ντε μεκ. Να ‘χαμε να λέγαμε. Η αυθεντική συνταγή θέλει όλα τα κομφόρ, και τους κιμάδες του και τα πάντα του.. Αρχίσαμε μετά να αφαιρούμε σιγά σιγά, φτάσαμε να αφαιρούμε και τα βασικά συστατικά (τον κιμά εν προκειμένω) και μας έμειναν τα ντολμαδάκια «γιαλαντζί». Τους λείπει δηλαδή η ουσία για να γίνουν πραγματικά ντολμαδάκια…

            Και όπως πολύ σωστά υποψιάζεστε, ΔΕΝ θέλω να σας μιλήσω για τις χαρές του ουρανίσκου, αλλά θα τις δανειστώ για να σας περιγράψω την εικόνα που αντικρίζω γύρω μου από διάφορων ειδών γονείς, εμού συμπεριλαμβανομένου, πρώτου και καλύτερου… Όχι, ούτε εδώ θα αφήσω την πρωτιά στα ξένα χέρια.. Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια..

            Νομίζω πως δεν υπάρχει ορισμός που να περιγράφει τι σημαίνει το να είσαι γονιός.. Όμως, θυμάμαι καλά, πως όταν ήμασταν μικρά παιδιά, ήμασταν απόλυτα έτοιμα να απαντήσουμε στην ερώτηση «τι είναι γονιός» με περισσή σιγουριά και αυθεντία περί της κατανόησης της έννοιας της λέξης..

            Και πέρασαν τα χρόνια, και μας αξίωσε ο Θεός (ή για άλλους, όπως άκουσα, μας τιμώρησε επειδή κάναμε έρωτα χωρίς προφυλάξεις) να αποκτήσουμε κι εμείς ένα παιδί. Ορίτζιναλ. Κανονικό. Όπως όλα τα άλλα παιδάκια που βλέπαμε γύρω μας να τρέχουν, να γελάνε, να κλαίνε, να αρρωσταίνουν, να γκρινιάζουν, να μαλώνουν, να παίζουν, κι είχαμε πάντα γνώμη για τους γονείς τους και τη συμπεριφορά τους απέναντί τους.. Και ήρθε το δικό μας παιδάκι.. Ένα πραγματικό παιδί, της πραγματικής ζωής… Κι αν μας ρωτήσεις τώρα τι σημαίνει «το να είναι κανείς παιδί» έχουμε αμέσως να σου προσφέρουμε την απάντηση, γνωρίζουμε πολύ καλά τί σημαίνει, η έννοια της λέξης είναι μία και μοναδική.. Και δεν μου περνάει από το μυαλό κανένα «γιαλαντζί» παιδί…

Τελευταία όμως, σουλατσάρει στο μυαλό μου η φράση «γιαλαντζί» γονιός… Ένας γονιός, που του ‘πεσε λίγο βαρύς ο κιμάς, και προτίμησε να απαλλαχτεί από αυτόν, που μπορεί να φέρει και καούρες, και παχαίνει κιόλας, και δεν είναι και νηστίσιμος, και πρέπει να προσέξεις πολύ και από πού θα τον πάρεις, να ξέρεις το μοσχάρι, τη μάνα του, το Ε9 του, τη θεία του τη Γίτσα από το Γύθειο (που τραβιότανε μ’ έναν τράγο από το Δομοκό και μη του μετέφερε και τίποτα μεταδιδόμενα νοσήματα, γιατί είχανε στείλει και την κουνιάδα τους τη La vache qui rit στο Λονδίνο να σπουδάσει, και βρέθηκε η συγκάτοικός της να παραπατά και να ζαλίζεται και την έκλεισαν στο pet ψυχιατρείο και τη σφάξανε μετά από 2 μήνες… Ένα σωρό λεφτά πληρώσανε τότε η Γίτσα κι ο τράγος να την φέρουνε πίσω από τα Λονδίνα, τότε να φανταστείς, περίπου 45 μοσχάρια δώρο στείλανε.. Τότε!!! Εκείνα τα χρόνια!!), και σου λέει κι ο γιαλαντζί γονιός, να μείνω καλύτερα νηστίσιμος, απαλλαγμένος από τα πολλά πολλά, και στην τελική ποια η διαφορά? Πάλι γονιός είμαι!

Και γδύθηκε ο γονιός από τα βασικά συστατικά του.

Και «ξεμπέρδεψε με αυτά».

Και κάθε μέρα, σε διάφορα μέρη, από σημεία επαγγελματικά, φιλικά, κοινωνικά, στο δρόμο και αλλού, βλέπεις δίπλα σου πολλά παιδάκια, με τις ίδιες ή πολύ παρόμοιες ανάγκες… Και βλέπεις δίπλα σου πολλούς γονιούς με πολύ διαφορετικές ανάγκες ο καθένας.. Και για κάθε «θέλω» του παιδιού, μπορεί να δεις έναν γονιό να τρέχει να καλύψει την επιθυμία, έναν άλλο να κάνει πως δεν ακούει, έναν άλλο να μαλώνει το παιδάκι επειδή «θέλει», έναν άλλο να αντιτείνει άλλα τόσα δικά του «θέλω» στο «θέλω» του παιδιού του… Και μέχρι τώρα, έχουμε ασχοληθεί μόνο με τους γονιούς που ήταν μαζί με τα παιδιά τους εκείνη τη στιγμή που εκφράστηκε το «θέλω». Υπάρχουν και οι ρόλοι αυτών που δεν ήταν εκείνη τη στιγμή εκεί… Μεγάλοι ρόλοι επίσης. Μπορεί να είναι και οι πρωταγωνιστικοί, εκείνοι οι αφανείς, ή απλά κομπάρσοι, ή απλά ανιματέρ για τα διαλλείματα, γονείς όμως επίσης.. 

Είμαι σίγουρος πως δεν σας λέω κάτι καινούριο…

«Λογιώ λογιώ είναι οι άνθρωποι παιδί μου», όπως λέει και η μάνα μου.. Εξακολουθεί όμως να υπάρχει κάτι που εμένα με εκπλήσσει πολύ… Το ότι πράγματα που πίστευα πως διατηρούνται «εις τους αιώνας των αιώνων», τελικά δεν είναι και πολύ έτσι.

Δεν ξέρω ποια αν υπάρχει ορισμός του «τι είναι γονιός». Σχεδόν άρχισα να πιστεύω πως και το «τι είναι παιδί» μπορεί να δεχτεί πολλούς διαφορετικούς ορισμούς.

Κρίμα όμως, γιατί ως γενιά, είχαμε στη διάθεσή μας πολλά μέσα (και μόνο το internet να σκεφτείς..) για να ενημερωθούμε, να ενδιαφερθούμε, να ασχοληθούμε… Αλλά μας πνίγουν πολλά φαίνεται… Και του σύγχρονου γονιού ο τράχηλος «τον ζυγό δεν τον αντέχει», μάλλον δεν μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας σε δεύτερη μοίρα… Και γνωρίζουμε πολύ καλά και πώς να το απενοχοποιούμε μέσα μας… Ή μήπως μιλάει ο πιο ενοχικός μου εαυτός?

Είναι πολύ βαριά τα ντολμαδάκια τα αυθεντικά. Γιαλαντζί έχει άλλη χάρη. Και αφού είμαστε γιαλαντζί γονείς, δεν μπορεί παρά να είμαστε γιαλαντζί φίλοι, γιαλαντζί εραστές, γιαλαντζί επαγγελματίες, γιαλανζί πολίτες του κράτους, γιαλαντζί προσωπικότητες….

Μπήκε το lifestyle στη ζωή μας.. Για να βρει χώρο να μπει όμως, βγήκε όλη η ουσία της ζωής μας έξω…

Γιαλαντζί life, γιαλαντζί style…

Βροχερή Πέμπτη πρωί

13 Νοεμβρίου 2014

Πέμπτη πρωί. Βροχερό πρωί. Ετοιμαζόμαστε για το σχολείο. Κατεβαίνουμε στην πυλωτή της πολυκατοικίας για να μπούμε στο αυτοκίνητό μας. Ένα σκουληκάκι, έχει ανέβει στον τοίχο, έχει διπλωθεί σε ομόκεντρους κύκλους και «κουρνιάζει». Ο μικρός, θέλει να το πειράξει…

-          Μην το πειράζεις αγόρι μου το σκουληκάκι. Κι αυτό κρυώνει. Μπορεί να ψάχνει να βρει το δρόμο για το σπίτι του ή το σχολείο του.

-          Όχι μπαμπά, δεν θέλει να πάει πουθενά. Πολλές μέρες το βλέπω εδώ. Όλο κάθεται και μας παρατηρεί που μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.

-          Μήπως αγόρι μου περιμένει κι αυτό τον μπαμπά του με το αυτοκίνητό τους για να φύγουν από εκεί?

-          Άμα ο μπαμπάς του έχει αυτοκίνητο, τότε πρέπει να έχει διαλυμένες πόρτες.

-          Γιατί το λες αυτό παιδί μου?

-          Γιατί δεν έχουν χέρια τα σκουληκάκια, και δεν θα μπορούν να τις ανοίξουν…

…………………………………………………………………………………………..

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, βγαίνουμε από την πυλωτή, κατευθυνόμαστε προς το σχολείο. Βρέχει πολύ.

-          Είδες αγόρι μου, εμείς δεν βραχήκαμε καθόλου, μόνο το αυτοκίνητο βρέχεται.

-          Καλά να πάθει το αυτοκίνητό μας.

-          Γιατί βρε παιδί μου? Γιατί του λες καλά να πάθει? Νομίζω πως μας αγαπάει και μας προστατεύει. Νομίζω πως ταλαιπωρείται λίγο μέσα στη βροχή, επειδή δεν θέλει να βραχούμε εμείς.. Και άνοιξε την αγκαλιά του και μας έβαλε μέσα να κουρνιάσουμε, για να μην βρεχόμαστε…

-          Μπαμπά… όλο αυτό εδώ μέσα, η αγκαλιά του είναι?

-          Ναι αγόρι μου!

-          Και οι πόρτες είναι τα χέρια του?

-          Ναι παιδί μου!

-          Ναι αλλά έχουμε κάποιες κενές θέσεις, δίπλα σου και δίπλα μου, και τζάμπα κάνει αγκαλιά….

………………………………………………………………………………………

Μπαμπά, όταν είδαμε Καραγκιόζη στο σχολείο ήταν ένα παιδάκι του και τον έλεγε συνέχεια «μπαμπάκο». Χαχαχα… έτσι θα σε λέω «μπαμπάκο»! Κι εσύ θα με λες όπως λέγανε αυτό το παιδάκι του.. Κολλημβητήρι! (Κολλητήρι!)

………………………………………………………………………………………….

Μύξες και βήχας

4 Νοεμβρίου 2014

Ο μικρός έχει μύξες που τον δυσκολεύουν στην αναπνοή και κατά τη διάρκεια του ύπνου τον πνίγουν στον λαιμό και βήχει. Πολύ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ευτυχώς φοράμε μακρυμάνικα μπλουζάκια οπότε οι μύξες έχουν πού να ξαποστάσουν, στο δεξί μανίκι από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό… αλλά τι γίνεται τη νύχτα οεο?

Þ    Κρεμμύδι κομμένο σε 8 κομμάτια σε ένα πιάτο κάτω από κρεβάτι του, check

Þ    Ευκάλυπτος που αχνίζει σε ένα κατσαρολάκι μέσα στο δωμάτιο, check

Þ    Ρύθμιση της ποιότητας του ύπνου μου στο scale 1, ώστε να μπορώ με κάθε στραβοπνίξιμο και γκουχ να ξυπνήσω, check (απαγορεύεται βαλεριάνα, πασιφλόρα, μαβένα σατίβα πριν την ξάπλα).

Þ    Πάνελ υπέρυθρης θέρμανσης στο δωμάτιο ρυθμισμένο στους 21 βαθμούς, check

Þ    Καλοριφέρ ανοιχτά στους 20 βαθμούς, check

Þ    Κουβέρτα χνουδωτή Mc Queen να τον αγκαλιάζει, check

Þ    Μοίρασμα με τον μπαμπά του πουπουλένιου παπλώματος, check

Þ    Ρύθμιση της απόστασης των μαξιλαριών μπαμπά – γιου στα 5 εκατοστά, ώστε αν το βράδυ ανέβει ανέλπιστος πυρετός να ζεσταθεί το ακρομαξιλάριο του μπαμπά και να χτυπήσει εσωτερικός συναγερμός, check

Και έρχεται η On line συμβουλή και μου λέει «να του δώσεις το σιροπάκι του Κορρέ για τον βήχα και να τον φιλάς στο μέτωπο να δεις αν ανεβάζει πυρετό».

Τι σου φταίω εγώ κούκλα μου αν είσαι εσύ υπερβολικιά σαν μάνα? 

Ο φίλος μου ο Ουαγκαντούγκου

24 Οκτωβρίου 2014

            Όσοι έχετε ένα παιδάκι από 2 έως 4 ετών να σηκώσετε το χέρι. Οι υπόλοιποι ένα βήμα πίσω από τις οθόνες, μεταβολή και γρήγορα στο σαλόνι να βάλετε κανένα dvd να περάσει η ώρα σας ευχάριστα. Και για να μην ψάχνετε κανα 2ωρο στην κασετίνα με τα πολλά dvd που έχετε μαζέψει από κυριακάτικες εφημερίδες, θα σας βοηθήσω κι εσάς. Γιατί είμαι καλός άνθρωπος. Εξυπηρετικός. Το «αγάπη μου μεγέθυνα τα παιδιά» να δείτε. Να σας δω μετά πως θα τρέξετε με φόρα πίσω να διαβάσετε το κείμενό μου…

            Όσοι από την αρχή σηκώσατε χεράκι, έχετε ένα παιδάκι σε μια ηλικία «επικίνδυνη» και με μία συμπεριφορά ακόμα πιο επικίνδυνη, που πολλές φορές σας κάνει να αναρωτιέστε αν το DNA σας είχε επηρεαστεί άσχημα εκείνη τη νύχτα που συνδυάσατε red bull με αλκοόλ και είχε και καλό φεγγάρι και το σύμπαν είχε τα αυτιά του ανοιχτά και ήρθε το predictor με τα δώρα και το βλέπατε σαν terminator. Ναι, το παιδάκι σας (το δικό σας μόνο, όχι το δικό μου, το δικό σας που είναι ενοχλητικό και γκρινιάρικο, όχι το δικό μου, που είναι ένας άγγελος.. με κάποιες ανησυχίες και τσιριχτή φωνή..), το παιδάκι σας λοιπόν, έχει έρθει σε έναν κόσμο που είναι εντελώς εκτός της κουλτούρας του. Και πρέπει να το βοηθήσετε να προσαρμοστεί. Και θα μου πείτε, εσείς που έχετε απορίες, πώς θα μπορέσω να αντιμετωπίσω ένα παιδί που:

α) κάθε μέρα είναι σε μία διαρκή ένταση (ο δικός μου συνήθως έχει την ένταση στο 3, μερικές φορές στο 2, άμα πρέπει να ζητήσει συγνώμη ή να πει «σε παρακαλώ» την κατεβάζει στο 1 και το mute δεν το καταδέχεται ούτε στον ύπνο του),

β) ξεχειλίζει από ενέργεια (μπορεί ταυτόχρονα να τρώει, να παίζει, να κάνει τις φωνές ταυτόχρονα δύο χελωνονιντζακίων και να ζωγραφίζει έναν κύκλο που μέσα του έχει έναν κύκλο που μέσα του έχει έναν κύκλο που μέσα του έχει έναν κύκλο και με μπουκωμένο στόμα να γκρινιάζει που χαμήλωσες το ραδιόφωνο που έπαιζε το αγαπημένο του τραγούδι «μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ»

γ) του λείπει κάθε ίχνος τακτ στο πώς αντιμετωπίζει τους άλλους (ωχωχ, ΚΟΙΤΑ ΜΠΑΜΠΑ, ένας κύριος με τεράστια κοιλιά και φαλάκρα που μοιάζει τον Κύκλωπα που έχουμε στο παραμύθι με τον Οδυσσέα!, με παρατεταμένο το δάχτυλο δείχνοντας έναν κύριο που μόλις κατέβηκε από το αγροτικό αυτοκίνητό του..)

            Αυτός λοιπόν φίλοι μου, δεν είναι ο γιος σας.. είναι ξεκάθαρα ο φίλος σας ο Ουαγκαντούγκου, που τον είχατε γνωρίσει σε εκείνο το περιπετειώδες ταξίδι στον Αμαζόνιο και ζει στα σύνορα του καλυβιού του και του «πολιτισμένου» κόσμου.

            Πείτε λοιπόν πως ο φίλος σας ο Ουαγκαντούγκου, απηυδησμένος από την ανεργία στον Αμαζόνιο, αφού αποψιλώθηκαν τα δάση στα οποία κυνηγούσε τροφή και έφτιαχνε τη στέγη του, ήρθε να σας δει με τα μπαγκάζια του, εγκαταστάθηκε στο σπίτι σας και έτσι όπως το βλέπει… μάλλον θα μείνει για πάντα…

            Ο φίλος σας λοιπόν, δεν μπορεί με τίποτα να συνηθίσει το πότε είναι μέρα και πότε είναι νύχτα στα μέρη μας. Κοιμάται και ξυπνάει όπως τον βολέψει ο οργανισμός του. Θα προσπαθήσετε να του εξηγήσετε, θα προσπαθήσετε να τον βάλετε σε πρόγραμμα και ίσως με τον καιρό το συνηθίσει. Αν μέχρι τότε δεν έχει καταφέρει αυτός πρώτος να σας ξεμάθει τι είναι ήλιος και τι φεγγάρι.

            Τα φαγητά της περιοχής σας δεν τον πολυβολεύουν. Δεν τρελαίνεται κιόλας. Και δεν έχει ίχνος «ντροπής» να σας το πει. Ακόμα κι αν είστε καλεσμένοι μαζί σε τραπέζι στη θεία σας. «Χάλια είναι αυτό το φαγητό, μπλιαξξξξξ». Θα θέλατε να ανοίξει η γη να σας καταπιεί, όμως είναι ο αγαπημένος φίλος σας. Δεν μπορείτε να του φωνάζετε, ούτε να τον μαλώνετε, πρέπει να του χαμογελάσετε, και να του εξηγήσετε πως το φαγητό στα μέρη μας είναι κάπως έτσι. Και αυτό το συγκεκριμένο φαγητό της θείας Τούλας, είναι copy paste από τη Βέφα Αλεξιάδου και πως όλος ο κόσμος το ξέρει τι ωραία που μαγειρεύει η θεία Τούλα. Πως στην τελική, και σας δεν σας αρέσει καθόλου ο κολοκυθοκεφτές, αλλά πρέπει όλοι μαζί να εκτιμήσετε το γεγονός πως η θεία Τούλα ξύπνησε αχάραγα και γυρνούσε τουρλόκωλη τις λαϊκές της γειτονιάς να βρει τα καλύτερα κολοκύθια, τα πιο φρέσκα, αυτά που έχουν και τον κολοκυθανθό επάνω (κάνεις ωραία πίτσα με αυτόν, πληροφορίες εντός) κι έφαγε τη μέρα της μόνο και μόνο επειδή θα ερχόταν στο σπίτι της ο Ουαγκαντούγκου. Και μόνο για αυτό θα πρέπει να το εκτιμάμε. Ο Ουαγκαντούγκου θα σφίξει τα δόντια, θα σας κοιτάξει καλά στα μάτια, θα κατεβάσει το κεφάλι, θα φτύσει ότι έχει στο στόμα πίσω στο κεντρικό πιάτο με όλους τους κολοκυθοκεφτέδες και κατά πάσα πιθανότητα θα σας ζητήσει συγνώμη που είπε «μπλιαξ».

            Επιστρέφετε στο σπίτι. Εσείς θέλετε να δείτε το «μην αρχίζεις τη μουρμούρα» γιατί πολύ καλά περνάτε με αυτό, αυτός θέλει να δει ένα ντοκιμαντέρ στη ΝΕΡΙΤ για την οδοντοστοιχία των κροκοδείλων, γιατί περιμένει μήπως φανούν κάπου στο πλάνο οι δικοί του, να τους στείλει χαιρετίσματα… Το τηλεκοντρόλ πάει αυτόματα στη «μουρμούρα» και ο Ουαγκαντούγκου πέφτει στο πάτωμα, χτυπάει χέρια και πόδια ρυθμικά αλλά ασυντόνιστα σε ό,τι μικροέπιπλο βρεθεί μπροστά του, χτυπάει στο κεφάλι, κλαίει, νευριάζει, θυμώνει, χτυπάει με τα χέρια του το στήθος του. Αυτό το έθιμο συναντάται από τα χρόνια της Κιβωτού του Νώε, τότε που του Νώε του φάνηκε υπερβολή να φορτώσει ΚΑΙ μαϊμούδες ΚΑΙ πιθήκους on board, και είπε να αφήσει τις μαϊμούδες πίσω.. Εκείνες τότε, ακολούθησαν ακριβώς αυτό το έθιμο, με το πέσιμο στο πάτωμα και τα χτυπήματα τα ρυθμικά αλλά ασυντόνιστα (μόνο τα μικροέπιπλα προσπέρασαν, γιατί η Κιβωτός ήταν από τον Βαράγκη και δεν έλεγε με τίποτα να της ξεριζωθεί καμιά παρανυχίδα από την πρύμνη, ούτε οι ασφαλιστικές θα την αναλάμβαναν.. φήμες λένε πως ακόμα ο Νώε ξεπληρώνει εκείνο το διακοποδάνειο στην Kataklysmos Bank). Αυτό λοιπόν το αρχέγονο έθιμο, δηλώνει απλά διαφωνία με την επιλογή σας. Τόσο απλό. Οπότε κι εσείς, με απλά και συνάμα ξεκάθαρα λόγια, κάνετε μία μίνι διαπραγμάτευση με τον φίλο σας τον Ουαγκαντούγκου για το πώς θα μοιράσετε την ώρα στην τηλεόραση. Και με δίκαιο τρόπο συναποφασίζετε πως είναι καλύτερα να δείτε το ντοκυμαντέρ  - προσφορά της Lacoste. Δεν ωφελεί σε τίποτα να αρχίσετε να φωνάζετε και να χτυπιέστε. Τουλάχιστον γλυτώσατε το πορτ μαντό και την καπελιέρα την vintage, εκείνα τα 150 ευρώ που δώσατε για να την πάρετε ήταν τα τελευταία του ορίου της πιστωτικής σας, και τα βγάλετε με «ανάληψη μετρητών», 23% τόκο πληρώνετε για την καπελιέρα, κι άλλα τόσα τόκο για ένα καπέλο που πήρατε να βάλετε επάνω, γιατί αλλιώς θα βάζατε κάτι ελεφαντάκια ξυλόγλυπτα που έχετε από δώρο γάμου και τέτοια κιτσιά δεν την αντέχει το είναι σας.

            Το παιδί μας είναι ο Ουαγκαντούγκου. Δεν είναι κακός, είναι πρόσχαρος, με αγάπη, ανοιχτόκαρδος, αλλά δεν ξέρει πώς είναι εδώ τα πράγματα. Αν φωνάζουμε και τιμωρούμε μόνο να τον φοβίσουμε μπορούμε. Θα πάρει τον πρώτο κροκόδειλο και θα επιστρέψει στη χώρα των θαυμάτων του. Είναι φιλοξενούμενός μας για όσο καιρό χρειαστεί. Κι εμείς είμαστε φιλόξενοι άνθρωποι. Θα του ανοίξουμε το σπίτι μας, θα τον προστατεύσουμε από τα άγρια θηρία του τόπου μας, θα του μάθουμε να προστατεύεται και μόνος του, θα του δείξουμε τον δρόμο και θα σταθούμε δίπλα του για όσο καιρό θελήσει να χρησιμοποιήσει τη φιλοξενία μας. Θα μοιραστούμε μαζί του. Θα γελάσουμε μαζί. Θα κλάψουμε μαζί. Θα διαπαιδαγωγηθούμε μαζί. Θα διασκεδάσουμε μαζί. Αλλά και ο καθένας μόνος. Γιατί είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι. Με διαφορετικές ανάγκες. Και πάλι μαζί θα προχωρήσουμε μέχρι ο Ουαγκαντούγκου μας να νοιώσει τον κόσμο μας πια δικό του και να μη χρειάζεται πια τη φιλοξενία μας ή τη βοήθειά μας, παρά μόνο τη σιγουριά ότι όποτε μας χρειαστεί εμείς θα είμαστε πάντα παρόντες για εκείνον.

            Σε λίγα χρόνια άλλωστε, έτσι όπως αλλάζουν οι εποχές, εμείς θα έχουμε ανάγκη τη δική του καθοδήγηση στον κόσμο που εκείνος θα μεγαλώνει κι εμείς θα χάνουμε σημάδια επαφής ή κατανόησης… Είμαστε οι γέροντες Ουαγκαντούγκου του μέλλοντος που θα είναι γεμάτο από νέους εργαζόμενους και δραστήριους, πρώην Ουαγκαντούγκου, που γαλουχήθηκαν από εμάς. Ό,τι σπείρουμε θα θερίσουμε.

            Α, μια που σας βρήκα εύκαιρους: μήπως πήρε το μάτι σας κάπου εδώ κοντά τη Γκουνάντα μου?    

Παιδοτόπινγκ

5 Οκτωβρίου 2014

Εδώ στον παιδότοπο, τα βάλαμε κάτω με τη Γίτσα από το Γύθειο, μητέρα του Αρίστου, και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Apple έχασε πάρα πολλά χρήματα από τη δυσφήμιση ότι το I Phone 6 λυγίζει, που δεν θα τα βγάλει ποτέ τα λεφτά της επένδυσης για την παραγωγή του. Επίσης, ότι η πραγματική Apple πέθανε μαζί με τον Steve Jobs. Επίσης, ότι δεν πρέπει να τσιγαρίζεις το κρεμμύδι ποτέ. Κι αν έχεις το θερμοσίφωνα μονίμως ανοιχτό πληρώνεις λιγότερο ρεύμα απο ότι αν τον ανοιγοκλείνεις κάθε τόσο. Ότι οι εξωσωματικές σπάνια πιάνουν με την πρώτη. Ότι ο Κλούνει είναι γκέι και ο γάμος ξεκάρφωμα. Και κατέληξε πως δεν της αρέσουν οι ειδήσεις και τα κουτσομπολίστικα έντυπα. Και καλά έκανε που δεν σπούδασε γιατί είδαμε και τους σπουδαγμένους πολιτικούς πού μας καταντήσανε. Οι αλήτες. Δεν θα πληρώσει τον Ενφια. Δεν φταίει αυτή που της άφησαν οι γονείς της κληρονομιά ένα δίπατο εξ'αδιαρετου με τον αδερφό της τον χαραμοφάη. Που δεν δούλεψε ποτέ. Και μετά μας φταίει η ανεργία. Πάντως Σαμαρά θα ψηφίσει. Μια χαρά τα έχει πάει μέχρι τώρα. Έσκαψαν και στην Αμφίπολη με εντολή Σαμαρά. Σπουδαίο πράγμα οι αρχαίοι βρε παιδί μου. Όχι σαν κι αυτούς που έχουμε τώρα. Τους αλήτες. Τελικά θα το δώσει το i phone 4 στην κουνιάδα της που έχει μπακατέλα, λες και είναι καμιά πίσω από τον κόσμο. Το 6 πλας θα πάρει. Δεν μπορεί, για να μιλάνε όλοι γι'αυτό, αξίζει να βγάλει μία νέα πιστωτική της citibank σε συνεργασία με τη media markt. Ε τι στο καλό. 1500 ευρώ όριο σου δίνουν. Φτάνουν δε φτάνουν τόσα? Αν δε φτάνουν θα σπάσει και τον κουμπαρά του παιδιού. Τη χολόσκασε όλο το 2014. Όλο γκρίνια και γκρίνια. Κι αυτή έγινε μια ζωή θυσία γι αυτό. Να μην του λείψει τίποτα. Και ποιο το ευχαριστώ? Σάμπως θα τα θυμάται όταν μεγαλώσει? Πάλι όλο θα ζητάει. Το 6 πλας. Το δίχως άλλο. Ο μπαμπάς του θέλει να πάρουμε το playstation στον μικρό μόλις ανοίξουμε τον κουμπαρά. Αμ δε. Για τον εαυτό του το θέλει, εμένα δε με γελάς. Ντε μεκ για να παίζει το παιδί. Εμένα δε με γελάς σου λέω. Μπορεί να φαίνομαι έτσι αγαθιάρα αλλά τα έχω τετρακόσια. Καλή καλή μέχρι να σκάσω. Γιατί να σκάσω είμαι. Μία φορά δεν τον πήρε ένα απόγευμα, να μου πει «ρε γυναίκα, κάτσε εσύ στο σπίτι να ηρεμήσεις, να πας για καφέ με τις φίλες σου, να ξεσκάσεις βρε αδερφέ», να μου τον απασχολήσει ένα απόγευμα μόνος του. Ποτέ. Και δεν ξεσκάω. Και σκάω. Και πού με χάνεις πού με βρίσκεις με ένα παιδί να τραβάει τη φούστα μου, τώρα που τη φτάνει, γιατί πέρσι δεν την έφτανε, τα φοράω και κοντούλικα, άμα δεν τα βάλω τώρα πότε θα τα βάλω, όταν δεν θα βλέπομαι? Θα μου πεις και τώρα που βλέπομαι, ποιος με βλέπει? Το σπίτι μου, η δουλειά μου και ο παιδότοπος. Γιατί τα παίρνω κι εγώ τα ωραία τα φορεματάκια τα κοντά? Τόσα λεφτά που έδωσα από εδώ κι από εκεί για να με βλέπει να με χαίρεται, θα έπαιρνα τώρα το 6 πλας, να έβγαζα και ωραίες σέλφι. Αλλά και η σέλφι θέλει την περιποίησή της. Κομμωτήριο, νύχια, ντύσιμο, κραγιόν ματ αλλά να γυαλίζει, το κάνω με κόλπο εγώ, τα παίρνω ματ και μετά βάζω λίγο ελαιόλαδο, ούτε τα χείλη σκάνε ούτε γυαλίζει άσχημα, μερικές φορές μόνο μου φαίνεται πως μυρίζω σαν φρεσκοτηγανισμένη αθερίνα αλλά σάματις θα με φιλήσει κανείς? Μόνο για τις σελφι το παίρνω το κραγιόν. Η κουνιάδα μου δεν ξέρει να βγάζει σέλφι. Με κάτι φόρμες βγαίνει και με τη νυχτικιά. Αχτένιστη. Μου λέει «πρέπει να φαίνεται φυσική». Κι εγώ της λέω κουνάω λίγο το κεφάλι μου να ανακατευτούν τα μαλλιά να φαίνεται πως ήρθα με το μηχανάκι και πάνω στη φούρια μου πατάω και μία σέλφι. Και την κοινοποιώ. Και κάνω και like. Γιατί να μην κάνω? Αφού μου αρέσω. Πήγα στη νυχού προχτές με το παιδί. Να μου κάνει γαλλικό. Ακόμα αναρωτιέμαι αν πέρασε η μόδα του. Αυτή ήθελε να μου κάνει τρεντιές. Εγώ δεν ήθελα να μου ζωγραφίζει πεταλουδίτσες και σαλιγκαράκια στα νύχια. Μάνα είμαι. Τι θα λέει ο κόσμος. Είσαι πολύ όμορφη μου λέει, αλλά το παιδί δε σου μοιάζει. Της φάνηκε ασχημούλης ο δικός μου. Την ακούς? Δεν θα ξαναπατήσω. Έτσι κι αλλιώς χάλια τα κάνει τα νύχια. Και να φανταστείς ούτε πιάτα πλένω ούτε τίποτα. Λέω στον άντρα μου «θα μου χαλάσουν τα νύχια», και τα πλένει αυτός. Δεν είναι για να παίρνουμε γυναίκες στο σπίτι τώρα. Δεν βγαίνουμε οικονομικά καθόλου. Και αναγκάζεται να πλένει πιάτα και να σιδερώνει αυτός. Αφού όλη μέρα είμαι έξω. Δουλειά, κομμωτήριο, νύχια, παιδότοπο. Τι να προλάβω κι εγώ. Δε μιλάς ε? Τι να πεις? Σας ξέρω εσάς τους άντρες. Μόνο τον εαυτούλη σας κοιτάτε. Εσείς να είστε καλά κι όλοι οι άλλοι ας τρέχουν σαν τις υπηρέτριες γύρω σας. Τι ώρα πήγε? Οκτώμιση? Δεν μπορώ να φύγω ακόμα, κι έχω κουραστεί να στέκομαι σε μία καρέκλα τόση ώρα. Αλλά δεν μπορώ να φύγω. Μόλις θα έχει τελειώσει το σφουγγάρισμα ο άλλος και δεν με αφήνει να πατήσω. Η κουνιάδα μου φταίει. Αυτή του τα έμαθε αυτά. Να γυρνάω πτώμα κουρασμένη και να μην μπορώ να πατήσω στο σπίτι μου αν δεν έχει στεγνώσει. Αυτή που έχει ακόμα τη μπακατέλα. Αλλά θα της το δώσω το I phone 4. Το βαρέθηκα. Όχι, στον άντρα μου δεν το δίνω. Αυτός έχει ένα nokia παλιό αλλά αντέχει ακόμα. Δεν είμαστε τώρα για να ξεσηκώνεται και να μου θέλει facebook και να τσιλιμπουρδίζει. Εγώ μόνο με κάτι παλιούς συμμαθητές μιλάω και κάνουμε reunions. Βρήκα και αυτόν που αγαπούσα στη 2α γυμνασίου. Χωρισμένος με δύο παιδιά. Αλλά νοικοκύρης. Το σπίτι του το έχει λαμπίκο. Ο δικός μου άραγε θα έχει μαγειρέψει τίποτα ή θα πρέπει πάλι εγώ να φορτωθώ να κουβαλάω και τον μικρό και την τσάντα του ΚΑΙ φαγητά από γυράδικο για να γυρίσω σπίτι? Αλλά ποιος με σκέφτεται εμένα? Ο μικρός μεγάλη αδυναμία έχει στον μπαμπά του. Έτσι είναι τα παιδιά. Αχάριστα. Τίποτα δεν εκτιμάνε. Θα τα μαζέψω όλα μια μέρα και θα γυρίσω στο Γύθειο. Μόλις με χάσουν τότε θα με εκτιμήσουν. Αν δεν ήμουν εγώ να τρέχω από πίσω τους να τους θυμίζω συνέχεια τις υποχρεώσεις τους, θα είχαμε βρωμίσει σ’ αυτό το σπίτι. Άμα δεν ήμουν εγώ να ρωτάω «σκούπισες», «σφουγγάρισες», «έπλυνες τα πιάτα», «μαγείρεψες», «σιδέρωσες τα ρούχα του παιδιού»?, ήθελα να ‘ξερα τι θα κάνανε. Θέλει ο άντρας μου κι άλλο παιδί. Απορώ πού σας έρχεται η όρεξη. Εδώ με ένα δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, θέλει και δεύτερο. Αλλά θα μου πεις, βέβαιαααα, τι θα κάνει αυτός? Μία ακόμη διασκεδαστική νύχτα. Εγώ θα τα τραβήξω πάλι όλα. Του το ξεκαθάρισα. Δεύτερο παιδί δεν κάνω. Τον αγαπάω όμως. Και τον άντρα μου και το παιδί. Η κουνιάδα μου του βάζει ιδέες για το δεύτερο παιδί. Επειδή αυτή έχει δύο, και να μην μείνει μόνος του ο Αρίστος και γίνει κακομαθημένος, και του λείπουν αδέρφια.. Είδαμε και τα δικά της τα χαΐρια. Δύο παιδιά που κάνουν φασαρία σαν έξι. Αγγελούδια τα ανεβάζει αγγελούδια τα κατεβάζει. Πού τα είδες καλέ τα αγγελούδια? Δυο τύραννοι είναι, πάμε επίσκεψη στο σπίτι και δεν αντέχω πάνω από δεκάλεπτο. Ωχ! Δεν μελετούσα κανένα λαχείο? Νατη έρχεται, με τα «αγγελούδια» στον παιδότοπο… Αχ τη γλυκιά μου, κοίτα την πόσο κορδωμένη περπατάει… Έλα χαμογέλα της λίγο και πήγαινε στο τραπέζι σου αγόρι μου, έχεις κι εσύ τα δικά σου…

Χάρηκα που τα είπαμε Αλέξανδρε και μου άνοιξες την ψυχή σου…

Αχ αυτή η νύχτα μου

8 Σεπτεμβρίου 2014 

Κυριακή βράδυ. Γυρνάς από  βόλτα με το παιδί, κουρασμένος εσύ, εύχεσαι το ίδιο και για τον μικρό, ώστε να περάσετε μία ωραία νύχτα. Αλλά μήπως είσαι υπεραισιόδοξος και πλεονέκτης? Αθροιστικά, από τότε που γεννήθηκε, πόσες ήρεμες νύχτες περάσατε μαζί? Δέκα? Είκοσι? Μου βγαίνουν 22 και θα τις αφήσω. Όχι, δεν θα βάλω ούτε μία παραπάνω. Δε βγαίνω κυρία μου. Και μην ακούτε που λένε «δεν υπάρχει ρευστότητα στις μέρες μας», φήμες ανυπόστατες και ψεύδη ασύστολα. Εμάς, οι δικές μας μέρες, είναι ιδιαιτέρως ρευστές… 

            Είπα ρευστές… και θυμήθηκα.. τη χτεσινή μας νύχτα. Ρευστότητα σε limit up. Ήταν τέτοια η ρευστότητα που ξένοι επενδυτές ήταν έτοιμοι να αρχίσουν να μου τηλεφωνούν σωρηδόν για να επενδύσουν στις ομολογίες μου. Ομολογίες ανυπεράσπιστες. Ομολογίες αδυναμίας. Ομολογίες κούρασης. Αλλά φερέγγυες. Θα τα φέρουν πίσω τα λεφτά τους. Αξιόπιστες.

            Είπα αξιόπιστες και θυμήθηκα τη χτεσινή μας νύχτα. Αξιοπιστία μηδέν. Εκεί που είσαι σίγουρος πως όλα λειτουργούν ρολόι ενώ εσύ κοιμάσαι, τελικά, οι μπαταρίες του σύμπαντος τελειώνουν και δεν είναι επαναφορτιζόμενες μέσα στη νύχτα.

            Είπα νύχτα και θυμήθηκα τα χτεσινοβραδινά. Ο μικρός ζωηρότατος μέχρι τις 11 το βράδυ. Ο μπαμπάς έχει σκεφτεί κάποιες εναλλακτικές ακόμα για να χαλαρώσει και να κοιμηθεί το παιδί. Και δεν πιάνουν. Κοιμήθηκε όμως. Όταν σιγά σιγά έπεφτε το ρεύμα στα μάτια του. Διαφορά τάσης. Μέσα ζωηρός, έξω υπναλέος. Αποσυντονίστηκε. Ήταν λίγο μετά τις έντεκα το βράδυ. Ο μπαμπάς χρειάζεται και λίγο προσωπικό χρόνο στον υπολογιστή του (ξέρετε, εξομολογήσεις, συμβουλές, farm heroes, candy crash, τραγούδια στο youtube, googling για τα θέματα της Αμφίπολης… a pro po έκθαμβος έχω μείνει, εκστασιασμένος!) και κατά τη μία τη νύχτα πήγε και ο μπαμπάς για ύπνο. Και σκέφτηκα, πως επειδή είμαι πολύ κουρασμένος είναι καλύτερα να πάρω το παιδί μαζί μου από τώρα στο δικό μου κρεβάτι, γιατί πάντα ξυπνάει τη νύχτα κατά τις 2μιση, κλαίει επειδή φοβάται μόνος στο δωμάτιό του κι έρχεται στο δικό μου. Και τον πήρα αγκαλιά και πήγαμε. Σε αυτό το σημείο κάποιος από ψηλά μου έβγαζε κίτρινη κάρτα, αλλά δεν την πήρα χαμπάρι…

            Είναι μιαμιση τη νύχτα. Ο Μορφέας κάνει check in τις αποσκευές μας και πλέον είμαστε και οι δύο ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας. Ζζζζζζζζζζ…. Είναι τρεις τη νύχτα. Ένας τσαμπουκάς πρέπει να έγινε εκεί στη χώρα του Μορφέα και κάποιος με πέταξε έξω από αυτήν σαν τη τρίχα από το ζυμάρι. Ξύπνησα από μία γερή κλωτσιά στο στήθος (όχι από τον μικρό, από τον Μορφέα) που μου έκοψε την αναπνοή και πάλι. Ο οισοφάγος έκλεισε. Μηδέν ανάσα και τρομερός πόνος. Αφόρητος πόνος. Μέσα στον ύπνο μου. Το τελευταίο τρίμηνο οι κρίσεις πανικού είναι πολύ σπάνιες, αλλά όποτε εμφανίζονται επιλέγουν να είναι νύχτα. Πίσσα. Σηκώθηκα να πάρω το ομοιοπαθητικό μίγμα μου για την περίσταση. Ούτε νερό δεν μπορούσα να καταπιώ από τον εντελώς κλειστό οισοφάγο. Πήρα δυο τρεις καλές ανάσες, κι επέστρεψα δίπλα στον Μικρό μου Πρίγκηπα. Έτρεμα αλλά ξάπλωσα. Είναι σχεδόν τρεις και μισή τη νύχτα. Κλείνω τα μάτια. Ο Μορφέας μου ζητάει να κόψω καινούριο εισιτήριο, του εξηγώ πως ήμουν από πριν μέσα, δεν το δέχεται, του λέω να εκεί οι φίλοι μου με περιμένουνε, για ένα τσιγάρο βγήκα, δεν με αναγνώρισε, πήγε να γίνει φασαρία, αστυνομία, κακό… κλαίει ο μικρός μέσα στον ύπνο του. «Μπαμπάαααααααα, κατουρήθηκα!!!». Ο Μορφέας με σπρώχνει με μια νέα κλωτσιά πίσω στον κόσμο μου. Ο μικρός έχει ζεσταθεί ολόκληρος από τη ρευστότητα της νύχτας… Σεντόνια, πυτζάμες, μέχρι και το μαξιλάρι του και το πηγούνι του κολυμπάνε στη ρευστότητα… (ναι μέχρι και το μαξιλάρι.. έκανα γιο ταλαντούχο, με προσόντα, να κάτι προσόντα) κι έτσι το 60% του κρεβατιού γνώρισε μέρες ένδοξων εποχών χρηματιστηρίου, ρευστότητα στο limit up.. ευτυχώς η δική μου πλευρά ήταν ακόμα στη στεγνή από ρευστότητα Ελλάδα… ο μικρός έκλαιγε γιατί ήταν βρεγμένος, έκλαιγε γιατί ντράπηκε, έκλαιγε γιατί ξύπνησε, έκλαιγε γιατί μπορούσε.. ο μπαμπάς δεν έκλαιγε γιατί δεν υπάρχουν τέτοια περιθώρια.. κοίταξα απλά το ρολόι. Τέσσερις τη νύχτα. Αν ήμουν όμως ψαράς θα ήταν μία κανονική ώρα για πρωινό εγερτήριο. Ή μοναχός. Ή φούρναρης. Αλλά δεν είμαι. Και δεν την έχω για κανονική αυτήν την ώρα, να με συμπαθάτε. Ορεξάτος όπως ήμουν λοιπόν μετά τον καυγά με τον Μορφέα, πήρα και την κρίση πανικού παραμάσχαλα, ξεβράκωσα τον μικρό, του έκανα μπάνιο στις 4 και κάτι το πρωί, έβαλα πλυντήριο (ρούχα, σεντόνια, μαξιλαροθήκες κτλ), τον ετοίμασα ξανά καινούριο γυαλιστερό και τον έβαλα στο κρεβατάκι του, στο δωμάτιό του.. Μόνο που έκλαιγε. Ήθελε και γαλατάκι. Ε βέβαια, κοντά 5 είχε πάει. Ξυπνήσαμε πια. Του έκανα γάλα. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω να κοιμηθεί. Χαλάρωσε. Κοιμήθηκε. Επιστρέφω στο δωμάτιό μου. Βλέπω την κατάσταση στο στρώμα. Πήρα τον Μορφέα τηλέφωνο « Να με συγχωρείς μπάρμπα, δεν θα μπορέσω σήμερα να έρθω.. ναι ξέρω, το είχα υποσχεθεί, αλλά ήρθε και μια φίλη από τα παλιά τώρα, η Κρίση Πανικού, μπορεί να σου έχω μιλήσει στο παρελθόν γι’ αυτή, και τώρα τα λέμε λίγο..  Πήγα να κάνω check in στο γνωστό μας μέρος, αλλά δεν πιάνει καθόλου το κινητό μου το wifi σου. Χίλια συγνώμη σου εύχομαι για την αναστάτωση, θα τα πούμε, πρώτα ο Θεός, αύριο το βράδυ. Φιλιά, ναι Μορφέα μου, ναι, τα λέμε, ναι, ναι, και στη σύζυγο να πεις, ναι, και από εμένα, έλα τα λέμε, ναι, ευχαριστώ, εις το επανιδείν, ναι, ορεβουάρ!» 

Τρίχρονη μαγεία

21 Ιουνίου 2014  

 Σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες που ο μικρός μου, είπε μαζεμένες όλες εκείνες τις ωραίες φράσεις που του έλεγα κατά καιρούς για να γελάσουμε, μόνο που το μυαλουδάκι του τις κατέγραψε σαν να είναι οι κυριολεκτικές έννοιες τους.

Και εξηγούμαι αμέσως…

Περιστατικό 1.

Κάποτε με είχε ρωτήσει πως θα καταλάβει αν έβαλε ανάποδα τα παπούτσια του. Του είχα δώσει μία παιχνιδιάρικη απάντηση που ούτε που τη θυμόμουν. Μέχρι σήμερα. Που προσπάθησε να βάλει μόνος του τα παπούτσια του. Και τα έβαλε. Ανάποδα. Και μου είπε «μπαμπά, νομίζω πως έβαλα ανάποδα τα παπούτσια μου, για κοίτα». «Ναι παιδί μου, ανάποδα τα έβαλες, είδες που το κατάλαβες μόνος σου?». «Ναι, το κατάλαβα, γιατί μου κάνουν παράπονα..».

Rewind 1 μήνα πριν: «Αγόρι μου, όταν τα παπούτσια μας μπαίνουν ανάποδα, δεν βολεύονται, και μας πονάνε λίγο, γιατί θέλουν να μας κάνουν παράπονα που δεν προσέξαμε καλά και τα βάλαμε ανάποδα»

Περιστατικό 2.

Κάποτε μου είχε δείξει πως μερικά παζλ φτιάχνονται όπως θέλεις εσύ, αφού άμα τα ζορίζεις πολύ τα κομμάτια, μπορούν τελικά να ενωθούν – μπορεί και να σκιστούν και λίγο – μόνο που η εικόνα δεν φαίνεται πολύ ωραία… Του είχα πει πως δεν είναι ανάγκη να το ζορίζεις… Πρέπει να μπαίνουν εύκολα, από μόνα τους…

Σήμερα προσπαθούσε να φτιάξει ένα μικρό παζλ. Και προσπαθούσε με υπομονή.. για 5 λεπτά.. Μετά άρχισε πάλι να τα πιέζει… Το ίδιο έγινε και με το καλαμάκι του χυμού, που δεν μπορούσε να ρουφήξει όλο τον χυμό και περίσσευε λίγο στο κουτάκι.

«Μπαμπά, το παζλ κοίτα πως το έκανα…» «Παιδί μου, δεν είναι σωστά νομίζω, γιατί η εικόνα δεν φαίνεται ωραία.. Μήπως πίεσες τα κομμάτια για να τα ενώσεις?» «Ναι, αφού δεν μου κάνουν τη χάρη! Ούτε το καλαμάκι του χυμού μου κάνει τη χάρη!»

Rewind λίγο καιρό πριν: «Αγόρι μου, αν το παζλ σου δείχνει πως ζορίζεται, τότε δεν θέλει να σου κάνει τη χάρη να γίνει ωραία η εικόνα και πρέπει να βρεις έναν μαλακό τρόπο να το καλοπιάσεις»

Περιστατικό 3.

Στο αυτοκίνητο. Κατά τη μία το μεσημέρι. Σάββατο. Ο μικρός έχει ξυπνήσει από τις έξι το πρωί και νυστάζει τρελά.. Κλείνει τα μάτια και γέρνει το κεφάλι και αμέσως τα ξανανοίγει. Εγώ φυσικά δεν θέλω να κοιμηθεί γιατί ακόμα δεν έχουμε φάει, και πρέπει να τον καθυστερήσω για να προλάβουμε να φάμε και να κοιμηθούμε μαζί για μεσημέρι… «Μικρέ, νομίζω πως έρχεται ο Ύπνος να σε πάρει… Αλλά εγώ δεν θέλω καθόλου να σε πάρει από εμένα. Πρόσεξε καλά να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου, μην έρθει και σε πάρει στα κρυφά, και μετά εγώ δεν έχω παρέα να κοιμηθώ το μεσημέρι…»… Περνάνε 10 λεπτά.. Έχει λαγοκοιμηθεί λίγο και πετάγεται! «Μπαμπά, νομίζω με πήρε ο Ύπνος λίγο»! «Την άλλη φορά να μην τον αφήσεις! Να τον πάρεις εσύ!»

Επόμενη ώρα… Στο αυτοκίνητο, επιστροφή από φαγητό.. Μεσημέρι.. Ο μικρός είναι πλέον πτώμα, με το ζόρι κρατάει τα μάτια του ανοιχτά… Βλέπω από τον καθρέφτη πως γέρνει το κεφάλι έτοιμος να κοιμηθεί… «Αγόρι μου, πάλι έρχεται ο Ύπνος να σε πάρει?» «Όχι μπαμπά δεν τον αφήνω.. αυτή την φορά τον παίρνω εγώ!»

Τα ήσυχα βράδια

16 Μαΐου 2014 

 Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος της νύχτας. Δεν ήμουν από τους νέους που η διασκέδασή τους θα συνδεόταν πάντα με ατέρμονες νυχτερινές περιπλανήσεις. Αντίθετα, ήμουν πάντα αυτό που λέμε «πρωινός τύπος». Ξυπνούσα πάντα νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι, ήθελα να έχω άφθονο χρόνο για να ετοιμαστώ πριν το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο ή τη δουλειά αργότερα… Περνούσα πάντα πιο όμορφα σε καφέ με φίλους ή στο σπίτι με φίλους κι επιτραπέζια παιχνίδια ή σε συγκεντρώσεις εορτών που τις οργάνωνα πάντα «παιχνιδιάρικες». Κι όταν νύχτωνε, κι όλοι έφευγαν, στενοχωριόμουν… Περίμενα πάντα με μεγαλύτερη χαρά μία «ημερήσια εκδρομή» από μία Thessaloniki by night εξόρμηση.

Κι όπως ο ερχομός ενός παιδιού σου αλλάζει τη ζωή, σου αλλάζει και το βλέμμα απέναντι στα πράγματα κι ίσως αλλάζει ακόμα και τα ίδια τα πράγματα…

Ένας πρωινός καφές με φίλους και με τον μικρό είναι ταλαιπωρία για όλους. Και για τους φίλους, και για τον μικρό. Για τον μπαμπά είναι διπλή ταλαιπωρία, γιατί λυπάται και τους φίλους και τον μικρό. Τον εαυτό του δεν τον λυπάται ποτέ, δεν έμαθε να τον λυπάται.

Μία επίσκεψη φίλων στο σπίτι για επιτραπέζια παιχνίδια, απλά είναι πρόταση τραγική ειρωνείας από μόνη της, με ένα τρίχρονο που θα κάνει πιπίλα το ξενοδοχείο που αγόρασες με τον ιδρώτα σου στο Παρίσι για να παίρνεις ενοίκιο από τα φιλαράκια κανα 200ευρω μόλις πέφτει το πιόνι τους εκεί, και ο μικρός θα πάρει και αυτό και όλα τα άλλα 200ευρα του τραπεζιού και θα τα πάει στον αρκούδο του να τον παρακαλέσει να κλείσουν εισιτήριο για τον Καραγκιόζη, κι εσύ θα πας «απευθείας στη φυλακή» γιατί δεν σου έχει μείνει ούτε δεκάρα τσακιστή να εξαγοράσεις την κάρτα από τον φίλο σου που έχει χτίσει το Hilton με μεζονέτες στην Καζαμπλάνκα και κάθε φορά που πέφτεις εκεί πουλάς κι από μία πόλη σου. Και κάνεις εσύ τον Καραγκιόζη. Στο τραπέζι οι συμπαίκτες σε φωνάζουν Στουρνάρα για το ξεπούλημα… κι ο γιος σου ακούει και σε φωνάζει στουρνάρι και γελάει.. και μασάει και το ζάρι…

Αν έχουν και οι φίλοι παιδιά, κι έρχονται όλοι μαζί στο σπίτι για να περάσετε ένα όμορφο απόγευμα, τότε υπάρχει η λύση του διαχωρισμού του σπιτιού σε μέρη για παιδιά και μέρη για ενήλικες. Και όπως όλοι ξέρουμε, ακόμα και δικηγόρο να φωνάξεις, ακόμα και να τους γράψεις το μισό σπίτι, ακόμα και εξώδικο να τους κάνεις, ακόμα και παπά να τα διαβάσει, ακόμα και να κρύψεις τα γλυκά, ακόμα και η γειτόνισσα να έρθει να παραπονεθεί για τη φασαρία με τη ρόμπα τη φλοράλ που έχει πάνω μικρά μπουμπουκάκια λουλουδάκια αλλά πάνω της δείχνουν σαν ανοιχτά ηλιοτρόπια καταμεσίς του Ιουλίου και τα μπικουτί στο κεφάλι και αξύριστη σε μούσι και μουστάκι τιμής ένεκεν στην Ευρωπαία την Κοντσίτα (ε, από αυτή τη γειτόνισσα, δεν έχω πιο απειλητικό, εδώ τελειώνω…), ακόμα και τότε, τα μικρά παιδιά δεν θα περιοριστούν στο χώρο τους… «μπαμπάαααα, η Ηλιάνα με τσιμπάει, ο Φιλοκτήμων με τραβάει, ο Μάξιμος με ζουλάει, η Ένια με κοροϊδεύει, η Κορίνα μου παίρνει τον Mc Queen, η Θεανώ μού φοράει τα κοκαλάκια της, η Ρεβέκκα με παίρνει αγκαλιά, ο Gabriel μου παίρνει το χελωνονιντζάκι και η Άρτεμη μου τραβάει το πάμπερ», (οποιαδήποτε ομοιότητα των παιδικών ονομάτων με την πραγματικότητα, μόνο τυχαία δεν είναι, ναι τέτοιοι είναι οι φίλοι μου, τέτοια ονόματα έδωσαν στα παιδιά τους, εγώ θα το σχολιάσω?, που ήθελα να βγάλω το δικό μου Ερωτόκριτο και έπεσαν να με φάνε όλοι!, μόνο κανένα Σύλλογο Προστασίας Ανυπεράσπιστου Παιδιού δεν ιδρύσανε να στείλει αυτεπάγγελτα εισαγγελικό λειτουργό να μου πάρει το παιδί, γιατί λέει θα του δημιουργήσω ψυχικά τραύματα αν στο σχολείο το φωνάζουν Ερωτόκριτο!)….

Κι έρχεται ξαφνικά το μαγικό βράδυ… Μαγικό, με όλη τη σημασία της λέξης.. Κι αισθάνεσαι εσύ ο περήφανος μπαμπάς ο Πήτερ Παν της Χαριλάου… που πετάς με τα μικροσκοπικά φτερά σου πάνω από το δωμάτιο του παιδιού με μισάνοιχτη πόρτα, και το βλέπεις που κοιμάται σαν αγγελούδι, και νομίζεις πως σου κρυφο-χαμογελά στον ύπνο του, και βάζεις ένα ποτηράκι ρακή (να ‘ναι καλά ο συμπέθερος από το Ρέθυμνο, δεν την τσιγκουνεύτηκε, από τα Χριστούγεννα κι ακόμα έχει μείνει, και δεν το πάω και λάου λάου, με βοηθάει να χορέψουν οι σκέψεις μου στο ρυθμό της καρδιάς μου συχνά), και ανοίγεις τον υπολογιστή και νομίζεις πως μόλις ξημέρωσε η πιο ήσυχη ανοιξιάτικη μέρα… το φως της οθόνης είναι το φεγγαράκι σου κι αυτή τη νύχτα, ένα φεγγαράκι λαμπρό που τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον σου μαθαίνει να περπατάς σε αδιάβατα μονοπάτια μέσα σου, και να μαθαίνεις τα γράμματα της ψυχής σου, τα γράμματα αυτά είναι τα καλύτερα σπουδάματα.. είναι του Θεού τα πράγματα… γιατί ο δικός σου Θεός, ο μέσα σου Θεός, σου ψιθυρίζει, «ζω για σένα», «είμαι εδώ».

Κι έτσι, κάθε νύχτα που περνάει, σκοτάδι γίνομαι.. και παραδίνομαι στο ρυθμό μου.. που καίει ακόμα.. και ξέρω πως αυτό είναι κλεμμένο από τραγούδι της Αρβανιτάκη, αλλά εσείς δεν ξέρετε, πως εγώ το εννοώ…

Τα ήσυχα βράδια, λοιπόν, περνάει φωτισμένο της ζωής μου το τρένο, που θα ‘σαι μέσα κι εσύ… Ναι, με φάγατε, κι αυτό είναι κλεμμένο… από τραγούδι της Αρλέττας.. αλλά δεν φταίω εγώ αν βιάστηκαν να τραγουδήσουν τον επίλογο που ήθελα να γράψω γι’ αυτό το κείμενο.

Δεν έχω άλλο επίλογο που να μην είναι κλεμμένος από τραγούδι. Ψέματα. Έχω. «Της καληνύχτας τα φιλιά»!