Ο Άγιος Βασίλης μέσα μας

22 Δεκεμβρίου 2013

Έγινε και η δική μας γιορτή στον παιδικό σταθμό… Όμορφα παιδάκια ήταν ντυμένα ελαφάκια, μάγοι, Ιωσήφ, Παναγία, βοσκοί… Άσχημα παιδάκια δεν υπάρχουν, γι’ αυτό και η φάτνη μας δεν είχε παιδάκια ντυμένα μουλάρια και γαϊδούρια που βρωμάει το χνώτο τους…

            Μετά το «θεατρικό» της γιορτής, όλα τα παιδάκια μαζί έκαναν επίκληση να έρθει ο Άγιος Βασίλης να τους φέρει δώρα… Και ήρθε.. Γιατί είναι γνωστό πως στον λιλιπούτειο κόσμο τους, αν έχεις μία επιθυμία αρκεί να το πεις ή να το φωνάξεις δυνατά και πραγματοποιείται… Όπως ακριβώς είναι η ζωή μας.

            Τα βλέμματα των παιδιών που αντικρίζουν έναν «υπερβολικό» Αη Βασίλη είναι όλα τα ριάλια… Ο δικός μας Άγιος ήταν πολύ χοντρός, με πολλά γένια, πολύ επιβλητικός… Κουβαλούσε σάκους με δώρα.. Και άρχισε να φωνάζει τα ονόματα των παιδιών γα να δώσει τα δώρα.. Κι εδώ είχε πολύ ενδιαφέρον να δεις αντιδράσεις παιδιών… Πολλές κατηγορίες…

1)                          Μπόμπιρες με ύφος «μου έπεσε το τζακ ποτ». Ουρλιάζουν σε μπαμπαδομαμάδες πως ΗΡΘΕ ο Αη Βασίλης και πως ΝΑΙ τους έφερε δώρο… Αυτή η προσμονή στα παιδιά που μεγαλώνει συνέχεια και εξαργυρώνεται απευθείας όταν τον βλέπουν μπροστά τους και δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν τη χαρά τους για το «ανέλπιστο» που όμως ήταν «προσδοκώμενο». Μαθαίνουμε στα παιδιά μας, ίσως ασυναίσθητα, πως όλα είναι δυνατά, αρκεί να το ευχηθούν, να πουν όμως φωναχτά την επιθυμία τους ή να γράψουν ένα γράμμα, και το σύμπαν έχει τα αυτιά του και τα μάτια του ανοιχτά για να ενημερώσει τον Υπεύθυνο πού να μοιράσει χαρά ακουμπώντας με το μαγικό ραβδάκι του και πραγματοποιώντας ευχές.. Η χαρά για αυτά παιδιά, η εκπλήρωση της επιθυμίας έρχεται πάντα απ’ έξω, από κάποιον τρίτο..  Όπως ακριβώς στη ζωή..  Τα «αθώα» μας παιδιά, που κρατούν την καρδιά τους στο χέρι τους, έτοιμα να την μοιραστούν σε κάθε ευκαιρία… Ο Θεός να τα φυλάει και να στέλνει έναν φύλακα άγγελο πάντα δίπλα τους.. είναι οι γνωστοί καλοκάγαθοι άνθρωποι που κυκλοφορούν δίπλα μας ( ελάχιστοι έχουν απομείνει, μια φορά θυμάμαι γνώρισα κάποιον σε ένα αρτοποιείο που διανυκτέρευε, άλλη φορά δεν θυμάμαι..).

2)                          Μπόμπιρες με ύφος «κάποιο λάκκο έχει η φάβα» και «εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» και τελικά κλαίγανε μπροστά στον Άγιο Βασίλη και φοβήθηκαν, κι ούτε να πλησιάσουν ήθελαν ούτε να πάρουν το δώρο τους… Είναι απλό θα μου πείτε.. ίσως φοβούνται τον όγκο και τα μούσια του… Σε μούσια όμως πρέπει να έχουν συνηθίσει τα 2 τελευταία χρόνια, κανονικά θα έπρεπε να φοβούνται άμα δουν κανέναν ξυρισμένο.. Ίσως λοιπόν φοβούνται το άγνωστο.. και μάλιστα το άγνωστο που έρχεται με καλή διάθεση… «Φοβού τους Δαναούς και Δώρα φέροντες». Όπως ακριβώς στη ζωή… Οι καχύποπτοι άνθρωποι γύρω μας.. Πρώτα θα υποψιαστούν δεκαπέντε πιθανούς λόγους πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται και αν τελικά δεν «παραλύσουν», θα κινηθούν «σερνάμενοι» από χέρια άλλων ανθρώπων – κηδεμόνων τους…

3)                          Μπόμπιρες που περίμεναν να ακούσουν το όνομά τους, το άκουσαν, πήραν το δώρο τους, αλλά δεν «τρελάθηκαν» να το ανοίξουν, μαζεύτηκαν καμιά δεκαριά παιδάκια, έκαναν έναν κύκλο γύρω από τα πόδια του Αη Βασίλη και χειροκροτούσαν όλα τα παιδάκια που έπαιρναν δώρο, και τραγουδούσαν τα κάλαντα και γελούσαν και «συνομιλούσαν» μαζί του… Αυτά τα παιδιά έφτιαξαν το κλίμα, έδωσαν τη νότα, γέμισαν τη γιορτή και έβγαλαν ζεστασιά… .Όπως ακριβώς στη ζωή.. Την ιστορία την γράφουν οι παρέες..

Επειδή σας βλέπω με την απορία, θα σας πω και για τις αντιδράσεις του δικού μου μπόμπιρα, που εξαιτίας της συγγενικής σχέσης που έχω μαζί του, δεν μου επιτρέπει να δω καθαρά για να τον κατατάξω σε μία κατηγορία..

Ο δικός μου λοιπόν γούρλωσε τα μάτια μόλις είδε τον Άγιο, τον φώναζε με όλη του τη δύναμη.. όταν συνειδητοποίησε ότι μοιράζονται δώρα, περίμενε στωικά να ακούσει το όνομά του.. Όμως πέρασαν τα δώδεκα πρώτα ονόματα και δεν ακούστηκε το δικό του και άρχισε να ανησυχεί, να περιμένει με μεγαλύτερη αγωνία, να πλησιάζει τον Santa, να του χαϊδεύει το γόνατο και μόλις ένα λεπτό μετά ακούγεται το όνομά του!! Ενθουσιάστηκε, σκαρφάλωσε πάνω του, βγήκε φωτογραφία υπέρλαμπρος!!

Πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητο και πριν ανοίξουμε τη συσκευασία, για να επιβεβαιώσω πως εξακολουθεί να θέλει το δώρο που μου είχε πει πως θέλει να του φέρει ο Αη Βασίλης, τον ρώτησα να μου υπενθυμίσει τι είχε ζητήσει από τον Αη Βασίλη… Μου έδειξε την κλειστή συσκευασία και μου είπε «Αυτό είχα ζητήσει!!». Όπως ακριβώς και στη ζωή… Αν δεν μπορείς να έχεις αυτό που επιθυμείς (ή δεν είσαι σίγουρος ακόμα γι’ αυτό) τουλάχιστον μάθε να εκτιμάς αυτό που έχεις…

Μεγάλο Σχολείο ο παιδικός σταθμός… Τα επόμενα σχολικά χρόνια μαθαίνουμε να ξεχνάμε όσα βασικά έχουμε μέσα μας, και τα οποία βγαίνουν αυθόρμητα σε ηλικία παιδικού σταθμού…

Σε εμάς τους λίγο μεγαλύτερους, μας εύχομαι να μάθουμε να ενεργοποιούμε τον Άγιο Βασίλη μέσα μας, που μας κρατάει κρυμμένα πολλά δώρα, περιμένοντας μόνο τη στιγμή που θα βρούμε το κουράγιο να τα ζητήσουμε…

Η χώρα του γιου μου

10 Δεκεμβρίου 2013

Η χώρα του γιου μου είναι ένα νεοσυσταθέν κράτος, ηλικίας μόλις 2μιση ετών, μέσα στα όρια της ελληνικής περιφέρειας αλλά σαφέστατα διακριτό και με δικούς του νόμους. Πώς είναι το Άγιο Όρος? Ε, όχι έτσι… Πιο Ανεξάρτητο. Αλλά όχι άβατο. Δύσβατο θα το έλεγε κανείς…

            Ξεκινώντας από τα βασικά συστατικά της δομής του, θα αναφέραμε την απόλυτη κυριαρχία του ενός… Παντοκρατορία (έχει και κάποια μικρά συστατικά Δημοκρατίας, αλλά δεν μπόρεσαν ακόμα να αποκτήσουν τον χώρο τους στον προσδιορισμό του πολιτεύματος). Νόμος είναι το δίκαιο του μικρού Παντοκράτορα, που είναι και ο μόνος νόμιμος πολίτης του Κράτους. (Υπάρχει ακόμα ένας, ο μπαμπάς, ο οποίος για λόγους ευταξίας αποκαλείται Μπάτλερ). Όλοι οι υπόλοιποι, επιτρέπεται να εισέρχονται ελεύθερα, ακολουθώντας πιστά τους νόμους του, αλλά θα είναι πάντα λαθρομετανάστες. Εργασία πάντα θα προσφέρεται άφθονη, σε απόλυτη αντιδιαστολή με την ανταμοιβή που θα προσφέρεται φειδωλά…

            Επίσημο νόμισμα του κράτους είναι το «λεφτό». Όπου «λεφτό» συνήθως είναι ένα μικρό χάλκινο νόμισμα (καταγωγής ευρώ), με το οποίο αγοράζονται τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα… αφού «κρατάω λεφτό»! Γι’ αυτό και το πολίτευμα είναι Παντοκρατορία.. γιατί μπορώ να έχω τα Πάντα και να τα Κρατάω ταυτόχρονα στα δυο μου χέρια… και να κοιμάμαι με αυτά… με τα Πάντα.. (όχι τα ζωάκια, όχι τουλάχιστον τα ζωντανά ζωάκια…).

            Παρόλο που το κράτος αυτό έχει (για εμάς τους ενήλικες) μόνο έναν ανθρώπινο πολίτη, τον Παντοκράτορα και έναν ανθυ-υποπολίτη, τον Μπάτλερ, ο ηγεμόνας ο ίδιος δίνει αφειδώς ιθαγένειες σε ό,τι τον περιβάλει.. Έτσι, πολίτες του κράτους είναι το αρκουδάκι μας ο Teddy, η κουκουβάγια μας η Sabiduria, το φιδάκι μας η Cecilia, το τρενάκι μας, το πάπλωμά μας, το κρεβάτι μας, η μπασκετούλα μας, το καπελάκι μας… Η μεγαλοσύνη όμως του Παντοκράτορα, δεν του επιτρέπει να δίνει ποινές σε άψυχα πράγματα… εκτός από τα λούτρινα… Ο Teddy έχει περάσει μέρες στην απομόνωση γιατί μπλέχτηκε στα πόδια του και έπεσε, η Sabiduria πήγε φυλακή γιατί έμεινε ξάγρυπνη όλη νύχτα δίπλα στο μαξιλάρι του και το πρωί τον τρόμαξε, και η Cecilia τιμωρήθηκε γιατί μία φορά που ο μικρός την τάισε, φαίνεται δεν της άρεσε το φαγητό, και αντί να το καταπιεί λερώθηκε ολόκληρη…

            Στη χώρα του γιου μου δεν γίνονται εύκολα δεκτοί οι πρέσβεις άλλων όμοιων χωρών για μόνιμη εγκατάσταση. Αντίθετα, ενισχύει πολύ τον τουρισμό, είτε εσωτερικό (μέσα από τα άλλα δωμάτια του σπιτιού) είτε εξωτερικό (φίλοι από άλλα σπίτια), αφού προηγουμένως έχουν αναγνωρίσει το κράτος ως κυρίαρχο. Είναι διατεθειμένος να κάνει τα γλυκά μάτια στους τουρίστες γιατί με αυτούς η χώρα του περνάει ένδοξες μέρες.. Κάποτε έφτασε να βιώνει μέχρι και συνωστισμό στα σύνορα, γι’ αυτό και διέκοψε κάθε προσπάθεια ελέγχου και ταυτοπροσωπίας στις συνοριακές αρχές. Έτσι μπορεί να εισαχθεί ελεύθερα και χωρίς δασμούς το οτιδήποτε, με ταυτόχρονη ρητή απαγόρευση εξαγωγών. Αν κάτι μπει στη χώρα, δεν βγαίνει ποτέ! Κάπως έτσι, στοχεύει να κατακτήσει τα πρωτεία στον διαγωνισμό της πιο πυκνοκατοικημένης νεοσύστατης χώρας, αφού οι εισαγωγές κυρίως αφορούν εν δυνάμει πολίτες του κράτους… Ο Ben ο δεινοσαυράκος, το βατραχάκι, το παπάκι και η φάλαινα, αποκαλούμενα όλα μαζί ως «κορίτσια» που αναλαμβάνουν το προσωπικό του spa στην μπανιέρα της χώρας του… «Καληνύχτα κορίτσια» λέει ιπποτικά ο μπόμπιρας ηγεμόνας όταν τελειώνει το μπάνιο του…

            Σε αυτή τη χώρα, το φεγγαράκι και ο ήλιος δεν ξέρουν πότε ακριβώς πρέπει να εμφανιστούν αφού δυσκολεύονται πολύ να συνταιριάξουν τις ώρες νύστας και ξεκούρασης του ηγεμόνα με τις ώρες κεφιού και ξεγνοιασιάς… στην πραγματικότητα το φεγγαράκι κοντεύει να μείνει άνεργο, αφού κινδυνεύει με απόλυση… Ιδιαίτερη αίσθηση είχε κάνει μία νύχτα, όταν ο μικρός ξύπνησε όλο κέφι και ζωντάνια και ο μπαμπάς του έδειξε από το παράθυρο το φεγγαράκι, για να τονίσει το νυχτερινό της ώρας και την ανάγκη ξεκούρασης που ο κάθε ηγεμόνας και ο μπαμπάς του έχουν.. Οι εντολές ήταν σαφείς… «Φεγγαράκι να φύγεις!!! Να πας σπίτι σου!! Δεν είναι νύχτα!!»

            Στη χώρα του γιου μου, οι πολίτες εμπιστεύονται το κράτος, δεν πληρώνουν φόρους (αφού το λεφτό δεν κυκλοφορεί, το κρατάει πάντα γερά στη χούφτα του ο ηγεμόνας), δεν υπάρχει ιδιοκτησία, παρά μόνο μία περίεργη μορφή leasing.. Ο ηγεμόνας κατέχει τα πάντα μέχρι να τα βαρεθεί, οπότε δηλώνει φωναχτά 3 φορές, «δεν το θέλω» και το αντικείμενο πια δεν του ανήκει… Την τρίτη φορά, η φράση είναι «δεν το θέλω σου λέω» ή το ακόμα πιο επιβλητικό «δεν το θέλω Λέμε!!».

            Στη χώρα του γιου μου όμως, ο ηγεμόνας δίνει το καλό παράδειγμα και… δουλεύει! Μάλιστα! Δουλεύει! Κάθε πρωί πρέπει να είναι έτοιμος μαζί με τον Μπάτλερ, ο οποίος τον συνοδεύει στη δουλειά του, τον παιδικό σταθμό, όπου συγκεντρώνονται οι ηγεμόνες από διάφορα κράτη της περιφέρειας και συζητάνε για τα προβλήματα που προκύπτουν τώρα τελευταία με το «λεφτό», που πια δεν είναι αυτό που ήταν, με το πρόβλημα του εισερχόμενου τουρισμού που ναι μεν βαίνει αυξανόμενο όμως αυτό μειώνει και τον διαθέσιμο χώρο φιλοξενίας τους και αποδοχής των εισερχομένων εμπορευμάτων. Συζητάνε επίσης με μία μορφή brain storming για τις επίσημες αργίες του Κράτους που θα έπρεπε να θεσμοθετηθούν: πέρα από τα Χριστούγεννα και το Πάσχα,  τα γενέθλια και η ονομαστική εορτή δεν βρήκαν ακόμα τον χώρο που τους αρμόζει στις αργίες. Ο κύκλος των meetings συνήθως κλείνει με ένα τελετουργικό «χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» όπου αλαλάζοντες οι ηγεμόνες κλείνουν υποχθόνιες συμφωνίες για εμπορικές συνεργασίες (κράτα εσύ τον Diego και δώσε μου τον Mc Queen)… δηλαδή ανταλλαγές επίσημων πολιτών των κρατών τους.. κάτι τέτοια ακούν και τρέμουν οι Μπάτλερ τους…

            Στη χώρα του γιου μου, κάθε μέρα είναι μία ολοκαίνουρια ευκαιρία για δράση…

            Στη χώρα του γιου μου κάθε αύριο είναι ελπιδοφόρο…

            Στη χώρα του γιου μου… δεν υπάρχουν χώρες…

            Στη χώρα του γιου μου…

Εκεί που θα ήθελα να ζω… 

Ο πρώτος έρωτας

11 Νοεμβρίου 2013

Εδώ και καιρό ο μικρός μου μιλάει για την "Μελίνα" από τον παιδικό σταθμό... Ξεκίνησε μια μέρα στο αυτοκίνητο, γυρίζοντας από τον παιδικό... "Θα έρθει η Μελίνα μια μέρα σπίτι μας?". Αχ αγόρι μου, αν υποψιαστώ πως εσύ θα νοικοκυρευτείς πιο νωρίς από εμένα, θα πάω στον Σύλλογο Εθελοντών για Άνοια... "Να έρθει παιδί μου, όποτε θέλει, αλλά πρέπει να έρθει με τους γονείς της"... Μέρα παρά μέρα λοιπόν, το ένα η Μελίνα, το άλλο η Μελίνα.. "η Μελίνα μου είπε με έχει φίλο".... Άλα της η Μελίνα, κατουράει γύρω από την περιοχή της, μην προλάβει κανένας άλλος... Ώσπου σήμερα στον παιδικό, πήγα να παραλάβω τον μικρό και την ίδια ώρα ετοιμάζεται να φύγει και η λεγάμενη... Κανένα σέβας στον πεθερό... Μου τα είπε έξω από τα δόντια.. "Εγώ αυτόν τον έχω φίλο, και παίζουμε...". Πως σε λένε εσένα κούκλα μου" "Μελίνα"! Έτσι πες κορίτσι μου... Έτσι εξηγούνται όλα... Ξανθιά η Μελίνα με γαλανά μάτια και γερμανική καταγωγή.. Ξανθιές και οι 2 γιαγιάδες μας, με γαλανά μάτια και οι δύο γιαγιάδες μας, χωρίς τη γερμανική καταγωγή και οι 2... Ξανθιά και η μαμά, με λίγο διαφορετικά μάτια.. Ξανθιά και η γκόμενα... Που μου το τύλιξε το πουλάκι μου, ακόμα δεν βγήκε από το σπίτι, η βορειοευρωπαία, η "ελευθέρων ηθών", που τόλμησε να μου δηλώσει "εγώ είμαι 3 χρονών"!! η τεκνατζού, τί θέλει και γυροφέρνει το μπουμπούκι μου που ακόμα δεν έκλεισε τα 2μιση??? Και στην τελική, έχει κανένα οικόπεδο στη Νυρεμβέργη ή σε καμιά παράγκα 350 χλμ έξω από το Βερολίνο θα τη βγάλουνε? Έχω κατα-αγχωθεί για το μέλλον του γιου μου... φαίνεται το πάνε για σοβαρά.. Είναι κι ο δικός μου Κύριος, σαν τον μπαμπά του, έτσι και δώσει το λόγο του, δεν κάνει πίσω...  Να σκάσω είμαι! Τον μπαμπά τον ρώτησε???? Εγώ αυτόν τον γάμο, δεν θα τον αφήσω να γίνει!!

… επόμενη μέρα…

Την είδα πάλι σήμερα στον παιδικό. Αυτή. Αυτή ντε! Η σουσουράδα η βίκινγκ! Έφευγε όταν έφτανα εγώ. Στην αγκαλιά της μαμάς της. Μου χαμογέλασε τάχα. Ντε μεκ. Της χαμογέλασα κι εγώ. Απλά, όσο χαμογελούσα κουνούσα το κεφάλι μου αργά αργά δεξιά αριστερά και δάγκωνα τα χείλη μου... Η Σουρλουλού! Κι εμένα ο γιος μου ο σερσερής, εκεί, τη ζαχαρώνει.. ο Ταρνανάς.. Αύριο θα καταθέσω ασφαλιστικά μέτρα στον παιδικό. Το δίχως άλλο.

Μαθήματα Επιχειρείν

4 Νοεμβρίου 2013

Δεν θυμάμαι αν σας έχω πει πως ο γιος μου κάθε μέρα πηγαίνει «στη δουλειά», όπως ο μπαμπάς του. Απλά, η δική του δουλειά είναι στον παιδικό σταθμό… και είναι σκληρή και απαιτητική και δίνει χρήσιμη τροφή για αξιόπιστα συμπεράσματα για τον σκληρό και ανταγωνιστικό κόσμο των επιχειρήσεων…  Τα παρακάτω παραδείγματα που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, είναι ΜΟΝΟ από τη σημερινή μέρα στη «δουλειά» του…

Ø      Σήμερα στη δουλειά «Ο Μιχάλης με χτύπησε»! Και τι έκανες εσύ αγόρι μου? Του είπες πως δεν ήταν σωστό αυτό που έκανε? Του είπες πως δεν σου άρεσε καθόλου και πως δεν γέλασες καθόλου? «Εγώ γκρίνιαζα!». Το είπες στην κυρία? «Όχι». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ξεκάθαρος αθέμιτος ανταγωνισμός από συνάδελφο που μάχονται για το ποιος θα ανέβει σα μάτια της Διευθύντριας. Κάποιοι πατάνε επί πτωμάτων, κάποιοι άλλοι απλά γκρινιάζουν..

Ø      «Το έφαγα όλο το γιαούρτι μου». Μα η κυρία είπε πως δεν το έφαγες και το κράτησε για να στο δώσει αύριο. «Καλά, για να μη λέμε και ψέματα, το έφαγα το γιαούρτι μου». Θα μου πεις την αλήθεια? «Θα το φάω αύριο». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν η δουλειά που σου αναθέτουν δεν είναι της αρεσκείας σου, αρχικά υποκρίνεσαι πως την έχεις ξεπετάξει… Άμα δεν πιάσει, την αναβάλλεις.. Φοβάμαι, επ’ άπειρον..

Ø      Κοιμήθηκες καθόλου? «Κοιμήθηκα»!! Η κυρία μου είπε ότι κοιμήθηκες περίπου μία ώρα… «και έκλαιγα… ήθελα τον μπαμπά μου, αλλά μετά κοιμήθηκα». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν τα πράγματα ζορίζουν επικαλούμαστε τον General Manager που πάντα απουσιάζει σε άλλες δουλειές, άμα δούμε πως δεν γίνεται αλλιώς, απλά κλεινόμαστε στο γραφείο μας και χαζεύουμε καμία ώρα στο internet μέχρι να μας ξαναέρθει διάθεση…

Ø      Έκανες κακά? Η κυρία μου είπε πως έκανες. «Ναι, ΕΚΑΝΑ ΚΑΚΑ!!».  BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όπως και να έρθουν τα πράγματα, σε κάποια φάση αναμφισβήτητα η κατάσταση θα γίνει σκατάσταση. Και δεν μπορείς να το κρύψεις. Και το τονίζεις στον General Manager να το έχει υπόψη του…

Ø      Τι είναι αυτό το αυτοκινητάκι στην τσέπη σου? Αυτό δεν είναι δικό μας!! Το πήρες από τον παιδικό? «Ναι, το έβαλα στην τσέπη μου, γιατί εγώ δεν έχω αυτοκινητάκι μπλε!». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μην κοροϊδεύετε τους Δημόσιους Υπάλληλους που έχουν το όνομά τους γραμμένα ακόμα και στο μπλάνκο…

Ø      «Θέλω να πάμε στον παιδότοπο»! BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μετά από μια δύσκολη μέρα θα προτιμούσες να πληρωθείς μεροκάματο, παρά να περιμένεις το τέλος του μήνα… και είναι ακόμα μόνο οι αρχές του!!

   Κι άμα μαλώσει με κανένα άλλο παιδάκι ή τον μαλώσει η νηπιαγωγός «Όλα στον μπαμπά μου!». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Κι άμα δε σας κάνω κιόλας, παίρνω το καπελάκι μου και δρόμο! Έτσι να κουνήσω το δαχτυλάκι μου, τόσοι με ζητάνε!

Μπαμπά, με έχεις φίλο?

4 Οκτωβρίου 2013

-«Μπαμπά, με έχεις φίλο?»

Αυτό άκουσα σήμερα το πρωί μόλις άνοιξα τα μάτια μου και τον κοίταξα δίπλα μου. Είχε ξυπνήσει και με κοιτούσε

-          «Αγόρι μου ξύπνησες»?

-          «Μπαμπά, με έχεις φίλο?»

 Προσπαθώντας να ανακαλέσω σε 10 νανοσεκόντ τουλάχιστον τα πιο πρόσφατα άρθρα που είχα διαβάσει για τη γονεϊκή σχέση κτλ και τις σχετικές προτροπές ψυχολόγων στα άρθρα τους ‘δεν είμαστε φίλοι, είμαστε γονείς!’, βρήκα εύκαιρο να πω..

-          Φυσικά παιδί μου σε έχω φίλο, αλλά είμαι και μπαμπάς σου. Αφού εσύ έχεις κι άλλους φίλους, πολλούς.. στον παιδικό σταθμό…

Με αποστόμωσε…

-          Μόνο εσένα έχω φίλο.. Ο Κωνσταντίνος δεν με αγαπάει.

Δεν ήθελα να δώσω έκταση εκείνη τη στιγμή, την έδωσε μόνος του πάλι αργότερα, όταν ντυνόμασταν για να φύγουμε… «Είμαι κωλόπαιδο» μου λέει!! Ο ανυποψίαστος μπαμπάς πέφτει από τα σύννεφα αλλά κρατιέται από την άκρη του χαμόγελου ενός ουράνιου τόξου και προσγειώνεται σχετικά ομαλά… Μου το ξαναλέει και το τονίζει…

Τελικά ο παιδικός σταθμός σε κάνει άντρα, όχι ο στρατός… Το τί έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες δεν περιγράφεται.. Από λέξεις που κανονικά λες ψιλομεθυσμένος,  όταν θυμάσαι ποια πρώην σου σε εγκατέλειψε για να πετάει από καναρίνι σε καναρίνι κελαηδιστό ή την άλλη που λες όταν κάτι δεν σου πετυχαίνει ή έχεις αργήσει και βιάζεσαι ή την άλλη που ξεστομίζεις εύκολα όταν ένας άλλος οδηγός πετάγεται μπροστά σου ξαφνικά από το στενό..  Ε, βάζω στοίχημα πως ο μικρός πρέπει να είχε πρώην γκόμενες, να κόπηκε παραλίγο στις εξετάσεις για το lower και να έχει πάρει δίπλωμα οδήγησης εδώ και κανά ζευγάρι χρόνια.. Σε αυτό το τελευταίο, δουλεύουμε πολύ και τη μούτζα.. Τώρα εσείς εμένα δεν με ξέρετε, αλλά .. όλη τη γειτονιά να ρωτήσετε αν εγώ μιλάω έτσι..  Ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ, γιατί όπως και να το κάνουμε.. εντάξει.. είχα και πρώην γκόμενες και σε εξετάσεις απέτυχα και αυτοκίνητο οδηγάω καμιά δεκαριά ζευγάρια χρόνια…

Δεν ξέρω τι να πω, ντρέπομαι λίγο όταν αρχίζει να μιλάει έτσι και ειδικά όταν είμαστε μπροστά σε κόσμο.. Και δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται και τι του συμβαίνει του παιδιού μου, αλλά όταν αρχίζει, τα λέει όλα στη σειρά, χωρίς ρήμα – υποκείμενο – αντικείμενο… Μόνο αυτές τις λέξεις.. Λες γι’ αυτό να με ρωτούσε αν τον έχω φίλο? Για να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα? Σατανικό!!!

Γιατρέ είναι καλά ο γιος μου? Αν υποψιαστώ ότι είναι Χρυσαυγίτης.. θα φαρμακωθώ!

Είναι ο γιος σου

1 Οκτωβρίου 2013

Ξυπνάς το πρωί.. Κοιμάται δίπλα σου, αλλά δεν ξυπνάει μαζί σου.. Πρωτόγνωρο αυτό! Τον κοιτάς.. είναι σαν άγγελος που κατέβηκε να κρατάει συντροφιά στα όνειρά σου.. Είναι ο γιος σου..

Ξυπνάει αργότερα μόνος του.. Παίρνει αγκαλιά τον αρκούδο του και κατεβαίνει από το κρεββάτι.. Σε ψάχνει στο σπίτι.. Μόλις σε βλέπει χαμογελά.. Χαμογελάς κι εσύ.. Είναι ο γιος σου..

Ετοιμάζεις πρωινό και ξεκινάτε για τον παιδικό.. Είναι ήρεμος. Πρωτόγνωρο.. Σε κοιτάει από το καθισματάκι του, τον κοιτάς από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου σου.. Είναι ο γιος σου..

Μόλις φτάνετε στον παιδικό, σε αγκαλιάζει και σε φιλάει. Δεν γκρινιάζει. Ξέρει πως θα ξανασυναντηθείτε το απόγευμα. Κλείνεις την πόρτα του παιδικού πίσω σου. Βουρκωμένος. Λίγο. Είναι ο γιος σου..

Το απόγευμα φεύγεις τρέχοντας από τη δουλειά για να προλάβεις τον παιδικό πριν κλείσει να τον παραλάβεις.. Σου λένε πως το τελευταίο μισάωρο σε ζητάει έντονα και κλαίει.. Τον φωνάζεις και τρέχει από το μέσα δωμάτιο φωνάζοντας… τι? «ήρθες μπαμπά μου»? Ναι, με το «μου». «Μπαμπά μου». Είναι ο γιος σου.

Περπατάτε λίγο μέχρι το σουπερ μάρκετ και σου τηλεφωνούν από τη δουλειά.. σε ψάχνουν από τον Όμιλο για κάτι «πάρα πολύ επείγον». Έχεις το τηλέφωνο στο ένα χέρι, στο άλλο τον μικρό, ο οποίος φωνάζει «αγκαλιά». Είναι ο γιος σου. Για αυτό το «πολύ επείγον» από τον Όμιλο κάποτε σου κοβόταν η ανάσα από το άγχος, διακινδυνεύεις να έχεις πολλά τηλέφωνα με «ύφος» από το εξωτερικό την επόμενη μέρα, αφού δεν ήσουν στο γραφείο όταν σε ψάχνανε (εκτός φυσιολογικού ωραρίου βέβαια..). Δεν υπάρχει όμως πλέον «επείγον», «Όμιλος», «δουλειά», «8ωρο», «μισθός», «ανεργία» και άλλα επαχθή στην ψυχή και στο σώμα για την επιβεβαίωση του φόβου της υποτέλειάς σου. Είναι ο γιος σου. Και κρυώνει. Και θέλει αγκαλιά. Και τον παίρνεις αγκαλιά. Και γέρνει στον ώμο σου. Και σε σφίγγει και με τα δυο του χεράκια. Και χαλαρώνει. Και κοιμάται. Εκεί. Στον ώμο σου.

Είσαι ο μπαμπάς του.