Save the last dance for me….

29 Απριλίου 2014


Σήμερα είναι παγκόσμια ημέρα χορού. Και είμαστε χορού...μενοι. Παιδοτοπινγκ αγκαιν. Και ο μικρος χορο-πηδαει στα φουσκωτά, χορο-στατεί στις ζαβολιές, και μου κλείνει το μάτι από το δίχτυ... Εγώ, ο μπαμπάς δηλαδή, δέχομαι να με χορέψει στο ταψί ο μικρός καβαλιέρος μου. Αυτός δίνει το βήμα, αυτός με ζαλίζει στις στροφές, σε αυτόν αφήνομαι.. και παραδίνομαι στον ρυθμό του που καίει ακόμα... και θα καίει για όσο αυτή η Φλόγα δέχεται να μείνει ντάμα μας. Σιγά σιγά προσπαθώ να προετοιμαστώ για τη στιγμή που θα φουσκώσει τα πνευμόνια του και θα έρθει αποφασιστικά να σβήσει τη φωτιά αυτού του ρυθμού, για να ανάψει αλλού τις δικές του φλόγες. Μήπως πρέπει να αρχίσω κι εγώ να προβάρω τα χορευτικά μου παπούτσια και για άλλους ρυθμούς? Πώς θα ξαναβρώ τη φόρμα μου που μου έχει ξεχειλώσει από τα τόσα πολλά "αγκαλιάαααα μπαμπάαααα"? .... παιδοτοπινγκ θοτς... όπως έλεγε και μία παλιά διαφήμιση "μεγαλώσαμε.. και οι επιθυμίες μας έγιναν ανάγκες". Του μποθ οφ ας.

Ολονυχτία κρίσης πανικού

19 Απριλίου 2014  - Μεγ. Σάββατο

Ο μπαμπάς δεν κοιμήθηκε καθόλου όλη νύχτα... ολονύχτια κρίση πανικού με απίστευτο πόνο στο στήθος, ένα αόρατο πόδι μου πατούσε την καρδιά με μια αρβύλα με καρφιά όλη νύχτα.... ο μικρός δίπλα μου κοιμόταν σαν αγγελούδι... Ήμουν στο όριο να πιστέψω πραγματικά πως έχω πάθει έμφραγμα, αφού δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ στο ελάχιστο ούτε να αναπνεύσω κανονικά. Ευτυχώς γνωρίζω πια και ήμουν πολύ ψύχραιμος αν και μέσα μου έτρεμα... Αν πάθω κάτι και ο μικρός είναι δίπλα μου Πασχαλιάτικα? Μετά από 6ωρη ταλαιπωρία, αποφάσισα να σηκωθώ στις 6μιση να πάρω το ομοιοπαθητικό μου μίγμα για την κρίση πανικού και να επιστρέψω στο κρεβάτι μπας και προλάβω να κοιμηθώ λίγο... Μόλις επέστρεψα στο δωμάτιο, ο μικρός είχε ξυπνήσει και με έψαχνε και φώναζε "είναι μέρα, είναι μέρα, πάμε στο σαλόνι, θέλω να παίξουμε" και γκρίνιαζε γιατί με έβλεπε πως νύσταζα... Είναι 7 και 45 το πρωί Μεγάλου Σαββάτου, έχω ήδη πιει το πρώτο κακάο, ο μικρός δίπλα βλέπει Dora & Diego και ελπίζω να τον ξαναπάρει ο ύπνος... Καλή Ανάσταση να έχουμε!

Super Market με τον μικρό

30 Δεκεμβρίου 2013

Ξυπνάς το πρωί και πλένεις τα δόντια σου με αλάτι, γιατί το σωληνάριο της οδοντόκρεμας έχει γίνει σα σαλιγκάρι από το στρίψιμο αλλά «κεφαλάκι και κερατάκια» δεν βγάζει… Ξυρίζεσαι «στεγνά» και βάζεις χυμό λεμονιού (λες πως έβαλες την παλιά καλή Μυρτώ του παππού). Για πρωινό έχεις ένα παξιμάδι, ένα αβγό (για τον μικρό) και λίγο γάλα (για τον μικρό). Αμέσως μετά χρησιμοποιείς και την τελευταία πάνα για να τον αλλάξεις… Φίλε πατέρα, όσο και να θες να το καθυστερήσεις πρέπει να το πάρεις απόφαση.. πρέπει να κουβαλήσεις τον σταυρό σου στον Γολγοθά του super market με τον μικρό παραμάσχαλα….

Περνάς την είσοδο. O πιτσιρίκος τρέχει να μπει στο καρότσι – αυτοκινητάκι, που το ενσωματωμένο καλάθι για τα ψώνια άνετα συγκρίνεται με το καλαθάκι της Κοκκινοσκουφίτσας…Ζήτημα να χωράει τα φρούτα της γιαγιάς… Και ξεκινάς την περιπλάνηση… Εκεί που είσαι στο ψυγείο για τα γάλατα, ο μικρός λίγο κρυώνει, λίγο βαρέθηκε να είναι σταματημένο το αυτοκινητάκι και βγάζει τα ποδαράκια «έξω» από τα πλαίσια του καροτσιού.. στα ποδαράκια του κοριτσιού… που περνάει δίπλα, ή μάλλον περνούσε.. τώρα σκουπίζει τα πάτωμα με τα ρούχα της γκρινιάζοντας… Ζητάς ευγενικά συγνώμη από τους γονείς της και μαλώνεις ευγενικά το παιδάκι σου… Ευγενικά. Επειδή είναι η πρώτη φορά για σήμερα. Στα πρώτα 10 λεπτά στην Υπεραγορά..

Και συνεχίζεις να οδηγάς από ψηλά το καρότσι – αυτοκινητάκι… και στα χαμηλότερα επίπεδα, ο μπόμπιρας δουλεύει σαν τη σκούπα Philips που ρουφάει τη σκόνη, και ρουφάει με τα δυο χεράκια τα γύρω ράφια που έχουν Kinder buenο, kinder αβγά, kinder σοκολατίτσες.. kinder να θεν τα μάτια σου… Και θέλουνε. Και τα ανοίξανε ήδη. Κα έγινε μούρτζος ο οδηγός της φόρμουλα του καροτσιού. Κι εσύ που ήσουν απασχολημένος να διαβάζεις την ετικέτα της μαύρης μουστάρδας αν περιέχει ίχνη γλουτένης, σόγιας και ξηρών καρπών, γυρνάς και βλέπεις τον Μάο Μάο που σου χαμογελάει και ξεχωρίζουν μόνο τα μισοάσπρα - μισοκαφέ δοντάκια και λέει «μπαμπά, νεράκι…». Παρ’ του καλύτερα σόδα να βοηθήσει και στη χώνεψη. Βέβαια, σε αυτήν την κατάσταση που τον βλέπεις, θυμήθηκες ότι δεν έχεις πάρει οδοντόκρεμα & δεν έχεις κάτι για πρωινό – γι’ αυτό έφαγε μισό κιλό kinder ενώ οδηγούσε…

Και το καλαθάκι το καροτσιού – αυτοκινήτου αρχίζει να μην χωράει άλλα πράγματα, αφού πήρες τυρί, ρύζι, γάλα, αβγά.. (όχι Καμπά.., ούτε Δεμέστιχα να φανταστείς..).

Και ζώνεσαι ένα ακόμα καλάθι, μικρό, κόκκινο κλασσικό, του χεριού.. του ποδαριού δηλαδή.. Και κρατάς το main καρότσι με το ένα χέρι, το δεξί, το καλό, για να σπρώχνεις το παιδί, και το καλάθι με το άλλο…

Περνάς από τα καλλυντικά και δήθεν για να δοκιμάσεις, ψεκάζεσαι με ένα after shave… δεν είχες να βάλεις το πρωί που ξυρίστηκες.. κι έβαλες λεμόνι.. και τώρα από πάνω axe Africa.. και μυρίζεις σαν την πουτάνα τη Σμυρνιά που σεργιανάει τουρλόκωλη με ένα καλάθι, και ένα καρότσι με ένα παιδί μέσα που την είδε ταξιτζής, με το αριστερό χέρι, έξω να κρέμεται…

Το κερασάκι της τούρτας είναι ότι ο μικρός είναι και κοινωνικός, μιλάει και στα άλλα παιδάκια, στα άλλα αυτοκινητάκια, οι γονείς σταματάνε, του μιλάνε, γελάνε, ρωτάνε «πόσο είναι?» ή το εκπληκτικότερο όλων «δικό σας είναι?» - «όχι μαντάμ, είδα που οδηγάει ταξί και το πήρα κούρσα να με σέρνει στο super market σαν δείγμα προς αποφυγή…».. Ευτυχώς οι άλλοι γονείς απομακρύνονται περίεργα, τους έρχεται το Africa Lemon μάλλον και φέρνει Ana Goula μάλλον…

Φτάνεις στο ταμείο. Και απαγορεύεται το καρότσι – αυτοκινητάκι να περάσει από το ταμείο. Πρέπει να ξεφορτώσεις πράγματα και παιδί εκεί μπροστά. Αλλά το παιδί βαριέται να περιμένει στο ταμείο, και δεν θέλει, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΛΕΜΕ να βάλεις τα πράγματα σε σακούλες, γιατί το Kinder το θέλει τώρα, το γάλα το θέλει ΤΩΡΑ, θέλει κι αυτό να φτιάχνει σακούλες και σκίζει τις δικές σου, βγάζεις λεφτά να πληρώσεις και τα παίρνει αυτό και σου κάνει παράπονα «γιατί μόνο στην κυρία δίνεις λεφτό?»… Και όσο βάζεις πράγματα στις σακούλες, πηγαίνει στα διπλανά ταμεία και δείχνει τι πήραμε. Έρχεται στις σακούλες που ήδη ετοίμασες, και παίρνει ένα ένα τα πράγματα και τα δείχνει δίπλα… «κοίτα!!, πήραμε kinder, πήραμε οδοντ…οδκρεμα.., πήραμε γάλα, ΓΑΛΑ ΣΟΥ ΛΕΩ, κοίτα… πήραμε.. ΟΥΠΣ!! Παιδί μου άσε τα καουτσούκ μπαλονάκια του μπαμπά… τα πήραμε για τις απόκριες να τα φουσκώσουμε…».. Μα κι αυτοί, πάνε και βάζουν 12 προφυλακτικά σε ένα κουτάκι που λήγει σε 5 χρόνια! Ποιος είμαι κύριε, ο Γκουσγκούνης? Πού να τα ξοδέψω τα 12 προφυλακτικά σε 5 χρόνια… Έτσι μένουν και λήγουν, και τα κάνουμε μπαλονάκια τις απόκριες… Κι εκεί που η διπλανή κυρία είχε ενθουσιαστεί με τον μικρό, βλέπει τον «ανήθικο» μπαμπά και λακίζει…

Η ταμίας έχει μείνει με τα ρέστα στο χέρι να βλέπει την δωρεάν θεατρική παράσταση, και η ουρά από πίσω, μόνο τσιγάρο δεν κάνανε.. Όρθιοι χειροκροτούσανε αλαλάζοντες γιατί ΤΟΥΣ ΕΦΑΓΕΣ ΤΗ ΜΕΡΑ στο super market…

Εγώ, ευτυχώς, τέτοια περιστατικά σαν το προαναφερθέν δεν έχω βιώσει. Άγιο είχα. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Αν ζούσα ποτέ κάτι τέτοιο, σίγουρα πάντως θα το έγραφα να το διαβάσουν κι άλλοι, να ξέρουν να φυλάγονται…

Ο πρώτος έρωτας

11 Νοεμβρίου 2013

Εδώ και καιρό ο μικρός μου μιλάει για την "Μελίνα" από τον παιδικό σταθμό... Ξεκίνησε μια μέρα στο αυτοκίνητο, γυρίζοντας από τον παιδικό... "Θα έρθει η Μελίνα μια μέρα σπίτι μας?". Αχ αγόρι μου, αν υποψιαστώ πως εσύ θα νοικοκυρευτείς πιο νωρίς από εμένα, θα πάω στον Σύλλογο Εθελοντών για Άνοια... "Να έρθει παιδί μου, όποτε θέλει, αλλά πρέπει να έρθει με τους γονείς της"... Μέρα παρά μέρα λοιπόν, το ένα η Μελίνα, το άλλο η Μελίνα.. "η Μελίνα μου είπε με έχει φίλο".... Άλα της η Μελίνα, κατουράει γύρω από την περιοχή της, μην προλάβει κανένας άλλος... Ώσπου σήμερα στον παιδικό, πήγα να παραλάβω τον μικρό και την ίδια ώρα ετοιμάζεται να φύγει και η λεγάμενη... Κανένα σέβας στον πεθερό... Μου τα είπε έξω από τα δόντια.. "Εγώ αυτόν τον έχω φίλο, και παίζουμε...". Πως σε λένε εσένα κούκλα μου" "Μελίνα"! Έτσι πες κορίτσι μου... Έτσι εξηγούνται όλα... Ξανθιά η Μελίνα με γαλανά μάτια και γερμανική καταγωγή.. Ξανθιές και οι 2 γιαγιάδες μας, με γαλανά μάτια και οι δύο γιαγιάδες μας, χωρίς τη γερμανική καταγωγή και οι 2... Ξανθιά και η μαμά, με λίγο διαφορετικά μάτια.. Ξανθιά και η γκόμενα... Που μου το τύλιξε το πουλάκι μου, ακόμα δεν βγήκε από το σπίτι, η βορειοευρωπαία, η "ελευθέρων ηθών", που τόλμησε να μου δηλώσει "εγώ είμαι 3 χρονών"!! η τεκνατζού, τί θέλει και γυροφέρνει το μπουμπούκι μου που ακόμα δεν έκλεισε τα 2μιση??? Και στην τελική, έχει κανένα οικόπεδο στη Νυρεμβέργη ή σε καμιά παράγκα 350 χλμ έξω από το Βερολίνο θα τη βγάλουνε? Έχω κατα-αγχωθεί για το μέλλον του γιου μου... φαίνεται το πάνε για σοβαρά.. Είναι κι ο δικός μου Κύριος, σαν τον μπαμπά του, έτσι και δώσει το λόγο του, δεν κάνει πίσω...  Να σκάσω είμαι! Τον μπαμπά τον ρώτησε???? Εγώ αυτόν τον γάμο, δεν θα τον αφήσω να γίνει!!

… επόμενη μέρα…

Την είδα πάλι σήμερα στον παιδικό. Αυτή. Αυτή ντε! Η σουσουράδα η βίκινγκ! Έφευγε όταν έφτανα εγώ. Στην αγκαλιά της μαμάς της. Μου χαμογέλασε τάχα. Ντε μεκ. Της χαμογέλασα κι εγώ. Απλά, όσο χαμογελούσα κουνούσα το κεφάλι μου αργά αργά δεξιά αριστερά και δάγκωνα τα χείλη μου... Η Σουρλουλού! Κι εμένα ο γιος μου ο σερσερής, εκεί, τη ζαχαρώνει.. ο Ταρνανάς.. Αύριο θα καταθέσω ασφαλιστικά μέτρα στον παιδικό. Το δίχως άλλο.

Άκουσε γιε μου..

30 Οκτωβρίου 2014

Άκουσε γιε μου τι έπαθα σήμερα…

Μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα να βάλω το homewear (ναι, άσε, πού να στα λέω, το 2013 δε λέμε ποτέ πυτζάμες ή πυζζζάμες όπως το λέει η Μπακογιάννη και η Τρέμη, το λέμε homewear) και βλέπω τον καθρέφτη να μου ψιθυρίζει κάτι… Είχα τη μουσική να σιγοπαίζει και δεν άκουγα καλά, κι αυτός εκνευρίστηκε κι άρχισε να μου φωνάζει… Χαμηλώνω τη μουσική, κι αρχίζει ο σερσερής ο καθρέφτης να μου τα ψέλνει σε λα μινόρε αλλά στη βυζαντινή τη μουσική, την «πα βου γα δε κε ζω νη» με στόμφο και με ύφος!

Τον έγραψα σε μαγνητοφωνάκι για να στο βάλω να το ακούσεις, να μου πεις τη γνώμη σου, όταν ξυπνήσεις... Τον έπιασε ντελίριο τον καθρέφτη, παραλογισμός… Σου παραθέτω τις κραυγές του…

«Άκουσε να σου πω αγόρι μου, δεν ξέρω για σένα που βάζεις το homewear κάθε μέρα από τις 7 το απόγευμα και περιμένεις πότε θα έρθει η πριγκίπισσα πάνω στο άσπρο γοβάκι να σου χτυπήσει την πόρτα, αλλά εγώ είμαι 35χρονος – νέος θα έλεγε κανείς με τη σύγχρονη έννοια του όρου – και θέλω α σου υπενθυμίσω πως έχουμε την ίδια ηλικία! Επίσης, θέλω να σου υπενθυμίσω, πως έχουμε το ίδιο παιδί – η Ανώτερη Δύναμη κάπου εδώ τα έμπλεξε λίγο τα πράγματα και έβαλε έναν καθρέφτη ολοζώντανο, νέο, όμορφο να μοιράζεται το ίδιο παιδί με έναν που φοράει “homewear” πανάθεμά τον με το που έρχεται από τη δουλειά… Δεν αντέχω ρε φίλε να με κρατάς στο σπίτι, τέτοιο κελεπούρι που είμαι, πρέπει να με βγάλεις έξω, μόνοι μας οι δυο μας, εγώ ο καθρέφτης κι εσύ το είδωλό μου, και να με κάνεις πάλι να ερωτευτώ, να τραγουδήσω, να γελάσω, να χορέψω. Με έβαλες σε ένα σημείο, με έστησες, με προσέχεις δεν έχω να πω, αλλά basta ya… Μη ξεχνάς πως κοντεύουν πια τα Χριστούγεννα για να εκπληρώσεις την υπόσχεση που μου είχες δώσει πέρυσι τέτοια εποχή… Το θυμάμαι. Φέρε λίγο και τον μικρό να του πω δυο κουβέντες….»

Αλλά δεν ήθελα να σε ξυπνήσω μικρέ μου.. Αυτός πήρε φόρα, μπορεί να σου έλεγε τίποτα για τον πατέρα σου και να στενοχωριόσουν. Εκνευρίστηκα μαζί του, τον γύρισα ανάποδα, να βλέπει τοίχο και δεν θέλω να του ξαναμιλήσω σήμερα. Συγχύστηκα κι έβγαλα και το homewear.. Έμεινα underwear.

Σύντομα εύχομαι και a-wear… πρόσεχε, όχι aware… a-wear.. Από aware πήξαμε, αυτό ήταν που προκάλεσε και την οργή του καθρέφτη.

Αύριο θα τον ρωτήσω ποια είναι η πιο όμορφη σε όλη την Οικουμένη να την φέρω να την κεράσω τοστ και Dadness..

Μπαμπά, με έχεις φίλο?

4 Οκτωβρίου 2013

-«Μπαμπά, με έχεις φίλο?»

Αυτό άκουσα σήμερα το πρωί μόλις άνοιξα τα μάτια μου και τον κοίταξα δίπλα μου. Είχε ξυπνήσει και με κοιτούσε

-          «Αγόρι μου ξύπνησες»?

-          «Μπαμπά, με έχεις φίλο?»

 Προσπαθώντας να ανακαλέσω σε 10 νανοσεκόντ τουλάχιστον τα πιο πρόσφατα άρθρα που είχα διαβάσει για τη γονεϊκή σχέση κτλ και τις σχετικές προτροπές ψυχολόγων στα άρθρα τους ‘δεν είμαστε φίλοι, είμαστε γονείς!’, βρήκα εύκαιρο να πω..

-          Φυσικά παιδί μου σε έχω φίλο, αλλά είμαι και μπαμπάς σου. Αφού εσύ έχεις κι άλλους φίλους, πολλούς.. στον παιδικό σταθμό…

Με αποστόμωσε…

-          Μόνο εσένα έχω φίλο.. Ο Κωνσταντίνος δεν με αγαπάει.

Δεν ήθελα να δώσω έκταση εκείνη τη στιγμή, την έδωσε μόνος του πάλι αργότερα, όταν ντυνόμασταν για να φύγουμε… «Είμαι κωλόπαιδο» μου λέει!! Ο ανυποψίαστος μπαμπάς πέφτει από τα σύννεφα αλλά κρατιέται από την άκρη του χαμόγελου ενός ουράνιου τόξου και προσγειώνεται σχετικά ομαλά… Μου το ξαναλέει και το τονίζει…

Τελικά ο παιδικός σταθμός σε κάνει άντρα, όχι ο στρατός… Το τί έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες δεν περιγράφεται.. Από λέξεις που κανονικά λες ψιλομεθυσμένος,  όταν θυμάσαι ποια πρώην σου σε εγκατέλειψε για να πετάει από καναρίνι σε καναρίνι κελαηδιστό ή την άλλη που λες όταν κάτι δεν σου πετυχαίνει ή έχεις αργήσει και βιάζεσαι ή την άλλη που ξεστομίζεις εύκολα όταν ένας άλλος οδηγός πετάγεται μπροστά σου ξαφνικά από το στενό..  Ε, βάζω στοίχημα πως ο μικρός πρέπει να είχε πρώην γκόμενες, να κόπηκε παραλίγο στις εξετάσεις για το lower και να έχει πάρει δίπλωμα οδήγησης εδώ και κανά ζευγάρι χρόνια.. Σε αυτό το τελευταίο, δουλεύουμε πολύ και τη μούτζα.. Τώρα εσείς εμένα δεν με ξέρετε, αλλά .. όλη τη γειτονιά να ρωτήσετε αν εγώ μιλάω έτσι..  Ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ, γιατί όπως και να το κάνουμε.. εντάξει.. είχα και πρώην γκόμενες και σε εξετάσεις απέτυχα και αυτοκίνητο οδηγάω καμιά δεκαριά ζευγάρια χρόνια…

Δεν ξέρω τι να πω, ντρέπομαι λίγο όταν αρχίζει να μιλάει έτσι και ειδικά όταν είμαστε μπροστά σε κόσμο.. Και δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται και τι του συμβαίνει του παιδιού μου, αλλά όταν αρχίζει, τα λέει όλα στη σειρά, χωρίς ρήμα – υποκείμενο – αντικείμενο… Μόνο αυτές τις λέξεις.. Λες γι’ αυτό να με ρωτούσε αν τον έχω φίλο? Για να μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα? Σατανικό!!!

Γιατρέ είναι καλά ο γιος μου? Αν υποψιαστώ ότι είναι Χρυσαυγίτης.. θα φαρμακωθώ!

Εκείνο τον κούκο που προσπαθούσε να φέρει την άνοιξη, τον θυμάστε?

17 Σεπτεμβρίου 2013

Εκείνο τον κούκο που προσπαθούσε να φέρει την άνοιξη τον θυμάστε? Ε, πάει πέταξε.. Καλοκαίριασε κι εμείς εδώ, στη σκηνή μας..

Τελικά πολύ βολευτήκαμε σε αυτή σκηνή, φέραμε και τα μπαγκάζια μας ντάλα κατακαλόκαιρο, ο Τζίτζίκας όλη τη μέρα μας κορόιδευε που κουβαλούσαμε σαν τους χαμάληδες, ακόμα κι ο Μέρμηγκας μου ψιθύρισε πως μάλλον το παρατραβάμε κι ο Αίσωπος έσκισε τα πτυχία του, και ανοίξαμε βαλίτσες.

(Βλέπω κι εσείς βολευτήκατε, όσοι μείνατε ακόμα θεατές, έχετε τουλάχιστον την άπλα σας, πιάσατε από ένα στασίδι κανονικό κι από ένα άλλο για να απλώσετε τα πόδια, κι αρχίσατε τα Πατερημά και τις λιτανείες με τα τάπερ κι έγινε ξαφνικά interactive το σκηνικό…)

Οι βαλίτσες ήταν τακτοποιημένες με απόλυτη προσήλωση στις Αρχές Οργάνωσης και Διοίκησης Εκτάκτων Κρίσεων: έτσι βρήκα τα πάμπερς μαζί με τα cd του Νταλάρα, τα βιβλία μου φιλοσοφίας και ψυχολογίας μαζί με σουρωτήρι για τα μακαρόνια (καλά, είχα εγώ σουρωτήρι? Α ναι, θυμάμαι τότε που το είχα γεμίσει άχνη και πασπάλιζα την κατεψυγμένη μπουγάτσα ΠΡΙΝ τη βάλω στο φούρνο και τελικά φάγαμε καραμελωμένη σφολιάτα), και πάνω που είχα πιστέψει ότι δεν υπάρχει Θεός αφού περνάω τέτοια ταλαιπωρία, βρίσκω σε μία παιδική βαλιτσούλα τα μπιμπερό μαζί με έναν ξεχασμένο κατάλογο της Victoria Secret ( ο οποίος με ταρακούνησε για τα καλά, τελικά ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει ένα υπέρτατο Ον, ένας υπέρτατος Δημιουργός, που μάλλον εμένα με σχεδίασε στα ρεπά του…).

            Κουτσά στραβά, στήθηκε το σκηνικό και εμείς αρχίσαμε να μαζεύουμε τα διασκορπισμένα κομμάτια μας και υπάρχοντά μας γιατί το καλοκαίρι τελειώνει και πρέπει να μπούμε στους ρυθμούς μας..

Άνοιξαν οι παιδικοί σταθμοί! Έκλεισαν οι παιδικές φωνές από τα κλάματα!

«Παιδί μου, ξύπνα, πρέπει να πάμε … στον παιδικό.. στο σχολείο!!» Οι αντιδράσεις του μικρού είχαν το εξής αποτέλεσμα: η πολυκατοικία άρχισε να μαζεύει υπογραφές γιατί θεώρησαν πως υπάρχει κάποιο παράνομο σφαγείο πουλερικών στον 2^ο όροφο και το σόι της κάθε κότας που σφάζεται, σφάζεται για τα κληρονομικά…

Αααα, δε σας είπα και τα δικά μου!! Εγώ, εργάζομαι!!! Ναι, ναι, αφήστε , πού να σας τα λέω… οπότε θεωρητικά μέσα μου καίγομαι να ετοιμαστούμε, έξω μου όμως, Βούδας, όλο το τσι της παγκόσμιας θετικής αύρας φουσκώνει τα πνευμόνια μου και με κάνει να βγάζω φωνούλες ευνούχου μπάτλερ «τι θα ήθελε ο Κύριος? Να μην πάει σχολείο? Μάλιστα Κύριε, ελάτε να αλλάξουμε πάμπερς τώρα, να χαϊδευτούμε με τα μωρομάντηλα, να απλώσουμε κολώνια στα μαλλάκια σας και να τραγουδήσουμε του Μανώλη την ταβέρνα …» ενώ παράλληλα ετοιμάζω πρωινό, και βρίζω από μέσα μου που για ακόμα μία φορά ξέχασα να συνεννοηθώ με την κοπέλα πότε θα έρθει να καθαρίσει και πρωινιάτικα πρέπει να πλύνω τα μισά γαμήλια δώρα που κείτονται στο νεροχύτη διαζευγμένα..

-          «Μπαμπά, πού είναι ο ήλιος? Δεν είναι πρωί…»

-          «Άσε πού να στα λέω γιε μου, ο ήλιος έπρεπε να κλείσει τα λογιστικά του βιβλία για το καλοκαίρι αλλά του την έπεσε το ΣΔΟΕ γιατί βρήκαν κάτι πλαστά ηλιόλουστα τιμολόγια από τις μέρες του Πάσχα και είναι υπό κράτηση.. Έστειλε τα σύννεφα να καλύψουν τη ντροπή, αλλά κάτι μου λέει πως σύντομα θα αφεθεί ελεύθερος για να έρθει να σε χαιρετήσει κι επίσημα, γιατί από εδώ και πέρα μάλλον θα νυστάζει πολύ όλη μέρα και θα πάει να την πέσει στο κρεβάτι του μαζί με τις αρκούδες…»

-          «Κι εγώ να πάω στο κρεβάτι μου, νύστατσα, μαζί με τα αρκουδάκια μου, αυτά δεν πάνε σχολείο».. και γκρίνια ρεπετισιόν…

Σε αυτό το σημείο, θυμάται όλο το κοντινό και μακρινό σόι και κάποιον που είχαμε γνωρίσει κάτω από μια γέφυρα κι είχε πει «τι γλυκό αγοράκι» ως εναλλακτικές λύσεις για πρωινή επίσκεψη αντί για τον παιδικό σταθμό.

Κι εκεί που είσαι σε καλή φάση, τον έχεις πείσει πως τουλάχιστον πρέπει να αλλάξετε πάνα, εκεί που είναι τελείως γυμνός θυμάται όλες τις κρεμούλες που κατά καιρούς βάζουμε.. όχι αυτή, την άλλη την άσπρη, όχι λίγο, πολύ να βάλεις, και μωρομάντηλα και το άλλο το πάμπερ με τον Diego & τη Dora…

Ήρθε η ώρα μου να ετοιμαστώ.. Ο μικρός μπορεί να είναι δυομισάχρονος αλλά δεν είναι κανένας yesterderian, τη δουλεύει την πολυλογία και το κεφαλάκι του κατεβάζει ιδέες καθυστέρησης της αναχώρησης όπως εγώ κατεβάζω τα κουρκουμπίνια τα σιροπιαστά. Καταιγιστικά.

- «Μπαμπά, τσιμπάς, να τσιριστείς..» (συνοδεία γκρίνιας γιατί τον φίλησα.).

 Έχει δίκιο εν μέρει.. Βάζω αφρό στο πρόσωπο..

- «Μπαμπά, έχεις κι άλλα γένια, κι εδώ, κι εδώ, και στην κοιλιά, και στα χέρια και στα πόδια…»

- «Άκουσε παιδί μου, στον παιδικό θα σε πάω έτσι κι αλλιώς, και το ‘χω λίγο γρουσουζιά να εμφανίζομαι τη μία μέρα σαν τον Καραγκούνη βαρυστομαχιασμένο και την επόμενη σαν την υπέρβαρη μετεμψύχωση του Νουρέγιεφ, δεν έχω κόψει κι εισιτήρια για να σε πηγαίνω παιδικό! Θα κάνουμε μία συμφωνία: εγώ θα ξυρίσω μόνο πρόσωπο κι εσύ θα πας στον παιδικό χωρίς γκρίνια. Είναι η τελευταία μου προσφορά, κι εγώ στο κόστος το δίνω, μη νομίζεις. Έκλεισε? Κόλλα το!»

 Α, όλα κι όλα, μπορεί να ζω ζωή μονοκοτυλήδονου, αλλά στις διαπραγματεύσεις μου είμαι αναρριχητικός κισσός… Κι ίσως… Ίσως λέω, ένας μονοκοτυλήδονος κούκος να φέρει την άνοιξη χειμωνιάτικα..