Κι είναι κάτι μέρες σαν κι αυτές!

10 Οκτωβρίου 2013

Καμιά μέρα που θα αισθάνεστε κουρασμένοι, θυμίστε μου να σας περιγράψω πώς ήταν το τελευταίο μου 24ωρο. Αρχίζω να φοβάμαι πως η Αφροδίτη Μάνου άμα με έβλεπε θα τραγουδούσε νέα version της Μαίρης Παναγιωταρά σε πιο Χάπι Daddy εκδοχή. Όχι, μην απογοητεύεστε όσοι δεν έχετε ακόμα παιδιά, δεν είναι όλες οι μέρες έτσι, οι περισσότερες μόνο… Αλλά τι είναι «οι περισσότερες»? Το 100% της κάθε μιας ημέρας από αυτές…

Όμως, ως γνωστό από τα αρχαία χρόνια της Μεσοποταμίας τουλάχιστον κι εντεύθεν, πάντα για να κερδίσεις κάτι, κάτι άλλο πρέπει να «χάσεις», να το αφήσεις πίσω σου, να το απορρίψεις ως επιλογή.. Οι προτεραιότητες παίζουν ρόλο, αλλά και πάλι, αυτό δε σημαίνει ότι δεν είσαι άνθρωπος και δεν σε πιάνει και απελπισία, και απογοήτευση και πολλή, αλλά μιλάμε για πάρα πολλή, κούραση…Και ναι, το ομολογώ, υπάρχουν στιγμές που κωλώνεις (από το «κολώνα» βγαίνει, όχι από τίποτε άλλο..). Και ξέρεις ότι το κάνεις για σένα και μόνο για σένα κυρίως και όχι για το παιδί σου, για να είσαι εσύ καλά με τον εαυτό σου.. Ούτε αναγνώριση περιμένεις (ούτε πολλώ δε μάλλω την απαιτείς), ούτε να το θυμάται περιμένεις, ούτε θρέφεις ψευδαισθήσεις πως θα σε «αγαπάει» περισσότερο γι’ αυτό.. Ίσα ίσα, με σένα ζει τη σκληρή καθημερινότητα, με σένα έχει και τις περισσότερες διαμάχες, από εσένα ακούει και τα περισσότερα «όχι», γιατί σε σένα έλαχε ο πολύτιμος κλήρος της διαπαιδαγώγησης, όχι της απασχόλησης – διασκέδασης… Αλλά είναι και ακριβώς αυτό, που σε κάνει να δένεσαι… Και δένεσαι πολύ.. Θα μου πεις «παιδί σου είναι, δε θα δεθείς»? .. Ε, μαντέψτε.. ένα μυστικό θα σας πω, άλλος δε θα σας το πει.. Σκύψτε λίγο, να σας το πω στο αυτί, γιατί τελευταία κυκλοφορούν και κοριοί και δεν μπορώ να σας τα λέω όλα αυτά από το ηλεκτρονικό μας μονόφωνο, ε λοιπόν.. Ούτε τόσο φυσικό είναι, ούτε τόσο φυσικά έρχεται, ούτε τόσο self-explanatory είναι αυτό το δέσιμο που σας περιγράφω.. Όποιος το έχει νιώσει καταλαβαίνει για τι πράγμα μιλάω.. Χρειάζεται τριβή, έντονη και «σκληρή» καθημερινότητα, η δύσκολη επαναλαμβανόμενη σα μαγκανοπήγαδο καθημερινότητα είναι που χτίζει αυτό το δέσιμο και μπορεί και δίνει άλλου είδους χαρά στις στιγμές και μέρες κοινής χαλάρωσης και διασκέδασης. Η «κακιά» καθημερινότητα χτίζει αγαπησιάρικα ρεπό από αυτήν…  γιατί είναι βία να του έχεις κάνει μόλις μπάνιο, να του βάζεις πάμπερς, να τον ντύνεις, να τον χτενίζεις, να του ετοιμάζεις πρωινό, να ετοιμάζεσαι παράλληλα κι εσύ, μπάνιο με ανοιχτή την πόρτα του μπάνιου, αγχωμένο ξύρισμα, ακόμα πιο αγχωμένο ντύσιμο, και στην πόρτα, 9 η ώρα το πρωί, με το κλεδί στο χέρι και την καρδιά στην κωλότσεπη, να ακούς  «μπαμπά, έκανα κακά…». Θα προτιμούσες να σου είχε πει «μπαμπά, νομίζω δεν είμαι δικό σου παιδί», που δεν έγινε και κάτι, συμβαίνει σε πολλούς, εγώ εσένα αγαπάω αγόρι μου, εσένα θα κρατήσω και θα το πάμε μια χαρά το παραμύθι μέχρι τέλους.. Αλλά όχι ξανά από την αρχή όλη την διαδικασία που κάνω από τις 8 το πρωί!! Όχι, όχι, όχι!!! Ναι είναι σκληρή η καθημερινότητα όταν το βράδυ ξυπνάει 4 φορές (είδατε πόσο εύκολα ξεγλίστρησα από τη «σκληρή» καθημερινότητα στη δουλειά? Πρέπει να μου δώσετε τουλάχιστον ένα credit για αυτό, να ανέβω σε άλλο level, γιατί κι αυτή είναι απερίγραπτη, αλλά στο ΌΛΟΝ φαντάζει τόσο σαν game.. μέχρι να δεις το game over..), έλεγα λοιπόν πως ξυπνάει 4 φορές το βράδυ, τη μία επειδή βήχει και τον αναστατώνει, την άλλη επειδή είδε όνειρο τον αρκούδο του να φέυγει (… true story), ην άλλη επειδή ξανακατούρησε και το πάμπερς του ξεχείλισε και η τσεπούλα της πιτζάμας του παπάριασε, την άλλη παραμιλάει να μην του φάω εγώ τα μακαρόνια που άφησε, την άλλη επειδή «η κοιλίτσα του πείνασε» και θέλει γάλα και τελικά στις 6 το πρωί, σε χτυπά, σε κλωτσά, σου τραβάει τα πόδια, γιατί «μπαμπά ξύπνα, καλημέρα, γάλα, να παίξουμε, να δω τον Μικρό Πρίγκηπα, να παίξουμε με τα τουβλάκια, να μου κάνεις αβγό, να μου φέρεις το γάλα στο κρεβάτι», και του ετοιμάζει το γάλα, και θέλει να το πιει στο κρεβάτι δίπλα σου, αφού δεν αντέχεις να ξυπνήσεις από τις 6, και μόλις τελειώνει το γάλα.. τρέμει σύγκορμος και αδειάζει από το στόμα το γάλα που ήπιε μόλις, αυτό που είχε πιει πριν κανα 3μηνο στη Χαλκιδική, αυτό που θήλασε, το βυζί της αγελάδας που γελά και ένα playmobil πειρατή, με τα σπαθιά του, τον θησαυρό του αλλά.. χωρίς το καπέλο του.. Έσκασα!! Τι να έγινε το καπέλο του άραγε? Και σηκώνεσαι στις 6 σε αυτήν την κατάσταση, με ρούχα, παπλώματα, στρώματα, παιδί και εαυτό να μυρίζουν σα στάνη που παράγει αιγοπρόβεια μυζήθρα, και αρχίζεις τα μπάνια και τα πλυντήρια, και τις μετακομίσεις κρεβατιών και στρωμάτων στο μπαλκόνι.. και το παιδί τελικά πεινάει, δεν έφαγε.. Και το παιδί γελάει, γιατί ΟΚ, λύνονται τα θέματά του.. Ο μικρός Πιστεύει εις Ένα Θεό, ΠΑΤΕΡΑ παντοκράτορα … και εγώ τον βλέπω που μου χαμογελά, και αναρωτιέμαι τι σκέφτεται και παίρνω κουράγιο και μάλλον Πιστεύω εις το Πνεύμα του το Άγιο, το κύριο, το ζωοποιό… το.. ίσως.. εκ πατρός εκπορευόμενο…

Single Dad ή Εργένης?

3 Οκτωβρίου 2013

Το παραπάνω δίλημμα δεν ξέρω αν ποτέ απασχόλησε κανέναν στη χώρα μας, τουλάχιστον μετά το 1821 μ.Χ γιατί πριν δεν ξέραμε καν αγγλικά..

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, το πρατήριο φούρνου της γειτονιάς μας το είχε ένα ζευγάρι (γύρω στα 50) που δεν είχαν παιδιά.. Μία κυρία είχε μπει να πάρει ψωμί κι έλεγε τον «πόνο» της με το παιδί της στη φουρνάρισσα, κι εκείνη της είπε «Έχεις παιδιά? Να τα χαίρεσαι! Δεν έχεις? Να χαίρεσαι!»

Πέρασαν τα χρόνια… θα γυρνούσα πίσω και θα της έλεγα «μαντάμ καλημέρα, εγώ ΚΑΙ έχω ΚΑΙ χαίρομαι..», αλλά δεν μπορώ να γυρίσω πίσω πια, γιατί το πρατήριο πλέον έγινε κάτι, που ποτέ δεν κατάλαβα τι, και το εν λόγω ζευγάρι, αν είναι εν ζωή ακόμα σήμερα, σίγουρα αυτό το οφείλει στο ότι δεν είχαν παιδιά «να τους φάνε τη ζωή».

Θυμήθηκα λοιπόν αυτό και σκέφτηκα: Τι είναι καλύτερο? Έργένης σκέτο (ή έστω μέτριο ή ακόμα και βαρύ γλυκό) ή Single Dad full πανσιόν? Τι είναι καλύτερο από αυτές τις 2 φάσεις που έχουν περάσει από τη ζωή μου? (καλά, τον γάμο δεν τον βάζω, αυτή δεν ήταν φάση.. ήταν αφασία..).

Κατέληξα. Single Dad με τα μπούνια. Preferred κι από τη συγκατοίκηση με γκόμενα. Μη βιάζεστε να κάνετε γκριμάτσες, έχω λίστα σωρού επιχειρημάτων που θα έπειθαν και τον πιο αλλεργικό στους παιδοτόπους.

1)      Καταρχήν έχεις μόνιμα κάποιον να ροχαλίζει στο δίπλα δωμάτιο (πες το παιδικό εσύ, να συνεννοούμαστε). Άρα, καλύπτεται το αίσθημα του «γεμάτου σπιτιού»

2)      Αυτός που κοιμάται στο δίπλα δωμάτιο, δεν νοιάζεται που εσύ ακόμα δεν κοιμάσαι και ξενυχτάς στον υπολογιστή γιατί σου τη βάρεσε να γίνεις blogger και να εκθέτεις την κοινή σας ζωή στους γνωστούς αγνώστους με τις ηλεκτρονικές αναρχικές κουκούλες της μονογονεϊκής οικογένειας, που λειτουργεί σαν αστικός μύθος ακόμα κι αν ζούμε σε χωριό…

3)      Για τα οικοκυρικά του πράγματος, έτσι κι αλλιώς μόνος σου τα κάνεις, τουλάχιστον τώρα βρίσκεις και μια καλή δικαιολογία για ποιον λόγο να τα κάνεις. (Εξαίρεση: το κρεβάτι παραμένει πάντα άστρωτο γιατί βαριέμαι μόνιμα να το στρώνω και γιατί ποτέ δεν ξέρεις σε ποιο κρεβάτι θα επιλέξει να κοιμηθεί και πότε και πόσο ο λιλιπούτειος συγκάτοικος.)

4)      Σεξ, δεν έχεις έτσι κι αλλιώς. Τουλάχιστον ως single dad θυμάσαι πως κάποτε είχες. Και με μεγάλη επιτυχία. Ολοζώντανη μπροστά σου. Αστραφτερή. Λαμπερή. Και εντελώς δική σου. Και το σεξ δεν είναι το παν. Το pan είναι το ψωμί στα ισπανικά.

5)      Κάποιος σε φιλάει το πρωί, σου χαμογελάει όλη μέρα, σε κάνει να γελάς και μάλιστα χωρίς να το προσπαθεί, σε αγαπάει.. έτσι ασυναίρετα και unconditionally. Απλά επειδή είσαι εσύ. Κι επειδή είσαι εκεί γι’ αυτόν. Ακόμα κι αν δεν θέλει να είσαι εκεί.

6)      Το μυαλό σου έχει ξεκολλήσει για τα καλά από το «εγώ». Στην καλύτερη περίπτωση, που σου το εύχομαι, είναι στο «εμείς». Στη χειρότερη, που κι αυτή καλή είναι για αρχή, είναι στο «αυτό». (Το παιδί εννοώ παιδί μου, όχι την Πλατωνική ιδέα για το «αυτό»).

7)      Single Dad υποδηλώνει και κάποιο παρελθόν. Εργένης μόνο φαντασιώνει μέλλον. Δεν θα πάρω άλλη φαντασίωση, άλλο μέλλον, άλλη αναμονή. Χορτάσαμε., να ‘στε καλά, ως εδώ είμαστε, μια σόδα μόνο και τον λογαριασμό να προπληρώσουμε το μέλλον να μην του έχουμε κι υποχρέωση.

8)      Ως Single Dad ωριμάζεις ξαφνικά κι έτσι μπορείς να επιλέξεις πότε θα παλιμπαιδίσεις σοφά… Και ξέρεις πως ποτέ δεν είναι αργά για να ξαναζήσεις ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Ως εργένης μεγαλώνοντας, αν είσαι τυχερός, ωριμάζεις λίγο λίγο αλλά βαθιά μέσα σου πιστεύεις ες αεί πως είσαι ακόμα νέος. Έχεις ακόμα καιρό μπροστά σου για να «αναλάβεις ευθύνες». Και αναλώνεσαι. Εγώ τη ζωή μου, τις χαρές μου και τις λύπες μου, τον ενθουσιασμό μου και την λύπη μου (καλά, ψέματα λέω) τα θέλω σε χρόνους zip.. Το ζιπαρισμένο αρχείο θα το ανοίξω να «απλώσει» όταν θέλω, όσο θέλω, για όσο θέλω.

Ξέφυγα λίγο από το θέμα ε? Ουφ, ευτυχώς, γιατί 9^ο δεν έχω.. Στο 8 τελείωσαν όσα σκέφτηκα. Φοβάμαι πως ένας εργένης θα έχει αντίλογο με άλλα 18. Ένας παντρεμένος μάλλον κάνει τικ δίπλα από κάθε ένα από τα παραπάνω που τον καλύπτουν και μέσα στον γάμο.

Το παν είναι να αγαπάμε τα παιδιά μας εντός, εκτός και επί τα αυτά. (Όχι, είπαμε το pan είναι το ψωμί στα ισπανικά).

Αντί επιλόγου

 Μία φίλη καρδιάς, αδερφή μου πια, μου είχε χαρίσει το βότσαλο που γράφει «Μεγάλος άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει χάσει την παιδική του καρδιά». Περιέργως πώς, το βότσαλο αυτό έσπασε λίγο πριν το διαζύγιο. Το ξανακόλλησα. Το βότσαλο βέβαια, όχι το διαζύγιο.

Single Dads είμαστε όλοι μας, έχουμε το παιδί που κρύβεται μέσα μας… Ας το βγάζουμε καμιά φορά έξω μας, να του μιλήσουμε, να του χαμογελάσουμε, να του κάνουμε παρέα, να του δείξουμε τον κόσμο και να μας δείξει τον κόσμο από την αρχή με τα δικά του μάτια. Να το χαϊδέψουμε λίγο, να το κανακέψουμε, να του συμπαρασταθούμε, κι ας είναι ζωηρό καμία φορά και τα κάνει όλα μπάχαλο, κι ας τα κάνει ακόμα πάνω του. Χρειάζεται και το μέσα μας παιδί ξεσκάτωμα καμιά φορά. Και να ακούμε και λίγο Πρωτοψάλτη πού και πού, δεν κάνει κακό.. Σιγοψιθυρίζοντας το «ένα μωρό» της Άλκηστης, σας καληνυχτίζω γιατί ο Μικρός μου Πρίγκηπας νομίζω θέλει παρέα στο κρεβάτι…  Πάω να νανουρίσω το παιδί εντός μου..