Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ

26 Μαΐου 2014  


Θέλω να μιλήσουμε. Έχεις λίγο χρόνο να με ακούσεις?
Εδώ και καιρό ήθελα να σου πω κάποια πράγματα, αλλά πάντα δείλιαζα. Δεν ήθελα να βρεθούμε αντιμέτωποι γιατί είναι αλήθεια πως δεν την μπορώ τη διαμάχη. Έχω πολλές φορές χάσει δικαιώματά μου κι έχω υποχωρήσει μπροστά σε σοβαρότατες αδικίες εις βάρος μου, μόνο και μόνο για να μην μπω σε διαμάχη. Γιατί πίστευα πως η ίδια η διαμάχη με φθείρει πολύ περισσότερο σε σύγκριση με το οποιοδήποτε όφελος προκύψει αν αγωνιστώ για τα δικαιώματά μου. Που τα δικαιούμαι. Για να είμαστε δίκαιοι.
            Κι έτσι πέρασε πολύς καιρός που δε σου έλεγα τίποτα. Από τη μια πλευρά  καταλαβαίνω πως ίσως προσπαθείς να θέσεις τις προτεραιότητές σου κι εμένα με έχεις βάλει λίγο στο περιθώριο. Ίσως άλλα πράγματα είναι πιο σημαντικά για σένα πια. Και αν αυτό σε κάνει να χαίρεσαι, τότε θα ήθελα να χαίρομαι κι εγώ μαζί σου. Κι αυτό ισχύει. Αλλά δυστυχώς ισχύει σε κάποιο βαθμό. Υπάρχει όμως κι ο υπόλοιπος βαθμός. Που δεν ισχύει. Και τελικά δεν χαίρομαι με τον τρόπο που έχεις προς το παρόν ορίσει τις προτεραιότητές σου. Κι αισθάνομαι περιθωριοποιημένος.
            Πνίγω εδώ και καιρό τα αισθήματά μου. Πνίγω τις λέξεις μου. Και μαζεύονται όλες μέσα μου. Είναι σαν έφηβες κοπελίτσες. Κι ενώ κάποιες φορές κάθονται ήσυχα για να διαβάσουν και να περάσουν στο Πανεπιστήμιο της ζωής και να πετύχουν τους καλούς & αγαθούς στόχους τους, κάποιες άλλες φορές είναι αντιδραστικές λόγω ηλικίας, τους έρχεται να τα παρατήσουν όλα, να βγουν γυμνές στο δρόμο, να πάνε κόντρα στο σύστημα και να γεμίσουν με γκράφιτι τους τοίχους στους δρόμους για να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Αλλά μετά πάλι επανέρχονται στο σπίτι τους. Μέσα μου. Και έχουν τύψεις που συμπεριφέρθηκαν «απρεπώς» στους τοίχους του δρόμου, αλλά δεν περνάνε και καλά κλεισμένες μόνες μέσα μου. Ε, αυτές οι λέξεις λοιπόν, οι λέξεις μου, μεγάλωσαν, και πέτυχαν στις εξετάσεις τους και πέρασαν στο Πανεπιστήμιο και προσπαθούν να βγουν από μέσα μου για να πάρουν το λεωφορείο τους συντεταγμένα και να ακολουθήσουν το όνειρό τους. Κι ανεβαίνουν από το λαιμό μου για να βγουν και με πνίγουν. Μου κόβουν την ανάσα. Σε σένα μιλάω ακόμα, με ακούς?
            Ποτέ σου δεν θέλησες να καθίσεις να με ακούσεις. Με απέφευγες πάντα. Πίστευες πως αν δεν μιλάμε για κάτι τότε αυτό το κάτι μπορεί και να μην υπάρχει. Κι όμως υπάρχει. Και είναι εδώ. Και μας έφερε αντιμέτωπους. Κουράστηκα. Κουράστηκα να προσπαθώ. Κουράστηκα να προσπαθώ να σε πείσω. Κουράστηκα να προσπαθώ να σε πείσω πως υπάρχω κι εγώ. Και κυρίως κουράστηκα, επειδή προσπαθώ να σε πείσω, χωρίς ποτέ να στο εκφράσω. Χωρίς ποτέ να στο πω με λόγια, ώστε να συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχουν μόνο τα πράγματα για τα οποία μιλάμε. Υπάρχουν και τα πράγματα για τα οποία δεν μιλάμε. Μάλλον υπάρχουν κυρίως αυτά.
            Είσαι κτητικός. Είσαι πολύ κτητικός. Αλλά δεν είσαι κτητικός με τα πράγματα τόσο, όσο είσαι με τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Σου ανήκουν και δεν τα μοιράζεσαι. Δεν τα διαπραγματεύεσαι. Όμως, έχω κι εγώ σκέψεις και συναισθήματα. Κι εγώ δεν θα ήθελα να τα διαπραγματεύομαι, αλλά αν τολμήσω να εκφράσω το παραμικρό, με πνίγεις στις τύψεις. Κι έτσι αναγκαστικά τα διαπραγματεύομαι. Αλλά όχι μαζί σου, απευθείας. Μέσα μου. Αυτολογοκρίνομαι. Για τις σκέψεις μου. Για το πώς νοιώθω. Αλλά δεν είναι δυνατόν να απολογείσαι για το πώς νοιώθεις. Δεν είναι μία «άποψη», μία «επιλογή», έτσι νοιώθεις. Πάει και τελείωσε Έτσι είναι. Και πρέπει να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσουμε. Αλλά χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Γιατί μόνο μαζί μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.
Χωρίς εσένα δεν θα ήμουν ο ίδιος. Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα να φανταστώ τι τροπή θα είχε πάρει η ζωή μου. Ο σκοπός μου, η αρχή και το τέλος μου είσαι εσύ. Σε θέλω εδώ δίπλα μου, αλλά με λίγο τροποποιημένους όρους. Μεγάλωσα κι εγώ. Όπως κι εσύ.
Δεν ήθελα να σε ταλαιπωρήσω ακόμα μια φορά με ανούσιες συζητήσεις. Αλλά υπήρξε ένας οιωνός. Είχα ανήσυχη νύχτα. Κι είδα χτες το βράδυ στον ύπνο μου τη Συνείδηση. Όμορφη κοπέλα, γλυκιά αλλά λίγο απεριποίητη. Αφημένη στην τύχη της. Πέρασε πολλά κι αυτή. Μεγαλοδείχνει. Όμως μέσα της κρύβει μία όρεξη για ζωή. Ήρθε στον ύπνο μου ντυμένη ανοιξιάτικα, μου χαμογελούσε, αλλά δεν ήθελα πολλά πάρε δώσε μαζί της. Φοβόμουν πως δεν θα μου βγούνε σε καλό. Ήρθε ξυπόλυτη, ήσυχα, δίπλα από το προσκεφάλι μου. Έσκυψε να μου ψιθυρίσει κάτι στο αυτί. Έτσι νόμιζα. Δεν μου ψιθύρισε όμως. Μου το χάιδεψε με τη μύτη της, γιατί είχε «μυριστεί» όσα ήθελα να «ακούσω». Ξαφνιάστηκα. Γύρισα το κεφάλι μου προς το μέρος της. Και με φίλησε στο στόμα. Αυτή πρώτη. Και ενέδωσα. Ίσως ήταν η ώρα μου να αφεθώ να ενδώσω. Και νομίζω πως το βράδυ είχα ένα αίσθημα πως μπορεί και να σε απάτησα. Με τη Συνείδηση. Τη δική μου Συνείδηση που δεν θέλω να μου την πάρεις πίσω πια, ούτε εσύ ούτε κανείς. Είχα τύψεις που τη φίλησα. Γύρισα πλευρό. Και τότε για πρώτη της φορά μου μίλησε…
     Θέλω να μιλήσουμε. Έχεις λίγο χρόνο να με ακούσεις?


Αντί επιλόγου:
Οι παραπάνω σκέψεις αφιερώνονται σε όλους όσους κάποτε φίλησαν τρυφερά στο στόμα τη Συνείδηση και έτσι άνοιξε το στόμα και βγήκαν από μέσα οι φυλακισμένες στην θερμοκοιτίδα τους λέξεις. Όπως οι δικές μου. Λέξεις από σύζυγο σε σύζυγο, από ερωτευμένο στο αντικείμενο του έρωτα, από μπαμπά σε γιο, από τον εαυτό μου (ως νέο εργένη άντρα) στον εαυτό μου (ως μπαμπά). 

8 σχόλια:

  1. Γιατί ακόμα παλεύεις με τις σκέψεις σου; Μίλα της, δεν έχεις να χάσεις τίποτα..πες της όλες σου τις ανησυχίες τις φοβίες..και αν δεν την έχεις ξεπεράσει πάλεψε...ΟΧΙ για να την ξεπεράσεις αλλά για να την διεκδικήσεις. Και όχι με όρους. Στην αγάπη δεν υπάρχουν όροι, υπάρχει συνεννόηση. Αύριο ξημερώνει μια όμορφη μέρα κάνε την αρχή.
    Άγνωστη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παλεύω και τη διεκδικώ και της ψιθυρίζω. Αυτό που ακόμα δεν μπορώ να κάνω είναι να φωνάζω. Προς το παρόν ψιθυρίζω. Και διεκδικώ με τον τρόπο μου... Σε ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  2. Wow...έκρηξη σκέψεων....Οι σκέψεις όταν δεν εκφράζονται, είναι κάτι παραπάνω από φυλακή...είναι Θάνατος του ΕΙΝΑΙ..είναι αλυσίδα στο λαιμό που σε πνίγει δίχως έλεος...Είμαι σίγουρος πως μετά από αυτό το Άρθρο πήρες έστω μια ανάσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν έχεις καθόλου άδικο. Και μετά απο αυτό το κείμενο, για πρώτη μου φορά, χρειάστηκα 20 λεπτά για να ηρεμήσω. Ένοιωθα εξαντλημένος. Σα να έσκαβα όλη μέρα. Αλλά όταν πέρασε αυτό και πήρα ανάσα, ήταν μια ωραία, βαθιά ανάσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλε μου , είσαι τυχερός που μπορείς να αφήνεις το φορτίο σου με το γραπτό λόγο....δυστυχώς υπάρχουν τόσοι πολλοί στις μέρες μας που ξεφορτώνουν σε αγαπημένα πρόσωπα και μετά η καρδάρα με το γάλα δεν ξαναμαζεύεται!!
    μην φοβάσαι.....είσαι σε καλό δρόμο!!
    Βίκυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έχεις δίκαιο Βίκυ. Κι εγώ αισθάνομαι εν μέρει τυχερός. Αν και μερικές φορές, όταν γράφεις, νομίζεις πως μιλάς μόνος σου και ακούγεται ο αντίλαλος και αποτυπώνεται στο χαρτί. Και στενοχωριέσαι που δεν είναι κανείς εκεί. Όμως, με τα δικά σας μηνύματα, αποδεικνύεται πως κάποιος είναι εκεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η γνώμη μου είναι πως δεν πρέπει να γράφεις για τους άλλους, δική σου ψυχοθεραπεία και εσωτερική ανάγκη είναι. Καλό στην δική σου πονεμένη ψυχή κάνεις! Το ότι υπάρχουμε όλοι εμείς και σε διαβάζουμε, απλώς αποδεικνύει ότι αυτά που γράφεις είναι όντως η ψυχή σου και όχι μια κάτι άνευ ουσίας. Συνέχισε την ψυχοθεραπεία για όσο καιρό εσύ νιώθεις πως την χρειάζεσαι και δεν θα χάσεις!
    Βίκυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Θέλω να μιλήσουμε. Έχεις λίγο χρόνο να με ακούσεις?"
    Προς όποιον και αν απευθύνεις αυτήν την ανάγκη, αν η απάντηση δεν είναι
    να τυλιχτεί το σώμα σου από ένα απαλό -σαν τον ουρανό όταν συναντά τη θάλασσα στον ορίζοντα- χάδι,
    στη θερμοκρασία των δακρύων που σε προμηθεύουν γλυκύτητα όταν αφήνεσαι στην πολύτιμη συγκίνηση που σου προκαλούν ιστορίες των Άλλων -που κατά τα άλλα μισείς-,
    αγαπητέ,
    με το θάρρος του μοιράσματος που προκύπτει στο φτωχό -πλην τίμιο μέσον που επιλέξατε(-με)-,
    τότε ναι!
    ...το βήμα για το φως, δεν μπορεί να είναι επιτόπιο ούτε προς τα πίσω! Μόνο προς το άγνωστο, στους δρόμους που και μοναχικοί να είναι (ακόμα και ειδικές διαδρομές για ψυχικά νεότερους και πιο κοτσονάτους), είναι δρόμοι ήδη νοτισμένοι από τις ανάσες σου.
    Τις ανάσες σου ...όχι τις σημερινές (τις λαχανιασμένες), αλλά εκείνες τις απόλυτα δικές σου από το παρελθόν που σε έχτισε. Εκείνες τις ανάσες που αχνοακούγονται σαν από -τον πιο παλιό- μύθο της κοινότητας που μας ανάθρεψε. Εκείνες που τις θυμόμαστε όταν παρακολουθούμε τα παιδιά μας σε κάθε πρώτο τους βήμα.
    ...Όποιος συμβιβασμός επιλεχθεί, θα είναι άλλο ένα βάρος… από αυτά που όσο και να θες/θέλω, όσο και να «πετυχαίνει» κάθε φορά, ξέρουμε ότι δεν αντέχουμε να πάρουμε μαζί μας με καμάρι.
    Κι από την άλλη, σαν καθρέφτισμα της προηγούμενης σκέψης (με την ίδια ακριβώς αξία), ...όποια υπεκφυγή κατασκευαστεί για να αναβληθεί η αναχώρηση, δεν μπορεί παρά να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για το ίδιο ταξίδι.
    Μama Σώνει

    ΑπάντησηΔιαγραφή