Ο γιος μου και το παιδί που κρύβω μέσα μου

13 Νοεμβρίου 2013

Ο γιος μου και το παιδί που κρύβω μέσα μου, βρίσκονται αυτές τις μέρες σε μεγάλη διαμάχη: διεκδικούν και τα δύο την επιμέλειά μου.

Έχουνε αρχίσει να κάνουν κρυφές υποχθόνιες συμφωνίες, σβήνουν και γράφουν συνέχεια πάνω στα Ιδιωτικά Συμφωνητικά που πάνε κι έρχονται… Μιλάνε συνέχεια ψιθυριστά με παιδάκια –δικηγόρους, ο γιος μου τα βρίσκει εύκολα στον παιδικό σταθμό, το παιδί που κρύβω μέσα μου σκαλίζει ψυχές και προσπαθεί να βρει άλλα παιδιά που κρύβονται μέσα σε άλλους γονείς και διαπραγματεύονται..

Άρχισε και ο ανέντιμος πόλεμος.. Ο ένας υπόσχεται ότι δεν θα γκρινιάζει, το ίδιο κάνει και ο άλλος… Ότι θα με πάνε στις κούνιες, στο τρενάκι του Λούνα Παρκ, όχι το πολύ φοβιστικό - το άλλο, ότι θα μου πάρουν πατάτες τηγανητές με σος ροκφόρ, ότι θα κοιμούνται νωρίς, ότι δεν θα τριγυρνάνε όλη την ώρα στο μυαλό μου, τραβώντας το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου ο ένας και το αριστερό ο άλλος (& viceversa), ότι δεν θα ξανα-αφήσουν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα τις καρδιάς μου ανοιχτές και μπάζει από παντού, ότι δεν θα ξαναπερπατήσουν με τις βρώμικες κάλτσες τους μέσα στα πιο ευαίσθητα όνειρά μου, ότι θα πλένουν πάντα τα χέρια τους πριν αγγίξουν τα σχέδια που κάνουμε μαζί για το μέλλον, ότι δεν θα βάζουν στο στόμα τους όσα σκουπιδάκια βρίσκουν κάτω πεταμένα στην πορεία της κοινής μας διαδρομής ως τώρα στα μονοπάτια της Πατρότητας και ότι θα με συμβουλεύουν πάντα & δεν θα με αφήσουν ποτέ να παρασυρθώ από τον σκληρό κόσμο της ηλικίας μου, που δεν μου αρμόζει… ούτε η ηλικία μου ούτε ο σκληρός της κόσμος…

Ενταύθα ή γράμμα στο γιο μου

10 Νοεμβρίου 2013

Γιε μου,

υπάρχουν τόσα που θα ήθελα να σου πω κι άλλα τόσα που θα ήθελα να σου κρύψω… Τόσα που θα ήθελα να σου «μάθω» κι άλλα τόσα που ήθελα να γνωρίσεις μόνος σου..

Τόσα που θα ήθελα να σε κάνω να αγαπήσεις κι άλλα τόσα που θα ήθελα να δοθείς μόνος σου..

Τόσα που θα ήθελα να σου δείξω κι άλλα τόσα που θα ήθελα να δεις μόνος σου…

Τόσα όνειρα να σε γεμίσω κι άλλα τόσα που ήθελα να ονειρευτείς μόνος σου…

Τόσοι χάρτες να σε ταξιδέψω κι άλλοι τόσοι που θα ήθελα να περιπλανηθείς μόνος σου…

Τόση μέρα να σε ξεναγήσω και τόση νύχτα να σε χορέψω, αλλά πρέπει να σου αφήσω και τα δικά σου απροσπέλαστα σε μένα μερόνυχτα…

Τόσα πολλά «θα ήθελα» κρύβουν τη μικρή τους μουσούδα πίσω από την καρδιά μου, έτοιμα να ορμήξουν με το δάχτυλο σηκωμένο να προλάβουν να σε σώσουν από πιθανές πληγές και να σε ωθήσουν σε –έστω μικρές – χαρές…

Τόσα πολλά «θα ήθελα», εγωιστικά, υπερπροστατευτικά, υπερήφανα, αλαζονικά, καλπάζουν στο άτι που τους χάρισε η μάνα τους, η Πατρότητα, και θα «θα ήθελαν» να έχουν τη δύναμη να κερδίζουν πάντα στην κούρσα με τα δικά σου πόνυ…

Όμως μέσα στην αλαζονεία τους, δεν πρόσεξαν καλά πως τα δικά σου μικρά προς το παρόν αλογάκια, δεν είναι πόνυ.. Δεν είναι η ράτσα τους τέτοια ώστε να μένουν για πάντα κοντά.. Θα ψηλώσουν, είναι φτιαγμένα για να ψηλώσουν, για να τρέξουν σε ιπποδρομίες ενός κόσμου που ίσως εγώ ποτέ δεν θα μπορέσω να γνωρίσω… Μην τα χαραμίσεις, μην τα αφήσεις υποτελή, μην τα αφήσεις να καθοδηγούνται από την ανάγκη που έχει το άτι της Πατρότητας για «ασφάλεια» και «έλεγχο», κάλπασε προς τα μέρη όπου εσύ θα αισθάνεσαι ευτυχισμένος… Δεν θα σου ζητήσω ποτέ να κρατάω εγώ τα χαλινάρια ούτε να βάλω παρωπίδες στα δικά σου αλογάκια, αλλά σε παρακαλώ γιε μου, μία χάρη μόνο θα σου ζητήσω, μην αφήσεις ποτέ τα χαλινάρια από τα χέρια σου… και μην τα δώσεις ποτέ σε άλλα χέρια. Ούτε στα δικά μου, κυρίως ούτε στα δικά μου…

Σου ανήκουν και τα αλογάκια σου, και τα χαλινάρια τους.

Εγώ το μόνο που θα προσπαθήσω να κάνω, όσο έχω ακόμα χρόνο, είναι να σε μάθω να ιππεύεις..