Μία μέρα του Θεού

18 Μαρτίου 2014

Κάποιες μέρες τις έστειλε ο Θεός για λάθος λόγο… Δεν τις έστειλε για να μπορέσουμε να τις θαυμάσουμε. Δεν τις έστειλε για να μπορέσουμε να τις χαρούμε. Τις γέμισε με θυμό, πίκρα, στενοχώριες, νεύρα, αναίτιες ενοχές, ζέστη έξω και κρύο «μέσα». Τις στόλισε και με σουρεαλισμό. Του αρέσει πολύ ο σουρεαλισμός του Θεούλη μας. Σε ό,τι κι αν έκανε, το πασπάλισε με χρυσόσκονη σουρεαλισμού. Πάλι καλά θα μου πεις.. Θα μπορούσε να τις είχε πασπαλίσει με πίσσα και πούπουλα. Κι άντε μετά να το στρώσεις.. Θα μου πεις και πάλι δεν φαίνεται να στρώνει από πουθενά.. Να πιάσεις τον σουρεαλισμό από το –ισμός και να τον σκίσεις μέχρι το σουρε.. Αλλά προνόησε ο Ύψιστος… Δεν μας τον έστειλε με τα κανονικά του τα ρούχα, ούτε με το κανονικό το πρόσωπο… Τον έκανε τον σουρεαλισμό ένα μικρό νάνο μυρμηγκάκι και τον έκρυψε σε κάθε χαραμάδα της μέρας… Πίσω από κάθε λεπτό (καλά, υπερβάλλω).. αλλά πίσω από κάθε ώρα της ημέρας, μέσα σε κάθε χαραμάδα ώρας, έκρυψε κάποια μυρμηγκάκια σουρεαλισμού.. Δεν είναι λοιπόν εμφανής, να το ξέρεις, να γελάσεις, να το αντιμετωπίσεις ανάλογα… Κρύφτηκε μέσα στα πρόσωπα των ανθρώπων που καθημερινά συναναστρέφεσαι…

Και αργά το απόγευμα, παίζεις με τον σχεδόν τρίχρονο πια γιο σου, και σου φαίνονται όλα τόσο μα τόσο λογικά… ακόμα και το σπαθί που θέλει να το βάλει μέσα από τη μπλούζα του για να γίνει χελωνονιντζάκι και να φορέσει την τσάντα του στον ώμο για να εκτοξευτεί στον ουρανό σαν αστροναύτης και να πάρει το φεγγάρι και να του φέρει δυο σβούρες και να του ζητήσει για χαρτζιλίκι δυο αστέρια να τα κρύψει στην τσέπη του και να τα φέρει το βράδυ στο κρεβάτι του επειδή φοβάται τα φαντάσματα, και να σου χαρίσει κι εσένα ένα «γιατί κι εσύ μπαμπά είσαι καλός», σου φαίνεται η πιο λογική πρόταση που έχεις σήμερα όλη την ημέρα…

Κρίμα που ο γιος μου έχασε την τρέλα του, έχασε αυτό το παιδικό, το ασυνάρτητο της σκέψης του, κι αρχίζει όλα και τα βάζει σε μια σειρά.. Κρίμα… πώς μπορώ να του μιλήσω άραγε για τον κόσμο που θα μεγαλώσει? Πώς να του μιλήσω για την καθημερινότητα στην Ελλάδα του 2014, της κρίσης, των χαμένων συνειρμών και ζαλισμένων συνειδήσεων?  

Κράμερ εναντίον Κράμερ junior

16 Μαρτίου 2014

Το βράδυ περιμένεις να κοιμηθεί ο μικρός για να μπορέσεις να χαλαρώσεις λίγο στον υπολογιστή, να φαντασιωθείς ταξίδια σε μέρη που ταξιδεύει η μνήμη σου καθημερινά, να φας πατατάκια κυματιστά και με κιτρινισμένα δάχτυλα να ψάχνεις να βρεις την Ιθάκη σου κάπου ανάμεσα στα πλήκτρα του keyboard, να αφήνεις ίχνη παντού στο δρόμο προς την ηλεκτρονική Ιθάκη, τέτοια ώστε αρκεί να αναποδογυρίσεις το πληκτρολόγιο και να το χτυπήσεις 1-2 φορές στο γραφείο ώστε όλα τα χνάρια του ταξιδιού με βάρκα τα chips, να γεμίσουν τον κόσμο σου με μικρά αλατισμένα κομματάκια… Το καλύτερο blanco της μνήμης και των ταξιδιών σου είναι ο ήχος από το μικρό ηλεκτρικό σκουπάκι Βlack & Decker που απλώνει όλο το black του σε όσα decks είχες ονειρευτεί… απόψε στα καταστρώματα είσαι μόνος….

Και κοιμάσαι κατά τις δύο, αν όλα έχουν πάει καλά και ο μικρός δεν έχει εμφανίσει νυχτερινό τρόμο, και δεν βήχει, και δεν βλέπει όνειρα και δεν παραμιλάει…

            6μιση η ώρα το πρωί ο μικρός Κράμερ σκαρφαλώνει πάνω σου για να σε ξυπνήσει, σου τραβάει τα βλέφαρα… Λογικό, αν έτσι ανοίξουν τα μάτια, πάει να πει πως ξύπνησες. Πιάνει. Δοκιμάστε το. Ξυπνάς στα αλήθεια.

            Σηκώνεσαι παραπατώντας και σε ακολουθεί η ουρά σου, ο μικρός Κράμερ, διαλαλώντας την πραμάτεια του, τα πράγματα τα οποία σας συντρόφευσαν στον ύπνο σας και βρήκαν τη θέση που τους αρμόζει στο κρεβάτι δίπλα σας… Μετά θέλει πρωινό. Θέλει ομελέτα. Τον ρωτάς αν θέλει γάλα. Όχι, θέλει ομελέτα. Τον ρωτάς αν θέλει δημητριακά. Όχι, θέλει ομελέτα. Και κάνεις ομελέτα στις 6 και 45 το πρωί. Και μόλις είναι έτοιμη, ο μικρός κλαίει. Γιατί δεν θέλει ομελέτα. Θέλει γάλα. Και του ζεσταίνεις γάλα ενώ τρως την ομελέτα του. Και μόλις γίνεται το γάλα ο μικρός κλαίει. Γιατί δεν θέλει γάλα. Θέλει χυμό και τοστάκι. Και ετοιμάζεις το τοστάκι ενώ πίνεις το γάλα του. Από τις 7 παρά έχεις σκάσει στο φαγητό, εσύ που δεν πεινούσες. Ταράτσα την έκανες πρωί πρωί. Έτοιμο το τοστάκι. Και ο χυμός. Και κάθεστε μαζί στο τραπέζι. Εκείνος τρώει. Εσύ φυσικά δεν πεινάς πια. Κάνεις όμως έναν καφέ, έτσι για την παρέα. Και ανοίγεις και τον υπολογιστή σου δίπλα. Ο μικρός παίζει με το αεροπλανάκι του πάνω από το πιάτο και το ποτήρι του. Και το αεροπλανάκι κάνει ανώμαλη προσγείωση. Πρώτα στο ποτήρι και μετά στο πιάτο. Και καταλήγει στον υπολογιστή σου. Και στον καφέ σου. Εντάξει, λίγο στον καφέ σου. Ο μικρός κλαίει, γιατί στεναχωρέθηκε που το τοστάκι έγινε χάλια, που ο χυμός χύθηκε, και πεινάει θέλει να φάει αλλά δεν θέλει αυτό το τοστάκι. Τον βάζεις να παίξει στο δωμάτιό του. Τρως το παπαριασμένο τοστάκι. Τον χυμό δεν μπορείς να τον πιεις. Τον ήπιε το τοστάκι. Και ο υπολογιστής. Που θυμάται ακόμα τα χθεσινοβραδινά κυματιστά τσιπς με γεύση μπαρμπεκιου και πολύ τον χρειαζότανε έναν χυμό φρούτα του δάσους να του φύγει η καούρα. Του υπολογιστή. Και σε έπιασε εσένα. Καούρα. Βαρυστομαχιά. Ο μικρός γκρινιάζει. Πεινάει. Τηλεφωνείς στη διανυκτερεύουσα χασαποταβέρνα «τα 5 αδέρφια» και του παραγγέλνεις κοκορέτσι και σπληνάντερο. Τηλεφωνείς σε ένα συνεργείο καθαρισμού να έρθει στο σπίτι να ξεκολλήσει το τραπεζομάντηλο από το τραπέζι γιατί ο χυμός μάλλον ήταν από logo στιγμής κι όχι από φρούτα του δάσους. Τηλεφωνείς στη Νταντά Αμέσου Δράσεως. Τηλεφωνείς και στη δουλειά να πεις ότι θα καθυστερήσεις. Χαζός είσαι να χάσεις το κοκορέτσι τώρα που θα έρθει ζεστό ζεστό? Η ώρα πήγε 8 το πρωί. Μεσημέριασε. Ας ετοιμαστούμε για τον παιδικό…

Σημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Άλλωστε δεν υπάρχει χασαποταβέρνα «τα 5 αδέρφια» στη γειτονιά μου. «7 αδέρφια» λέγεται. 

Σουρεαλισμός

19 Φεβρουαρίου 2014

Πρέπει σε κάποιον να το πω για να εξιλεωθώ.. Ντρέπομαι κάθε πρωί τους γειτόνους.. Ντρέπομαι πάνω μου! Και κάθε απόγευμα που επιστρέφουμε στο σπίτι… Για τα όσα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι, γελάω πολύ και δε ντρέπομαι κανέναν..

Ας εξηγηθώ…

Ό,τι έχει ο μικρός σε παιχνίδι, ιδέα, ρούχο, παπούτσι, σκούφο ή έμπνευση, πρέπει να το βρούμε εις διπλούν.. Πρέπει να έχει ένα εκείνος, κι ένα ο μπαμπάς.. γιατί έμαθε το παιδί μου να είναι δίκαιο, και είναι και λίγο σοσιαλιστής.. όλοι να έχουν από ένα.. όχι ακριβώς κομμουνιστής και κοινοκτήμων, δλδ όχι επειδή έχω εγώ ένα, πάρε μπαμπά να παίξεις κι εσύ… Αααα όοοχι…. Το δικό μου είναι δικό μου, κι εσύ μπαμπά πρέπει να κάνεις κάτι για να έχεις ένα από το ίδιο…

Κάπως έτσι, όλα τα παιχνίδια του σπιτιού ονοματίστηκαν… Το playmobil με τα καφέ τα ρούχα είναι το δικό μου, με τα κόκκινα τα ρούχα το δικό του.. Τα μπλε αυτοκινητάκια δικά του, τα κόκκινα δικά μου. Το γκρι σπαθί δικό μου, το πράσινο δικό του. Κι έρχονται και τα καλύτερα… Ο σκούφος με τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη είναι ξεκάθαρα δικός του.. Οπότε εμένα μου μένει αυτός με τον Winnie the Pooh. Το αεροπλανάκι της Alitalia είναι δικό του, το άλλο της Qatar Airways δικό μου.. Δεν ξέρει βέβαια τις εταιρίες (αν και .. απορώ..) αλλά τα ξεχωρίζει με τα χρώματα…

Μέσα στο σπίτι λοιπόν, όπου και να κάθομαι, πρέπει να έχω στο χέρι μου, ΝΑΙ, να το κρατάω στο χέρι μου, αυτό που θέλει ο μικρός να μου δώσει.. δηλ. το αντίστοιχο παιχνίδι με αυτό που παίζει αυτός… Αυτή τη στιγμή λοιπόν, γράφω ένα κείμενο κι ο μικρός παίζει με την αστυνομία και τα playmobil… Οπότε.. καταλάβατε? Εγώ γράφω στον υπολογιστή, και έχω εκ δεξιών μία αστυνομικίνα να βλέπει την οθόνη μου και εξ ευωνύμων ένα playmobil καφέ που πρέπει κανονικά να το κρατάω στο χέρι μου, αλλά ζήτησα άδεια να το αφήσω να ξαπλώσει πάνω στο τραπέζι μου… Με άφησε.. Α, όλα κι όλα, είναι άγγελος ο γιος μου.. ό,τι χάρη του ζητήσω, μου την κάνει!

Κάθε πρωί που φεύγουμε από το σπίτι για να πάμε στις δουλειές μας (* δες προηγ. ανάρτηση.. μην τρομάζεις.. στον παιδικό πάει αυτός, αλλά δουλειά το λέμε εμείς), πρέπει να έχουμε πάντα μαζί μας κάτι από όλα αυτά, αν όχι πολλά από όλα αυτά..

Έτσι, κάθε πρωί αλλάζουμε πάμπερς (ευτυχώς δεν μου δίνει το δικό μου να το βάλω), ντυνόμαστε, αρωματιζόμαστε, και είμαστε έτοιμοι να φύγουμε… Εεε… αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που τρέμει το φυλλοκάρδι μου, τι πρέπει να κουβαλήσω σήμερα και πως θα εμφανιστώ στο ασανσέρ της πολυκατοικίας..

Ευτυχώς τώρα τελευταία έχει κολλήσει με τα σπαθιά.. Όπως και σήμερα.. οπότε εκείνος φεύγει με το μπουφανάκι του, το κασκόλ του, την τσαντούλα του στον ώμο του (ή του την κρατάω εγώ αν βαριέται) και ένα σπαθί στο ένα χέρι.. και βγαίνει από το σπίτι με τη μουτσούνα του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.. κι εγώ από πίσω.. αφού κρυφοκοιτάξω από το ματάκι τι κυκλοφορεί στον διάδρομο της πολυκατοικίας, βγαίνω από το σπίτι με την τοπική ενδυμασία business που την έχουνε έθιμο οι επιχειρήσεις και πάλι καλά εγώ το πάω στο όσο πιο casual γίνεται, με την επαγγελματική μου την τσάντα στον ώμο και με ένα σπαθί μεγάλο γκρι, με μαλακή λαβή χρώματος κόκκινου και κίτρινου, και με τη μουτσούνα ευνούχου μπάτλερ… Αυτά μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο. Μόλις μπω στη θέση του οδηγού, ο μικρός ελέγχει αν είναι παλεύable να οδηγήσω ενώ κρατάω στο χέρι το σπαθί.. Του εξηγώ πως «όχι» και το καταλαβαίνει ο καλός μου.. Και μ’ αφήνει να το εναποθέσω στη θέση του συνοδηγού, για να μου κάνει παρέα στη διαδρομή. (Η θέση του συνοδηγού μετράει μέχρι τώρα ένα σπαθί, ένα playmobil κουτσό, ένα καγκουρό από kinder έκπληξη, ένα χειροτέχνημα που είχα φτιάξει εγώ και ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι, ένα αλογάκι, μία πασχαλίτσα, και ένα μπαλάκι λαστιχένιο που χοροπηδάει το σκασμένο και σε κάθε λακούβα και στροφή φοβάσαι μη σου ‘ρθει στο Δόξα Πατρί και τρακάρεις, κι αλλού τα playmobil αλλού τα σπαθιά μας και θα με τρέχει με μηνύσεις ο γιος μου για καμία 5ετία.. και πού να βρεις δικηγόρο να σε υπερασπιστεί…).

Μέχρι εδώ καλά να λέτε…

Μόλις θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που επέμενα πως έκανε πολύ κρύο κι έπρεπε οπωσδήποτε να φορέσει τον σκούφο του, τον Μπομπ αλλιώς ΔΕΝ θα βγαίναμε από το σπίτι. Αυτός άκουσε. Τον φόρεσε… Όπως άκουσα κι εγώ.. Και αφού ετοιμάστηκα με την business ενδυμασία και κράτησα την business τσάντα μου, φόρεσα τον σκούφο με τον Winnie the Pooh και οδήγησα μέχρι τον Παιδικό σταθμό..

Άγιο Είχα που δεν τράκαρα να κατέβω σε αυτήν την κατάσταση και να αρχίσω να εξηγώ… Θα μου πεις έτσι γίνονται οι καλύτερες γνωριμίες, θα πετάνε κονφετί κι από τα μπαλκόνια…

Σας αφήνω τώρα, γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα που πρέπει να πάω να βάλω το πάμπερ μου να πέσω για ύπνο. Τόση ώρα γράφω και κρύωσε το δικό μου γάλα στο μπιμπερό..