Τα ήσυχα βράδια

16 Μαΐου 2014 

 Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος της νύχτας. Δεν ήμουν από τους νέους που η διασκέδασή τους θα συνδεόταν πάντα με ατέρμονες νυχτερινές περιπλανήσεις. Αντίθετα, ήμουν πάντα αυτό που λέμε «πρωινός τύπος». Ξυπνούσα πάντα νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι, ήθελα να έχω άφθονο χρόνο για να ετοιμαστώ πριν το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο ή τη δουλειά αργότερα… Περνούσα πάντα πιο όμορφα σε καφέ με φίλους ή στο σπίτι με φίλους κι επιτραπέζια παιχνίδια ή σε συγκεντρώσεις εορτών που τις οργάνωνα πάντα «παιχνιδιάρικες». Κι όταν νύχτωνε, κι όλοι έφευγαν, στενοχωριόμουν… Περίμενα πάντα με μεγαλύτερη χαρά μία «ημερήσια εκδρομή» από μία Thessaloniki by night εξόρμηση.

Κι όπως ο ερχομός ενός παιδιού σου αλλάζει τη ζωή, σου αλλάζει και το βλέμμα απέναντι στα πράγματα κι ίσως αλλάζει ακόμα και τα ίδια τα πράγματα…

Ένας πρωινός καφές με φίλους και με τον μικρό είναι ταλαιπωρία για όλους. Και για τους φίλους, και για τον μικρό. Για τον μπαμπά είναι διπλή ταλαιπωρία, γιατί λυπάται και τους φίλους και τον μικρό. Τον εαυτό του δεν τον λυπάται ποτέ, δεν έμαθε να τον λυπάται.

Μία επίσκεψη φίλων στο σπίτι για επιτραπέζια παιχνίδια, απλά είναι πρόταση τραγική ειρωνείας από μόνη της, με ένα τρίχρονο που θα κάνει πιπίλα το ξενοδοχείο που αγόρασες με τον ιδρώτα σου στο Παρίσι για να παίρνεις ενοίκιο από τα φιλαράκια κανα 200ευρω μόλις πέφτει το πιόνι τους εκεί, και ο μικρός θα πάρει και αυτό και όλα τα άλλα 200ευρα του τραπεζιού και θα τα πάει στον αρκούδο του να τον παρακαλέσει να κλείσουν εισιτήριο για τον Καραγκιόζη, κι εσύ θα πας «απευθείας στη φυλακή» γιατί δεν σου έχει μείνει ούτε δεκάρα τσακιστή να εξαγοράσεις την κάρτα από τον φίλο σου που έχει χτίσει το Hilton με μεζονέτες στην Καζαμπλάνκα και κάθε φορά που πέφτεις εκεί πουλάς κι από μία πόλη σου. Και κάνεις εσύ τον Καραγκιόζη. Στο τραπέζι οι συμπαίκτες σε φωνάζουν Στουρνάρα για το ξεπούλημα… κι ο γιος σου ακούει και σε φωνάζει στουρνάρι και γελάει.. και μασάει και το ζάρι…

Αν έχουν και οι φίλοι παιδιά, κι έρχονται όλοι μαζί στο σπίτι για να περάσετε ένα όμορφο απόγευμα, τότε υπάρχει η λύση του διαχωρισμού του σπιτιού σε μέρη για παιδιά και μέρη για ενήλικες. Και όπως όλοι ξέρουμε, ακόμα και δικηγόρο να φωνάξεις, ακόμα και να τους γράψεις το μισό σπίτι, ακόμα και εξώδικο να τους κάνεις, ακόμα και παπά να τα διαβάσει, ακόμα και να κρύψεις τα γλυκά, ακόμα και η γειτόνισσα να έρθει να παραπονεθεί για τη φασαρία με τη ρόμπα τη φλοράλ που έχει πάνω μικρά μπουμπουκάκια λουλουδάκια αλλά πάνω της δείχνουν σαν ανοιχτά ηλιοτρόπια καταμεσίς του Ιουλίου και τα μπικουτί στο κεφάλι και αξύριστη σε μούσι και μουστάκι τιμής ένεκεν στην Ευρωπαία την Κοντσίτα (ε, από αυτή τη γειτόνισσα, δεν έχω πιο απειλητικό, εδώ τελειώνω…), ακόμα και τότε, τα μικρά παιδιά δεν θα περιοριστούν στο χώρο τους… «μπαμπάαααα, η Ηλιάνα με τσιμπάει, ο Φιλοκτήμων με τραβάει, ο Μάξιμος με ζουλάει, η Ένια με κοροϊδεύει, η Κορίνα μου παίρνει τον Mc Queen, η Θεανώ μού φοράει τα κοκαλάκια της, η Ρεβέκκα με παίρνει αγκαλιά, ο Gabriel μου παίρνει το χελωνονιντζάκι και η Άρτεμη μου τραβάει το πάμπερ», (οποιαδήποτε ομοιότητα των παιδικών ονομάτων με την πραγματικότητα, μόνο τυχαία δεν είναι, ναι τέτοιοι είναι οι φίλοι μου, τέτοια ονόματα έδωσαν στα παιδιά τους, εγώ θα το σχολιάσω?, που ήθελα να βγάλω το δικό μου Ερωτόκριτο και έπεσαν να με φάνε όλοι!, μόνο κανένα Σύλλογο Προστασίας Ανυπεράσπιστου Παιδιού δεν ιδρύσανε να στείλει αυτεπάγγελτα εισαγγελικό λειτουργό να μου πάρει το παιδί, γιατί λέει θα του δημιουργήσω ψυχικά τραύματα αν στο σχολείο το φωνάζουν Ερωτόκριτο!)….

Κι έρχεται ξαφνικά το μαγικό βράδυ… Μαγικό, με όλη τη σημασία της λέξης.. Κι αισθάνεσαι εσύ ο περήφανος μπαμπάς ο Πήτερ Παν της Χαριλάου… που πετάς με τα μικροσκοπικά φτερά σου πάνω από το δωμάτιο του παιδιού με μισάνοιχτη πόρτα, και το βλέπεις που κοιμάται σαν αγγελούδι, και νομίζεις πως σου κρυφο-χαμογελά στον ύπνο του, και βάζεις ένα ποτηράκι ρακή (να ‘ναι καλά ο συμπέθερος από το Ρέθυμνο, δεν την τσιγκουνεύτηκε, από τα Χριστούγεννα κι ακόμα έχει μείνει, και δεν το πάω και λάου λάου, με βοηθάει να χορέψουν οι σκέψεις μου στο ρυθμό της καρδιάς μου συχνά), και ανοίγεις τον υπολογιστή και νομίζεις πως μόλις ξημέρωσε η πιο ήσυχη ανοιξιάτικη μέρα… το φως της οθόνης είναι το φεγγαράκι σου κι αυτή τη νύχτα, ένα φεγγαράκι λαμπρό που τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον σου μαθαίνει να περπατάς σε αδιάβατα μονοπάτια μέσα σου, και να μαθαίνεις τα γράμματα της ψυχής σου, τα γράμματα αυτά είναι τα καλύτερα σπουδάματα.. είναι του Θεού τα πράγματα… γιατί ο δικός σου Θεός, ο μέσα σου Θεός, σου ψιθυρίζει, «ζω για σένα», «είμαι εδώ».

Κι έτσι, κάθε νύχτα που περνάει, σκοτάδι γίνομαι.. και παραδίνομαι στο ρυθμό μου.. που καίει ακόμα.. και ξέρω πως αυτό είναι κλεμμένο από τραγούδι της Αρβανιτάκη, αλλά εσείς δεν ξέρετε, πως εγώ το εννοώ…

Τα ήσυχα βράδια, λοιπόν, περνάει φωτισμένο της ζωής μου το τρένο, που θα ‘σαι μέσα κι εσύ… Ναι, με φάγατε, κι αυτό είναι κλεμμένο… από τραγούδι της Αρλέττας.. αλλά δεν φταίω εγώ αν βιάστηκαν να τραγουδήσουν τον επίλογο που ήθελα να γράψω γι’ αυτό το κείμενο.

Δεν έχω άλλο επίλογο που να μην είναι κλεμμένος από τραγούδι. Ψέματα. Έχω. «Της καληνύχτας τα φιλιά»! 

Στον κήπο

26 Μαρτίου 2014

 Είμαστε στον κήπο της πολυκατοικίας μας. Έχουμε διαθέσιμα ένα φορτηγό, ένα κουβαδάκι κι ένα φτυαράκι. Δεν έχει άλλα παιδάκια στον κήπο. Ο δικός μου προσπαθεί να γεμίσει με άμμο το κουβαδάκι χρησιμοποιώντας το φτυαράκι. Μόλις γεμίσει το κουβαδάκι, το παίρνει και το αδειάζει στην καρότσα του φορτηγού… Και πάλι από την αρχή.. Όμως είναι μικρούλης, κι όλα αυτά γίνονται σχετικά αργά… Και η ώρα περνάει.. Και πρέπει να ανέβουμε στο σπίτι, να φάμε, να κάνουμε μπάνιο και να κοιμηθούμε… Ο μικρός δείχνει ιδιαίτερο ζήλο και αφοσίωση στο λειτούργημα που κάνει…

«Αγόρι μου, νομίζω πως το φορτηγό γέμισε… Θέλεις να ανεβούμε στο σπίτι μας να φάμε?»

«Όχι μπαμπά, άσε με να κάνω τη δουλειά μου!!!!!!!» Όπως ακριβώς το διαβάζετε… Δεν είπε «άσε με να παίξω..», «τώρα παίζω» ή κάτι τέτοιο…

Μετά από 10 λεπτά, και ενώ έχει γεμίσει με άλλες 4-5 φτυαριές το κουβαδάκι κι από εκεί την καρότσα του φορτηγού, σηκώνεται, τινάζει τα χέρια του σαν ξυλοκόπος που ρόζιασαν τα χέρια του από το τσεκούρι κι έχουν γεμίσει και οι παρανυχίδες πριονίδια, και μου λέει «τελείωσα τη δουλειά μου, πάμε να φάμε»… 

Κρυφτό

21 Φεβρουαρίου 2014

Το παιδί που κρύβεται μέσα μου λίγο μπούκωσε… κρούφτηκε.. «σφίχτηκε η ψυχή του».. Φυσάει με δύναμη μέσα από τις βαλβίδες της καρδιάς για να το ακούσω.. Παίζει φιδάκι με τις διακλαδώσεις των βρόγχων στα πνευμόνια μου, κάνει τσουλήθρα από οισοφάγο προς στομάχι και αμέσως μετά ξεκινά την ορειβασία.. και ανεβαίνει, ανεβαίνει, γαντζώνεται από τον οισοφάγο και ανεβαίνει με σκοπό να ελευθερωθεί.. Βλέπει πως κάπου εκεί ψηλά υπάρχει ένα φως.. υπάρχει ένα στόμα, που το περιμένει να του δώσει φωνή στα θέλω του… Αλλά σχεδόν πάντα σε αυτή τη διαδρομή κουράζεται και αγκομαχεί λίγο πριν φτάσει στον ουρανίσκο… και κάθεται στον λαιμό μου με τις ώρες να ξεκουραστεί. Κάθεται οκλαδόν, ανακούρκουδα, σαν κόμπος.. Και δεν μπορεί να αποφασίσει αν τελικά θέλει να συνεχίσει την πορεία προς το φως ή θα επιστρέψει στην ασφάλεια του, εκεί στο κέντρο της καρδιάς μου.. Όταν περνάνε λίγες ώρες ή μέρες από αυτή την δυναμική προσπάθεια συνήθως το βρίσκω κουκουλωμένο με τη χνουδωτή κουβερτούλα του κάπου μέσα μου. Δεν κρύβεται στο ίδιο μέρος όμως. Για να με κάνει να ανησυχήσω μήπως το έχασα… Και το ψάχνω.. Σχεδόν πάντα το βρίσκω, αφού ακόμα κι αν δεν το πλησιάζω, δεν αντέχει, και βγάζει τη μουσούδα του πίσω από κανένα επινεφρίδιο και μου χαμογελάει.. σα να μου λέει «έχω τον έλεγχο των πιο γλυκών κυττάρων σου…»…

Σουρεαλισμός

19 Φεβρουαρίου 2014

Πρέπει σε κάποιον να το πω για να εξιλεωθώ.. Ντρέπομαι κάθε πρωί τους γειτόνους.. Ντρέπομαι πάνω μου! Και κάθε απόγευμα που επιστρέφουμε στο σπίτι… Για τα όσα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι, γελάω πολύ και δε ντρέπομαι κανέναν..

Ας εξηγηθώ…

Ό,τι έχει ο μικρός σε παιχνίδι, ιδέα, ρούχο, παπούτσι, σκούφο ή έμπνευση, πρέπει να το βρούμε εις διπλούν.. Πρέπει να έχει ένα εκείνος, κι ένα ο μπαμπάς.. γιατί έμαθε το παιδί μου να είναι δίκαιο, και είναι και λίγο σοσιαλιστής.. όλοι να έχουν από ένα.. όχι ακριβώς κομμουνιστής και κοινοκτήμων, δλδ όχι επειδή έχω εγώ ένα, πάρε μπαμπά να παίξεις κι εσύ… Αααα όοοχι…. Το δικό μου είναι δικό μου, κι εσύ μπαμπά πρέπει να κάνεις κάτι για να έχεις ένα από το ίδιο…

Κάπως έτσι, όλα τα παιχνίδια του σπιτιού ονοματίστηκαν… Το playmobil με τα καφέ τα ρούχα είναι το δικό μου, με τα κόκκινα τα ρούχα το δικό του.. Τα μπλε αυτοκινητάκια δικά του, τα κόκκινα δικά μου. Το γκρι σπαθί δικό μου, το πράσινο δικό του. Κι έρχονται και τα καλύτερα… Ο σκούφος με τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη είναι ξεκάθαρα δικός του.. Οπότε εμένα μου μένει αυτός με τον Winnie the Pooh. Το αεροπλανάκι της Alitalia είναι δικό του, το άλλο της Qatar Airways δικό μου.. Δεν ξέρει βέβαια τις εταιρίες (αν και .. απορώ..) αλλά τα ξεχωρίζει με τα χρώματα…

Μέσα στο σπίτι λοιπόν, όπου και να κάθομαι, πρέπει να έχω στο χέρι μου, ΝΑΙ, να το κρατάω στο χέρι μου, αυτό που θέλει ο μικρός να μου δώσει.. δηλ. το αντίστοιχο παιχνίδι με αυτό που παίζει αυτός… Αυτή τη στιγμή λοιπόν, γράφω ένα κείμενο κι ο μικρός παίζει με την αστυνομία και τα playmobil… Οπότε.. καταλάβατε? Εγώ γράφω στον υπολογιστή, και έχω εκ δεξιών μία αστυνομικίνα να βλέπει την οθόνη μου και εξ ευωνύμων ένα playmobil καφέ που πρέπει κανονικά να το κρατάω στο χέρι μου, αλλά ζήτησα άδεια να το αφήσω να ξαπλώσει πάνω στο τραπέζι μου… Με άφησε.. Α, όλα κι όλα, είναι άγγελος ο γιος μου.. ό,τι χάρη του ζητήσω, μου την κάνει!

Κάθε πρωί που φεύγουμε από το σπίτι για να πάμε στις δουλειές μας (* δες προηγ. ανάρτηση.. μην τρομάζεις.. στον παιδικό πάει αυτός, αλλά δουλειά το λέμε εμείς), πρέπει να έχουμε πάντα μαζί μας κάτι από όλα αυτά, αν όχι πολλά από όλα αυτά..

Έτσι, κάθε πρωί αλλάζουμε πάμπερς (ευτυχώς δεν μου δίνει το δικό μου να το βάλω), ντυνόμαστε, αρωματιζόμαστε, και είμαστε έτοιμοι να φύγουμε… Εεε… αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που τρέμει το φυλλοκάρδι μου, τι πρέπει να κουβαλήσω σήμερα και πως θα εμφανιστώ στο ασανσέρ της πολυκατοικίας..

Ευτυχώς τώρα τελευταία έχει κολλήσει με τα σπαθιά.. Όπως και σήμερα.. οπότε εκείνος φεύγει με το μπουφανάκι του, το κασκόλ του, την τσαντούλα του στον ώμο του (ή του την κρατάω εγώ αν βαριέται) και ένα σπαθί στο ένα χέρι.. και βγαίνει από το σπίτι με τη μουτσούνα του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.. κι εγώ από πίσω.. αφού κρυφοκοιτάξω από το ματάκι τι κυκλοφορεί στον διάδρομο της πολυκατοικίας, βγαίνω από το σπίτι με την τοπική ενδυμασία business που την έχουνε έθιμο οι επιχειρήσεις και πάλι καλά εγώ το πάω στο όσο πιο casual γίνεται, με την επαγγελματική μου την τσάντα στον ώμο και με ένα σπαθί μεγάλο γκρι, με μαλακή λαβή χρώματος κόκκινου και κίτρινου, και με τη μουτσούνα ευνούχου μπάτλερ… Αυτά μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο. Μόλις μπω στη θέση του οδηγού, ο μικρός ελέγχει αν είναι παλεύable να οδηγήσω ενώ κρατάω στο χέρι το σπαθί.. Του εξηγώ πως «όχι» και το καταλαβαίνει ο καλός μου.. Και μ’ αφήνει να το εναποθέσω στη θέση του συνοδηγού, για να μου κάνει παρέα στη διαδρομή. (Η θέση του συνοδηγού μετράει μέχρι τώρα ένα σπαθί, ένα playmobil κουτσό, ένα καγκουρό από kinder έκπληξη, ένα χειροτέχνημα που είχα φτιάξει εγώ και ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι, ένα αλογάκι, μία πασχαλίτσα, και ένα μπαλάκι λαστιχένιο που χοροπηδάει το σκασμένο και σε κάθε λακούβα και στροφή φοβάσαι μη σου ‘ρθει στο Δόξα Πατρί και τρακάρεις, κι αλλού τα playmobil αλλού τα σπαθιά μας και θα με τρέχει με μηνύσεις ο γιος μου για καμία 5ετία.. και πού να βρεις δικηγόρο να σε υπερασπιστεί…).

Μέχρι εδώ καλά να λέτε…

Μόλις θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που επέμενα πως έκανε πολύ κρύο κι έπρεπε οπωσδήποτε να φορέσει τον σκούφο του, τον Μπομπ αλλιώς ΔΕΝ θα βγαίναμε από το σπίτι. Αυτός άκουσε. Τον φόρεσε… Όπως άκουσα κι εγώ.. Και αφού ετοιμάστηκα με την business ενδυμασία και κράτησα την business τσάντα μου, φόρεσα τον σκούφο με τον Winnie the Pooh και οδήγησα μέχρι τον Παιδικό σταθμό..

Άγιο Είχα που δεν τράκαρα να κατέβω σε αυτήν την κατάσταση και να αρχίσω να εξηγώ… Θα μου πεις έτσι γίνονται οι καλύτερες γνωριμίες, θα πετάνε κονφετί κι από τα μπαλκόνια…

Σας αφήνω τώρα, γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα που πρέπει να πάω να βάλω το πάμπερ μου να πέσω για ύπνο. Τόση ώρα γράφω και κρύωσε το δικό μου γάλα στο μπιμπερό.. 

Κι άλλες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες

26 Δεκεμβρίου 2013

Σήμερα έσπασα ακόμα ένα ρεκόρ μου.. Από τις 16:50 μέχρι τις 20:00 καθισμένος στο χαλί μαζί με το χρυσόμαλλο τέρας μου, παίξαμε όλα τα παιχνίδια - συλλογή από διάφορους Αη Βασίληδες + κάποια από τα παλιότερα... Από playmobil βαλιτσάκι με τάρανδο και ξωτικό και Αη Βασίλη και χιονάνθρωπο, σε φάρμα με τρακτέρ και ζώα αγρού, κατόπιν σε ιπτάμενο αεροπλανάκι, μετά σε σβούρες, αργότερα με το αστυνομικό τμήμα με το περιπολικό και το ελικόπτερο και κυρίως με την αγαπημένη μας φυλακή (όλους μας βάζει φυλακή ο μικρός, με κάθε δυνατό τρόπο), μετά με τα lego έφτιαξε μπισκοτάκια τα οποία έπρεπε φυσικά να δοκιμάσω, αλλά να μην αφήσω τίποτα! να τα φάω ολόκληρα... Διαβάσαμε και το βιβλίο μας για τον Δεκέμβριο... Εδώ, στο μικρό μας σπιτάκι, στη δική μας φάτνη, μια ιερή σχέση ξαναγεννιέται κάθε μέρα, δίπλα από το μινιόν χριστουγεννιάτικο δεντράκι μας, οι δυο μας μόνο, με μουσική από ιντερνετ, με γλυκά από τη γιαγιά και τη νύφη μου, βγάλαμε τα μέσα έξω μας... Το παιδί που κρύβω μέσα μου μάλωσε κάποιες φορές με τον γιο μου για το αεροπλανάκι, και δεν μπορούσα να κάνω ζάφτι κανένα από τα δυο.. Είχα απογοητευτεί λίγο.. Οι μέρες των Χριστουγέννων με τα πολλά μικρά δωράκια, τις μέρες χωρίς παιδικό και τις μεγάλες βόλτες και μεγαλύτερες επισκέψεις, έβγαζαν και μία "περίεργη" γκρίνια.. Σήμερα αυτή η γκρίνια έλειψε... Γλύκανε πολύ. Νομίζω μου ανέβηκε το ζάχαρο... Τί να πρωτοθυμηθώ από ατάκες που άκουσα... "Μπαμπάκα, (ναι... μπαμπάΚΑ,) μοιάζουμε!!", "άλλο παιδάκι δεν έχει μπαμπά σαν τον δικό μου", "μπαμπά, δεν έχεις κουκούλα, θα σου αγοράσω κι εσένα μια κουκούλα"... Βέβαια, στα hits όλων τω εποχών, θα γραφτεί και η ατάκα που μου είπε, όταν χάλασαν - έσπασαν 2 μικρά παιχνιδάκια του, και του είπα πως δεν πειράζει.. "Μπαμπά, θα σε χαλάσω, και μετά θα σε αγοράσω από την αρχή, καινούριο μπαμπά"... Το παιδί μου νομίζω κατάπιε το Πνεύμα των Χριστουγέννων!

Ο γιος μου και το παιδί που κρύβω μέσα μου

13 Νοεμβρίου 2013

Ο γιος μου και το παιδί που κρύβω μέσα μου, βρίσκονται αυτές τις μέρες σε μεγάλη διαμάχη: διεκδικούν και τα δύο την επιμέλειά μου.

Έχουνε αρχίσει να κάνουν κρυφές υποχθόνιες συμφωνίες, σβήνουν και γράφουν συνέχεια πάνω στα Ιδιωτικά Συμφωνητικά που πάνε κι έρχονται… Μιλάνε συνέχεια ψιθυριστά με παιδάκια –δικηγόρους, ο γιος μου τα βρίσκει εύκολα στον παιδικό σταθμό, το παιδί που κρύβω μέσα μου σκαλίζει ψυχές και προσπαθεί να βρει άλλα παιδιά που κρύβονται μέσα σε άλλους γονείς και διαπραγματεύονται..

Άρχισε και ο ανέντιμος πόλεμος.. Ο ένας υπόσχεται ότι δεν θα γκρινιάζει, το ίδιο κάνει και ο άλλος… Ότι θα με πάνε στις κούνιες, στο τρενάκι του Λούνα Παρκ, όχι το πολύ φοβιστικό - το άλλο, ότι θα μου πάρουν πατάτες τηγανητές με σος ροκφόρ, ότι θα κοιμούνται νωρίς, ότι δεν θα τριγυρνάνε όλη την ώρα στο μυαλό μου, τραβώντας το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου ο ένας και το αριστερό ο άλλος (& viceversa), ότι δεν θα ξανα-αφήσουν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα τις καρδιάς μου ανοιχτές και μπάζει από παντού, ότι δεν θα ξαναπερπατήσουν με τις βρώμικες κάλτσες τους μέσα στα πιο ευαίσθητα όνειρά μου, ότι θα πλένουν πάντα τα χέρια τους πριν αγγίξουν τα σχέδια που κάνουμε μαζί για το μέλλον, ότι δεν θα βάζουν στο στόμα τους όσα σκουπιδάκια βρίσκουν κάτω πεταμένα στην πορεία της κοινής μας διαδρομής ως τώρα στα μονοπάτια της Πατρότητας και ότι θα με συμβουλεύουν πάντα & δεν θα με αφήσουν ποτέ να παρασυρθώ από τον σκληρό κόσμο της ηλικίας μου, που δεν μου αρμόζει… ούτε η ηλικία μου ούτε ο σκληρός της κόσμος…