Και να ‘μαι λοιπόν στη σκηνή… Κι ο γιος μου δίπλα…

14 Σεπτεμβρίου 2013

Εμείς απλά είχαμε έρθει στα παρασκήνια, να δούμε τις πρόβες, να γνωρίσουμε τους συντελεστές, να περάσουμε ένα όμορφο απόγευμα και θέλαμε να έχουμε κοντά μας την πρωταγωνίστρια.. Κι εκεί που όλα φαινόταν να κυλάνε ρολόι, κάτι μάλλον ψιθύρισε ο σκηνοθέτης, και ξαφνικά υπήρξε μία ανακατωσούρα… Στα παρασκήνια μία «κρύα» σιωπή, οι θεατές ξεσηκώθηκαν γιατί ενημερώθηκαν ή αντιλήφθηκαν τη βαβούρα, δεν κατάλαβα, δεν μπορούσα να καταλάβω καλά τι ακριβώς συνέβαινε.. Η πρωταγωνίστρια θεώρησε μικρό το ρόλο της κι επέλεξε άλλο θίασο, έτσι κι αλλιώς δεν είχε μάθει καλά τα λόγια της.. Ένα όμορφα στημένο σκηνικό φαινόταν τώρα ξεφτισμένο, ρόλοι άλλαζαν χέρια, υπήρχε πολύ έντονη κινητικότητα χωρίς όμως καθόλου κίνηση, όλα σε slow motion.. υπήρχαν αναμφίβολα κραυγές.. αλλά δεν είχαν ήχο, σιωπηλές κραυγές σχεδόν απόγνωσης, τα καμαρίνια άδειαζαν, οι θεατές λίγο κουράστηκαν, λίγο εκνευρίστηκαν, λίγο δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν, λίγο αμήχανοι, άρχισαν ένας ένας να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους… Σκοτείνιασε, ο χειμώνας πλημμύρισε την αίθουσα που ήταν πλέον τόσο άδεια ώστε να κάνει αντίλαλο.. Είχα όμως φως, ένα φως περίεργο που ακτινοβολούσε από τα γαλάζια μάτια του γιου μου… Μάτια τουλάχιστον απορίας… Κι εκεί που η καρδιά μου ακολουθούσε το ρυθμό του σκηνικού, εκεί που ένιωθα τους παλμούς της να σβήνουν, κοιτάω τον μικρό στα μάτια, τον παίρνω αγκαλιά.. και..

Και να ‘μαι λοιπόν στη σκηνή… Κι ο γιος μου δίπλα…

Δεν έχω κείμενο, δεν έχω λόγια, δεν έχω κάνει πρόβες, δεν ξέρω καν αν έχω ρόλο.. αλλά τώρα πια αφού είμαι εδώ, είμαι στη σκηνή, είμαι μπροστά στους θεατές που πίστεψαν σε μένα και μείνανε και στήριξαν αυτή την αλλόκοτη προσπάθεια, τώρα λοιπόν, θέλω να είμαι ο πρωταγωνιστής. Και κείμενο θα βρω, και λόγια θα βρω, και πρόβα δεν θέλω γιατί έχω τον ρόλο μέσα μου. Κι ας τον αποδώσω με δικά μου λόγια.

Θα χτίσω το σπιτικό μου σε αυτή τη σκηνή, ό,τι δεν μου αρέσει θα το αλλάξω, ό,τι με πλήγωσε θα το ξεχάσω, θα το βάψω κίτρινο, το ωραίο το κίτρινο του φωτεινού φωσφορίζοντος καναρινιού με λίγες ανταύγειες στο χωλ και στα σοβατεπιά, αυτά θα τα κάνω μπορντώ φθαρμένο vintage πορφυρό της βυζαντινής αυτοκρατορίας, γιατί έχω κι έναν Μικρό Πρίγκηπα να του χαρίσω χρώμα αυτοκρατορικό, χρώμα καρδιάς, το χρώμα του αίματος που μας δένει, και θα βάλω καινούριες κουρτίνες, κοιτάξτε κόσμε, καινούριες κουρτίνες, ωραίες, με σχέδια που μου αρέσουν, κι εδώ κάτω από τον προβολέα θα φτιάξω το παιδικό δωμάτιο για το χρυσόμαλλο τέρας μου, αποφεύγοντας κάθε κλασσική κοινοτοπία και πολυφορεμένες ιδέες, θα το βάψω γαλάζιο!, επειδή είναι αγόρι!, και θα ήθελα κι ένα χρώμα να βάψω τα όνειρά του, τις ελπίδες του, τον ορίζοντά του.. αλλά μάλλον θα του δώσω τα πινέλα και τα χρώματα να τα βάψει αυτός..  Ήθελα να φορέσουμε και τα καινούρια μας χαμόγελα, αλλά δεν ήξερα ότι σήμερα ξαφνικά θα βρισκόμασταν στη σκηνή, είχα πάει χτες να τα προμηθευτώ και η πωλήτρια μου είπε «τι νουμεράκι θέλετε? Αχ μόλις μας τελείωσαν τα χαμόγελα στο νούμερό σας, μισό λεπτό να τηλεφωνήσω στο άλλο κατάστημα να ρωτήσω αν έχει μείνει κάτι στοκ, αλλιώς μην ανησυχείτε, μπορούμε να τα παραγγείλουμε, σε 2 μέρες θα τα έχετε.. Αν πάλι βιάζεστε, εγώ θα σας πρότεινα να πάρετε αυτό το σετ «αγκαλιάς – ενσυναίσθησης», το έχουμε σε προσφορά, είναι από τα τελευταία μας κομμάτια, πολύ θα σας εξυπηρετήσει, το έχει πάρει η ξαδέρφη μου, το καταφχαριστήθηκε, πλύνε βάλε το ‘χει…» Δεν ήθελε και πολύ να με πείσει, θα έπαιρνα σίγουρα κάτι αφού βγήκα για ψώνια χωρίς λεφτά, πήρα την «αγκαλιά-ενσυναίσθηση» και πραγματικά την καταφχαριστηθήκαμε.. Βγαίνει μόνο one size, οπότε τα φοράμε εναλλάξ εγώ κι ο μικρός κι έχουμε σωθεί! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα..

Δεν ήξερα πως σήμερα θα βρισκόμασταν εδώ, αφού μείνατε μέχρι τώρα και έργο δεν καταφέρατε να δείτε, και κείμενο δεν έχω, και λόγια δεν έχω, θα αγόραζα όλο το στοκ «αγκαλιάς – ενσυναίσθησης» να σας το μοίραζα να έχετε ένα ενθύμιο, κάτι σαν «πρόγραμμα».

Όσοι θέλετε μπορείτε να ανέβετε στη σκηνή! Ελάτε να μοιραστούμε μαζί το έργο της ζωής μας χωρίς πρόβες. Η ζωή είναι ωραία γιατί δεν έχει πρόβες, έχει κατευθείαν πρεμιέρα, και οι αποφάσεις σου, οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι εναλλάσσονται στη σκηνή ακόμα και με μία απλή σκηνοθετική σου σκέψη.

Και στο τέλος του έργου, που ποτέ δεν ξέρεις πότε και πώς έρχεται, μπορεί να μην έχουν μείνει όλοι οι θεατές, μπορεί κάποιοι να βαρέθηκαν και να αποχώρησαν στη μέση, άλλοι να αρνηθούν να ζητωκραυγάσουν για σένα, αλλά πιστεύω πως χειροκρότημα σίγουρα θα υπάρξει.. Και το πιο σημαντικό είναι το χειροκρότημα που θα δώσεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου, γιατί – κατά βάθος – μόνο εσύ γνωρίζεις…

Και να ‘μαι λοιπόν στη σκηνή… Κι ο γιος μου δίπλα… 

Αναζητώντας το ρόλο της ζωής μου

9 Οκτωβρίου 2013

Κλείνουμε περίπου τρεις μήνες στη σκηνή μας, κι ακόμα δεν έχουμε μοιράσει ρόλους, λόγια και χαρακτήρες. Κινούμαστε χωρίς σκηνοθετικές οδηγίες και κατά κάποιο τρόπο έχουμε εξυπηρετηθεί… Δε λείπει κάτι όμως? Ποιος είναι τελικά ο ρόλος της ζωής μου? Αν δεν έχω δικά μου λόγια, τότε θα περιοριστώ στο κείμενο του μικρού, κι αυτό δεν θα κάνει καλό μακροπρόθεσμα σε κανέναν μας νομίζω.. Αναζητάω λοιπόν..

Αναζητώντας το ρόλο της ζωής μου, ξημερώνω άγρυπνες νύχτες, πλάθοντας μύθους γιορτινούς με δάφνες και ιαχές στεφανωμένους. Ένας γάμος χαρούμενος, με πολλά παιδιά και ωραία χαρούμενη οικογένεια που τις Κυριακές όλοι μαζί αλείφουν βούτυρα και μαρμελάδες στα ψωμάκια, που είναι μπριος ή French toasts (αυγόφετες δηλαδή..). Η κωμική σκηνή στο δράμα μου, η λύτρωση και η αμαρτία μου, το πάθος και ο διχασμός μου, όνειρο ζωής και φρούδη ελπίδα μου.

Αναζητώντας το ρόλο της ζωής μου χάνομαι στον ίλιγγο των παραισθήσεών μου.

Το παρελθόν ζωντανεύει φωτεινό, αναδεικνύοντας την τέχνη του παιδικού αφελή αυθορμητισμού.. που επαναλαμβάνεται στο παρόν μπροστά στα μάτια μου από.. τη φυσική μου συνέχεια..?

Το μέλλον ορθώνεται αυστηρό, φιμώνοντας κάθε επιθυμία, στραγγαλίζοντας κάθε συναίσθημα που κινδυνεύει να διαταράξει τις ισορροπίες ενός Single Dad..

Αναζητώντας το ρόλο της ζωής μου αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε ρεαλισμό και αισιοδοξία, σε λογική και συναίσθημα, δύο ίσες αλλά αντίρροπες δυνάμεις που παλεύουν αδυσώπητα να κερδίσουν σώμα και πνεύμα, που αντιτάσσουν την ευτυχία στη συμβατικότητα.. αλλά για ποια συμβατικότητα μιλάμε σε μία ζωή τελείως αντισυμβατική? Και για ποια ευτυχία μιλάμε? Είναι κάτι άλλο? Υπάρχει κάτι που μου κρύβετε?

Χάνουν και τα λόγια μου το νόημά τους.. Χάνουν οι λέξεις το νόημά τους. Υπάρχουν λέξεις μέσα μας που δεν βρίσκουν τα κατάλληλα ρούχα για να ντυθούν να βγουν έξω μας, θα κρυώσουν, θα τρέχουν οι μύξες τους και θα τις σκουπίζουν στα μανίκια τους, θα ανεβάσουν και πυρετό και τελικά θα κουβαλήσουν και καμια ίωση.. άντε να τις ξαναβάλεις μέσα σου τώρα, να τις φροντίσεις, να τις χαϊδέψεις και να τις δώσεις κουράγιο, να περιμένουν την Άνοιξη για να ξαναβγούν, τότε που ίσως το μέσα μας και το έξω μας θα είναι σε πιο αρμονική αρμονία, να γιορτάσουν μαζί μία κυριακάτικη Κυριακή σε μια εξοχική εξοχή..

Αναζητώντας το ρόλο της ζωής μου, μπήκα στον πειρασμό να ρωτήσω τον εαυτό μου «Πότε αλήθεια ξοφλάει ένας άνθρωπος»? Μία φοβισμένη απάντηση που είχε κρυφτεί από καιρό στην αριστερή κοιλία της καρδιάς, ξεπρόβαλε το κεφαλάκι της και βούτηξε στο αίμα μου για να φτάσει, παρασυρόμενη από το ρεύμα, στον ανήσυχο εγκέφαλο και να τον καθησυχάσει χτυπώντας τον με το μικρό της χεράκι στην πλάτη, λέγοντάς του πως «Ο άνθρωπος ξοφλάει, όταν φτάσει τη ζωή του σε αυτό το επίπεδο, το οποίο αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει».

Ήμουν πεπεισμένος εδώ και πολλούς μήνες ότι «τόσο είχα, δεν έχω άλλο, με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου, η υπομονή μου, τα κουράγια μου, το σώμα μου, το πνεύμα μου» και ακριβώς σε αυτό το σημείο με έπιασε αυτός ο περίεργος τύπος, ο Περήφανος Εγωισμός, τύλιξε τα χέρια του στο λαιμό μου, με ταρακούνησε με δύναμη, και με κοίταξε ίσια στα μάτια επίμονα… Άφησε το λαιμό μου, σήκωσε τον δείκτη του ενός χεριού του και τον πλησίασε στο στόμα του, κάνοντάς μου «Σσσσς» και μου είπε αργά και δυνατά,  τονίζοντας τις λέξεις μία προς μία «Ακόμα και την παραμονή του θανάτου του, δεν είναι αργά για να αρχίσει κάποιος τη ζωή του από την αρχή!»

Σηκώθηκα, πήρα τον μικρό από το χέρι, κατεβήκαμε από τη σκηνή, προχωρήσαμε ανάμεσα από τα καθίσματα των θεατών, χαμογελώντας σε όλους όσους έμειναν ακόμα εκεί και κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο… Λίγο πριν κλείσω την πόρτα πίσω μου, ο μικρός μου έσφιξε το χέρι και μου είπε να γυρίσουμε να ρίξουμε μια τελευταία ματιά στη σκηνή που ζήσαμε τόσο καιρό… Ο Περήφανος Εγωισμός, είχε πάρει αγκαλιά την καλή του φίλη, μία σικάτη κυρία, αρχοντογυναίκα, την Αξιοπρέπεια και αγκαλιασμένοι μας έριξαν ένα συνένοχο χαμόγελο με ένα βουρκωμένο βλέμμα και γρήγορα τράβηξαν την κουίντα.

- «Έλα μπαμπά, να πάμε σε παιδότοπο, σε λίγο ο Ήλιος θα πάει να κοιμηθεί και το Φεγγαράκι θα με βάλει πάλι να του τραγουδάω ότι είναι λαμπρό και να μου φέγγει να περπατώ και είναι το πιο βαρετό τραγούδι ever», να φάμε και ομελέτα με μέλι στο σπίτι, να … να…

Αναζητώντας το ρόλο της ζωής μου, αποφάσισα να σταματήσω να τον αναζητάω και να τον ζήσω. Γιατί ο δικός μου ρόλος γράφεται με ανεξίτηλα γράμματα με τα ίδια μου τα χέρια, το μυαλό και την καρδιά κάθε μέρα, εντός μου...

Κι είναι αυτός ο ρόλος που σχηματίζεται σαν κωδικός όταν κάποιος βάλει σε σειρά τις «μέσα μου» λέξεις. Ο γιος μου ελπίζω κάποτε να τον αποκωδικοποιήσει… Κάποιος άλλος όμως?