Δύο άνθρωποι μόνοι

28 Μαρτίου 2014

Δύο άνθρωποι μόνοι συναντήθηκαν εντελώς τυχαία και με τον πιο πρωτοποριακό τρόπο εκείνης της εποχής. «Συναντήθηκαν» χωρίς να ειδωθούν. Ανταλλάξανε μηνύματα. Σε κινητά. Και πολλά τηλεφωνήματα. Με τηλεκάρτες. Και πολλά ταξίδια διασταύρωσαν τις ζωές τους σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Και ήταν πολύ νέοι ακόμα. Είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους. Και όπως τυχαία συναντήθηκαν, τυχαία και, αναπόφευκτα πια, ερωτεύτηκαν.

Κι έγιναν οι δύο άνθρωποι μόνοι, ένας άνθρωπος. Κι ίσως δεν διασπάστηκε ποτέ αυτός ο άνθρωπος, όμως, όπως τυχαία συναντήθηκαν και ερωτεύτηκαν, έτσι «τυχαία» χάθηκαν… Και έμεινε ο έρωτας να τους θυμίζει μέσα τους, πως ο άλλος κάποτε πράγματι υπήρξε. Και το έζησαν. Με τη μορφή αγώνα αντοχής…

Και για αρκετά χρόνια δεν έζησαν τίποτα άλλο… όμως… κάποτε η ζωή έτρεξε κι έναν αγώνα ταχύτητας και….

Δύο άνθρωποι μόνοι συναντήθηκαν εντελώς τυχαία, με έναν ίσως κλασικό τρόπο. Οι ζωές τους διασταυρώθηκαν στη ρωγμή εκείνη του χρόνου που σκοντάφτει και πέφτει το λεγόμενο timing.. και για πολλούς προσωπικούς τους λόγους μάλλον ο καθένας, αποφάσισαν να το ζήσουν. Και το έζησαν. Λίγο σχετικά. Και πρόλαβαν να γίνουν ένας άνθρωπος, να παντρευτούν, να κάνουν ένα παιδί και να χωρίσουν πριν προλάβεις να πεις «Ερωτόκριτος». Και πήρε ο καθένας τον δρόμο του.

Ένας μπαμπάς κι ένας γιος…  δηλαδή…

            Δύο άνθρωποι μόνοι συναντήθηκαν όχι τυχαία, και αγαπήθηκαν. Και έγιναν ένας άνθρωπος. Και ο δικός τους αγώνας τους έλαχε μετ’ εμποδίων. Δεν τα πήγαν άσχημα όμως… Κι ακόμα αγωνίζονται. Δεν τους νοιάζει το μετάλλιο. Ούτε κανενός είδους αναγνώριση. Νοιάζεται ο ένας τον άλλον.

 Όπως τότε…

Δύο άνθρωποι μόνοι επιλέγουν βηματισμό. Γρήγορο, αργό, με σκυφτό κεφάλι ή με παρρησία. Σκοντάφτουν, πέφτουν, ξανασηκώνονται, γιατρεύουν τις πληγές τους και προχωράνε.

Δύο άνθρωποι μόνοι βρίσκονται μπροστά σε πολλές επιλογές χειρισμού της προσωπικής τους κατάστασης. Τα βήματά τους άλλοτε οδηγούν ευθεία μπροστά, άλλοτε λοξοκοιτάζουν προς τα πίσω μήπως ξέχασαν κάτι και ξανοίχτηκαν στο μέλλον λειψοί, άλλοτε κρύβονται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου για να περικλείσουν όλο τον κόσμο τους σε λιγότερο από ένα τετραγωνικό μέτρο.

Ίσως για δύο ανθρώπους μόνους, ένα τετραγωνικό μέτρο είναι ικανό να περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο.

Για έναν άνθρωπο μόνο όμως, ολόκληρος ο κόσμος είναι πολύ μικρός να τον χωρέσει.

Ο έρωτας εκεί που «ανήκει».

Ο μικρός αυτές τις μέρες με τη μαμά του.

Εγώ για δύο. Για δύο ανθρώπους μόνους. 

Εμείς κι ο κόσμος

25 Οκτωβρίου 2013

Οι άνθρωποι της γενιάς μου (μακάρι όλοι τα χρόνια μου να πάρετε, και πάλι μια χαρά κρατιέμαι, φτου σκόρδα να μην αβασκαθώ), οι άνθρωποι λοιπόν που έσκασαν μύτη στον κόσμο μας κάπου στα late ‘70s, με αυτόν τον τίτλο θυμούνται ένα σχολικό βιβλίο δημοτικού, με εξώφυλλο χρώματος …πράσινο –θα το ‘λεγε κανείς-  που μας μιλούσε περί ανέμων και υδάτων. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά.

Κι εγώ λοιπόν γι’ αυτό ακριβώς θα ήθελα να σας μιλήσω: περί ανέμων και υδάτων. Όχι κυριολεκτικά. Μεταφορικά.  

Εμείς (εγώ κι ο μικρός) κι ο κόσμος μας (γύρω μας κυρίως, αλλά και μέσα μας, ακόμα πιο κυρίως).

Ξεκινώντας από το διαζύγιο, δηλαδή από την έναρξη του κόσμου ή αλλιώς “The Big Bang”, ο κόσμος γύρω μας άλλαξε χρώματα, όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά. Φίλοι, συγγενείς, ταξιτζήδες, συνάδελφοι, εισπράκτορες, φουρνάρηδες, μπακάληδες, σπιτονοικοκυραίοι πρώην & νυν, παδικοσταθμιτζούδες, καθώς και ο παπάς και ο χωροφύλακας του χωριού κιτρινοκοκκινοπρασίνισαν και … και άλλος για Χίο τράβηξε άλλος για Μυτιλήνη κι έτεροι, λίγοι αλλά καλοί, μας αγάπησαν. Από την αρχή ξανά. Και ξανά. Και πιο πολύ.

Είναι απίστευτο το πόσο δυνατό είναι ένα διαζύγιο στο να ξεκαθαρίζει σχέσεις. Είσαι στο χείλος του γκρεμού και κρατιέσαι μόνο επειδή ένα μικρό χεράκι σε τραβάει από το μπουφάν, όπως στα καρτούν.. Και λίγα ακόμα χεράκια φίλων –αδερφών. Οι περισσότεροι όμως («φίλους» τους έλεγες) ας πούμε πως δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, είναι τουλάχιστον αμήχανοι. Είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Όπως απόλυτα δικαιολογημένο είναι και να μαζεύεσαι κι εσύ γύρω από αυτούς που ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Είναι μία περίοδος που πρέπει να μιλήσεις χωρίς να κριθείς και να αγαπηθείς ξανά γι’ αυτό που είσαι. Γιατί για να πάρεις μία τέτοια απόφαση, είσαι σίγουρα κάτι… πολύ..  Και είναι ίσως απίστευτο αυτό που θα σου πω… Αναμένεις πως ένα διαζύγιο είναι βούτυρο στο ψωμί των απανταχού κουτσομπόληδων, κάποιων «γνωστών» και «φίλων» που ανέμεναν με ανυπομονησία να φτάσεις στο χείλος του γκρεμού για να δώσεις κάποιο νόημα στη ζωή τους.. Ε λοιπόν εμένα αυτό, μου φαίνεται απίστευτα παρηγορητικό.. Το ότι το νόημα στη ζωή κάποιων ανθρώπων είναι να παρακολουθούν τις ζωές κάποιων άλλων.. Και με το μονόγυαλο του καθηγητή της Βουγιουκλάκη και με ύφος… να κάνουν «τς,τς,τς…». Ναι λοιπόν, κοιτάξτε με, το πέρασα ΚΑΙ αυτό και δεν δείλιασα να το ζήσω κι αυτό όπως και άλλα, γιατί «θάρρος είναι να φοβάσαι και παρόλα αυτά να πηγαίνεις»…

Είμαι ευγνώμων που έζησα το διαζύγιο στη ζωή μου. Ανοίγει τα μάτια, ανοίγει ορίζοντες, βγάζει κρυμμένη δύναμη από βαθιά μέσα μας, Είμαι ευγνώμων γιατί είδα τον κόσμο μου με άλλα μάτια, κι επειδή με τόση ταλαιπωρία εξαντλούνται και τα όρια ανοχής, ξεκαθάρισαν και πολλές άλλες σχέσεις.. Αποχωρίζεσαι σύζυγο, αποχωρίζεσαι αναπόφευκτα κάποιους φίλους, αποχωρίζεσαι ανθρώπους από γύρω σου εξαιτίας διάφορων άλλων συνθηκών (πχ. Μετακομίσεις αμέσως μετά από διαζύγιο), οπότε ίσως αναγκαστικά και περιβάλλον εργασίας. Μπορεί και να αλλάζεις τελικά περισσότερο εσύ και έχεις καινούρια και διαφορετικά «θέλω» και μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο, next level ίσως δηλαδή ωριμάζεις. Σου λένε πως  σκληραίνεις, αλλά.. μόνο το φίδι ξέρει τι θα πει να αλλάζεις το πετσί σου, γι’ αυτό του περισσεύει το φαρμάκι.  

Το ιδανικό μου φυσικά θα ήταν ένας γάμος για πάντα, μια οικογένεια σταθερή, με πολλή αγάπη. Εφόσον όμως δεν υπήρξε, το αναπόφευκτο διαζύγιο ήρθε να βγάλει πολλά πράγματα από μέσα μου. Κυρίως δύναμη. Γιατί με θεωρώ πολύ συναισθηματικό άνθρωπο και δεν τα πάω καλά με την έλλειψη των ανθρώπων. Αλλά καλύτερα να μην δοκιμάσεις τις συναισθηματικές αντοχές ενός συναισθηματικού ανθρώπου. Για συναισθηματικούς και μόνο λόγους. Θα συνταραχτείς!

Δεν πίστευα ποτέ στη ζωή μου πως θα περνούσα τέτοια μπόρα. Ο μικρός μου έδειξε τον δρόμο με το υπόστεγο, μου κράτησε και την ομπρέλα και μου δάνεισε το δικό του αδιάβροχο. Απίστευτο υλικό αυτό το αδιάβροχο του γιου μου. Κουκουλώνεσαι ολόκληρος, και μέσα του είσαι ικανός να ζήσεις μήνες και χρόνια ίσως ανέπαφος από την αντικειμενική αίσθηση της πραγματικότητας για να μην πνιγείς εντελώς μέσα σου..

Δεν πίστευα ποτέ στη ζωή μου πως θα έπαιρνα διαζύγιο. Η ύπαρξη του γιου μου, μου το επέβαλλε. Υπήρξαν νύχτες που νομίζω πως ερχόταν στον ύπνο μου να μου μιλήσει.. Μου το ψιθύρισε, μου το έγνεψε, μου το χαμογέλασε, μου το υπέδειξε. Μου έλεγε «θα τα καταφέρω… φύγε».  

Κι έφυγα. Έπρεπε τελικά να αδειάσω το σπίτι μου για να ξαναγεμίσω τον εσωτερικό μου κόσμο.  Γιατί ήθελα αέρα. Ήθελα να αναπνεύσω. Ήθελα να ξαναγίνω αυτός που είχα καταφέρει να γίνω πριν αρχίσω να «κάνω υπομονή».

Γιατί βαρέθηκα να ανήκω μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο…

Ο Έρωτας ο Τοξοβόλος και ο Γάμος το Μήλο

22 Οκτωβρίου 2013

Την έφτιαξες την εικόνα στο μυαλό σου.. Ο Έρωτας με το τόξο του στοχεύει το μηλαράκι πάνω στο κεφάλι σου.. Όμως το μηλαράκι αυτό που φοράει πέπλα και τιάρες και νυφικά και παπιγιόν και γαμπρικά κοστούμια, έχει πια τόσο καρναβαλιστεί, που ο κακόμοιρος ο Έρωτας πολύ σπάνια το πετυχαίνει.. Κι άμα υπερπροσπαθήσει το πολτοποιεί το μηλαράκι.. Ενίοτε δε, και το κεφαλάκι σου…

Έχεις σίγουρα έναν «μεγάλο» έρωτα στο βιογραφικό σου, συνήθως πολύ κοντά στις γραμμές που αφορούν τις σπουδές σου. Και μπορεί και να ήταν το βασικό μάθημα της πτυχιακής σου εργασίας. Δεν είχες όμως σημαντική προϋπηρεσία, αλλά μέτρησε λίγο και το βιογραφικό σου και προσλήφθηκες για ένα γάμο. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει, έτσι συνέβη και με σένα, κατά πάσα πιθανότητα, και το αντικείμενο της πρώτης σου δουλειάς (γάμος) δεν ήταν αυτό που είχες σπουδάσει (έρωτας). Ήταν όμως μία καλή λύση δεδομένων των συνθηκών, γιατί πέρασαν και το χρόνια σου, κι έπρεπε να πιάσεις την πρώτη σου δουλειά και να αρχίσεις την παραγωγή..

Το αντικείμενο των σπουδών, θα το ξαναβρείς μπροστά σου στο μέλλον μάλλον..

Εκτός κι αν εκείνη μέλλον μάλλον μ’ άλλον θα ‘χει...

Το μέλλον όμως δεν είναι αυτό που ετοιμάζεται να έρθει, είναι αυτό που θα αναζητήσουμε..

Κι όμως ερωτεύτηκες πολύ… Και ξέρεις κάτι? Ήταν αμοιβαίο. Ήταν πολύ μεγάλο, ήταν τόσο σημαντικό που δεν αξίζει να προσπαθεί να αναλυθεί… Κι ήταν ο ορισμός του έρωτα που του αξίζει ο γάμος. Κι ίσως αυτό δεν έγινε ποτέ για να μην απομυθοποιηθεί. Για να υπάρχει πάντα μέσα σου ένα μικρό φυλλαράκι καρδιάς καλά κρυμμένο και χωμένο στα παπλώματά του, για να μην κρυώσει ποτέ.. Και δεν το ξεχνάς ποτέ. Και πρέπει να μάθεις να το νταντεύεις, να το ταχταρίζεις, όχι αναγκαστικά επειδή θέλεις να μεγαλώσει και να σε κυριεύσει, ίσως πια να είναι εντελώς αργά… Αλλά για να μην ξεχάσεις ποτέ τον εαυτό σου, αυτόν που έκρυψες μαζί με εκείνο το φυλλαράκι της καρδιάς. Που το κέντησες με τα πιο αγνά συναισθήματα που είχες, είναι το σημείο που κάνει την καρδιά σου να φωτίζει, γιατί το χρώμα του είναι χρυσό. Ακτινοβολεί μέσα σου.

Εγώ, αν ποτέ χρειαστεί να κάνω εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, θα υπογράψω να μην μου το πειράξουνε ποτέ. Κι αν είναι αυτό το φυλλαράκι που θα είναι υπεύθυνο γιατί «βούλωσαν» πια οι αρτηρίες μου, κάτι θα ξέρει. Μην μου το πειράξετε ποτέ. Είμαι όλος εγώ. Έχω κουρνιάσει εκεί μέσα. Ήταν αυτό που οδήγησε τα βήματά μου. Ήταν αυτό που έπιανε την πένα μου και με έβαζε να γράφω αυτά που αισθανόμουν  «Αν υπήρχε μία λέξη να αγγίζει την καρδιά σου, θα σου την έλεγα μέχρι να ματώσουν τα χείλη μου», «Κλείσε τα μάτια σου να ξαναδώ τον κόσμο με τα δικά μου», «Η αγάπη μου για σένα θα σβήσει όταν ένας κουφός ζωγράφος καταφέρει να ζωγραφίσει τον ήχο που κάνει ένα δροσερό τριαντάφυλλο όταν πέφτει σε κρυστάλλινο πάτωμα», και στην άλλη καρδιά, το εκεί φυλλαράκι απαντούσε με τη δική του πένα…με το δικό του μαγικό τρόπο, σε μία γλώσσα που μόνο αυτά τα δύο φυλλαράκια καταλάβαιναν.. κι ένιωθαν. Ίσως όχι ο κόσμος γύρω τους, αλλά ο κόσμος μέσα τους ήταν μία νέα υδρόγειος, χωρίς αποστάσεις.. Όμως ο κόσμος έξω τους, διατηρούσε τις χιλιομετρικές του αποστάσεις και πρόσφερε απλόχερα πλείστα άλλα εμπόδια σε δύο νέους ανθρώπους. Και λύγισαν. Από τον κόσμο έξω τους. Αλλά σε αυτά τα 2 φυλλαράκια μέσα στην καρδιά τους, ακόμα δεν το έχουν πει πως λύγισαν.. Κι ας πέρασαν χρόνια.. Πολλά χρόνια…

Και παντρεύτηκες. Όχι τον μεγάλο έρωτα. Και προσπάθησες να είσαι ευτυχισμένος. Συνθετική ευτυχία λέγεται αυτό, όταν ψάχνεις μόνος σου να βρεις όλα εκείνα για τα οποία θα έπρεπε να αισθάνεσαι ευτυχισμένος. Και μη με κοιτάς έτσι. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε εσύ παντρεύτηκες τον μεγάλο σου έρωτα. Ίσως γιατί αν τον είχες παντρευτεί, σήμερα δεν θα ήταν πια ο μεγάλος σου έρωτας. Ίσως πάλι η προηγούμενη πρόταση αποτελεί μέρος της δικής μου συνθετικής ευτυχίας. Και χώρισες. Αναπόφευκτα. Μάλλον μ’ άλλον μέλλον θέλει. Κι εσύ όμως.

Έχεις όμως τον γιο σου. Για τον οποίο είχες από καιρό πριν ετοιμάσει ένα φυλλαράκι στην καρδιά σου, να ζει και να αναπνέει γι’ αυτόν. Και το κουκούλωσες καλά με τον υπνόσακό του, του έδωσες και την πιπίλα του και το ταχταρίζεις, και το νταντεύεις. Και το βάζεις κοντά στο άλλο φυλλαράκι, του έρωτα, για να αισθάνεται ακόμα πιο ζεστά. Γιατί δεν είναι μόνο του. Δεν θα είναι ποτέ πια μόνο του. Και βρήκε και διάβασε όλα τα κείμενα που το δίπλα φυλλαράκι είχε γράψει..  Γιατί πλέον το αφορούν, στον μέγιστο βαθμό..  Γιε μου «Αν υπήρχε μία λέξη να αγγίζει την καρδιά σου, θα σου την έλεγα μέχρι να ματώσουν τα χείλη μου», «Κλείσε τα μάτια σου να ξαναδώ τον κόσμο με τα δικά μου», «Η αγάπη μου για σένα θα σβήσει όταν ένας κουφός ζωγράφος καταφέρει να ζωγραφίσει τον ήχο που κάνει ένα δροσερό τριαντάφυλλο όταν πέφτει σε κρυστάλλινο πάτωμα»…

Φρόντισα το φυλλαράκι του γιου μου να έχει καλή παρέα εκεί στην καρδιά μου. Το φυλλαράκι του γιου μου, το φυλλαράκι του έρωτα καθώς και το παιδί που κρύβω μέσα μου, μου υπενθυμίζουν να ρίχνω ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα κι ένα συνένοχο χαμόγελο στη ζωή, και η ζωή θα μου την κάνει τη χάρη.  

Άλλωστε, «η επιθυμία έχει μια πολύ ψηλή κορμοστασιά και στις παλάμες της καίει η απουσία. Η επιθυμία γεννάει το δρόμο της όπου θέλει να περπατήσει. Φεύγει…»

Editorial

14 Σεπτεμβρίου 2013

Οι φίλοι μου οι Ισπανοί έχουν μία έκφραση: «Ποτέ μην κάνεις μία ευχή σε ένα αστέρι που πέφτει, ΜΠΟΡΕΙ να στην πραγματοποιήσει!» Από μικρός θυμάμαι να έχω στο μυαλό μου την εικόνα μου ως ενήλικα: μόνος μάλλον αλλά με ένα παιδί.. και μάλιστα αγόρι. Και ΔΕΝ το υιοθέτησα. Έζησα όλο το τελετουργικό. Έρωτας, συγκατοίκηση, γάμος, παιδί, συναινετικό διαζύγιο και μυστικιστικά τελετουργικά ιδιωτικών συμφωνητικών επιμέλειας.

Γιατί μετά το διαζύγιο οι άνθρωποι συνηθίζουν να μοιράζονται ιστορίες πόνου και εγκατάλειψης και αδιαφορίας για να ευαισθητοποιηθούν κάποιοι άνθρωποι; Θέλω να μάθουμε να είμαστε ευαισθητοποιημένοι για να μην υπάρχουν ιστορίες πόνου και εγκατάλειψης κι αδιαφορίας για να μοιραστούμε.

Η ζωή ενός single parent σε full παραγωγική ηλικία (και αναπαραγωγική να πω;… θα το πω!) δεν είναι καθόλου εύκολη, ειδικά όταν το παιδί είναι πολύ μικρό για να «συνεργαστεί» με οποιοδήποτε τρόπο.

Αλλά, μεταξύ μας, εγώ ρίχνω ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα κι ένα συνένοχο χαμόγελο στη ζωή, κι η ζωή θα μου την κάνει τη χάρη!