Στον κήπο

26 Μαρτίου 2014

 Είμαστε στον κήπο της πολυκατοικίας μας. Έχουμε διαθέσιμα ένα φορτηγό, ένα κουβαδάκι κι ένα φτυαράκι. Δεν έχει άλλα παιδάκια στον κήπο. Ο δικός μου προσπαθεί να γεμίσει με άμμο το κουβαδάκι χρησιμοποιώντας το φτυαράκι. Μόλις γεμίσει το κουβαδάκι, το παίρνει και το αδειάζει στην καρότσα του φορτηγού… Και πάλι από την αρχή.. Όμως είναι μικρούλης, κι όλα αυτά γίνονται σχετικά αργά… Και η ώρα περνάει.. Και πρέπει να ανέβουμε στο σπίτι, να φάμε, να κάνουμε μπάνιο και να κοιμηθούμε… Ο μικρός δείχνει ιδιαίτερο ζήλο και αφοσίωση στο λειτούργημα που κάνει…

«Αγόρι μου, νομίζω πως το φορτηγό γέμισε… Θέλεις να ανεβούμε στο σπίτι μας να φάμε?»

«Όχι μπαμπά, άσε με να κάνω τη δουλειά μου!!!!!!!» Όπως ακριβώς το διαβάζετε… Δεν είπε «άσε με να παίξω..», «τώρα παίζω» ή κάτι τέτοιο…

Μετά από 10 λεπτά, και ενώ έχει γεμίσει με άλλες 4-5 φτυαριές το κουβαδάκι κι από εκεί την καρότσα του φορτηγού, σηκώνεται, τινάζει τα χέρια του σαν ξυλοκόπος που ρόζιασαν τα χέρια του από το τσεκούρι κι έχουν γεμίσει και οι παρανυχίδες πριονίδια, και μου λέει «τελείωσα τη δουλειά μου, πάμε να φάμε»… 

Δυο μέρες μόνο…

23 Δεκεμβρίου 2013

Είχα κρύψει γιε μου δυο μέρες… Δυο μέρες μόνο. Τις είχα κρύψει στην πίσω θήκη της τσάντας μου, να μην τις βρει κανείς να μου τις πάρει.. Δυο μέρες άδειας. Δυο μέρες για αυτά τα Χριστούγεννα, που θα μας ενώσουν μαζί μια ολόκληρη εβδομάδα χωρίς τη δουλειά μου και χωρίς τη «δουλειά» σου.. Δυο μέρες μόνο, περίμεναν υπομονετικά, έναν ολόκληρο χρόνο, πέρασαν θύελλες και μπόρες, πέρασαν από διαδικασίες διαζυγίου, τυπικά δικαστήρια, μετακομίσεις σε άλλη πόλη, ασθένειες, χειρουργεία… πέρασαν και άντεξαν, κρατήθηκαν με νύχια και με δόντια.. έβγαζαν πού και πού τη μικρή τους μουσούδα να βεβαιωθούν πως όλα βαίνουν καλώς, πως η γη συνεχίζει να γυρίζει σε ανεκτούς ρυθμούς και χωρίς αυτές, και έκαναν υπομονή.. Έφτιαξαν το σπιτικό τους στην πίσω θήκη της τσάντας μου, είχαν κρατήσει λίγο ήλιο, να τον χρησιμοποιούν όταν είχαν ανάγκη λίγο περισσότερο φως, αλλά τον περισσότερο καιρό κοιμόταν… Ταξίδευαν μαζί μου, στα συνεχή πηγαινέλα με αεροπλάνα, αυτοκίνητα, μετρό, προαστιακούς, ταξί και με τα πόδια.. Κυρίως με τα πόδια… Και παρόλο που ήταν ανηφορικός ο δρόμος, και παρόλο που με βάραιναν πολύ κρυμμένες με τα μπαγκάζια τους εκεί στην πίσω θήκη της τσάντας μου, δεν τις «πέταξα» ποτέ… Ήταν σαν να μην υπήρχαν για μένα, έπρεπε να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να εμφανιστούν.. Θα ήταν η στιγμή που με ένα μαγικό κόλπο, το ημερολόγιο – ταχυδακτυλουργός, θα μετέτρεπε τις δύο αυτές μέρες σε μία εβδομάδα συνεχόμενης αποχής από τη δουλειά, επομένως σε μία εβδομάδα γι ασυνεχές αλισβερίσι μεταξύ μας… Η εβδομάδα που μας προσφέρεται μετά από έναν πολύ δύσκολο χρόνο, γιατί αυτές οι δυο μέρες είχαν τη σοφία να κρατηθούν σιωπηλές και χαμογελαστές, εκεί… στην πίσω θήκη της τσάντας μου…

Σσσσς…. Υποψιάζομαι πως έγιναν ζευγάρι όλον αυτόν τον καιρό.. και με την αλλαγή του ημερολογίου σε 2014, τα παιδάκια τους θα σκάσουν μύτη.. εκεί… στην πίσω θήκη της τσάντας μου, και με το Νέο Έτος, θα έχουμε κι άλλες πολλές κρυμμένες μέρες ως άσσο στο μανίκι μας, να τις βγάλουμε μια βόλτα έξω στον ήλιο του αναμφίβολα πιο ελπιδοφόρου έτους που ανατέλλει… Ας κρατάμε πάντα κάποιες μέρες κρυμμένες για εμάς, κι αν δεν χωράνε στην πίσω θήκη της τσάντας μου… θα αλλάξω τσάντα. Ό,τι δεν μας κάνει, θα το αλλάξουμε, ήρθε η σειρά μας..

Μαθήματα Επιχειρείν

4 Νοεμβρίου 2013

Δεν θυμάμαι αν σας έχω πει πως ο γιος μου κάθε μέρα πηγαίνει «στη δουλειά», όπως ο μπαμπάς του. Απλά, η δική του δουλειά είναι στον παιδικό σταθμό… και είναι σκληρή και απαιτητική και δίνει χρήσιμη τροφή για αξιόπιστα συμπεράσματα για τον σκληρό και ανταγωνιστικό κόσμο των επιχειρήσεων…  Τα παρακάτω παραδείγματα που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, είναι ΜΟΝΟ από τη σημερινή μέρα στη «δουλειά» του…

Ø      Σήμερα στη δουλειά «Ο Μιχάλης με χτύπησε»! Και τι έκανες εσύ αγόρι μου? Του είπες πως δεν ήταν σωστό αυτό που έκανε? Του είπες πως δεν σου άρεσε καθόλου και πως δεν γέλασες καθόλου? «Εγώ γκρίνιαζα!». Το είπες στην κυρία? «Όχι». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ξεκάθαρος αθέμιτος ανταγωνισμός από συνάδελφο που μάχονται για το ποιος θα ανέβει σα μάτια της Διευθύντριας. Κάποιοι πατάνε επί πτωμάτων, κάποιοι άλλοι απλά γκρινιάζουν..

Ø      «Το έφαγα όλο το γιαούρτι μου». Μα η κυρία είπε πως δεν το έφαγες και το κράτησε για να στο δώσει αύριο. «Καλά, για να μη λέμε και ψέματα, το έφαγα το γιαούρτι μου». Θα μου πεις την αλήθεια? «Θα το φάω αύριο». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν η δουλειά που σου αναθέτουν δεν είναι της αρεσκείας σου, αρχικά υποκρίνεσαι πως την έχεις ξεπετάξει… Άμα δεν πιάσει, την αναβάλλεις.. Φοβάμαι, επ’ άπειρον..

Ø      Κοιμήθηκες καθόλου? «Κοιμήθηκα»!! Η κυρία μου είπε ότι κοιμήθηκες περίπου μία ώρα… «και έκλαιγα… ήθελα τον μπαμπά μου, αλλά μετά κοιμήθηκα». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν τα πράγματα ζορίζουν επικαλούμαστε τον General Manager που πάντα απουσιάζει σε άλλες δουλειές, άμα δούμε πως δεν γίνεται αλλιώς, απλά κλεινόμαστε στο γραφείο μας και χαζεύουμε καμία ώρα στο internet μέχρι να μας ξαναέρθει διάθεση…

Ø      Έκανες κακά? Η κυρία μου είπε πως έκανες. «Ναι, ΕΚΑΝΑ ΚΑΚΑ!!».  BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όπως και να έρθουν τα πράγματα, σε κάποια φάση αναμφισβήτητα η κατάσταση θα γίνει σκατάσταση. Και δεν μπορείς να το κρύψεις. Και το τονίζεις στον General Manager να το έχει υπόψη του…

Ø      Τι είναι αυτό το αυτοκινητάκι στην τσέπη σου? Αυτό δεν είναι δικό μας!! Το πήρες από τον παιδικό? «Ναι, το έβαλα στην τσέπη μου, γιατί εγώ δεν έχω αυτοκινητάκι μπλε!». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μην κοροϊδεύετε τους Δημόσιους Υπάλληλους που έχουν το όνομά τους γραμμένα ακόμα και στο μπλάνκο…

Ø      «Θέλω να πάμε στον παιδότοπο»! BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μετά από μια δύσκολη μέρα θα προτιμούσες να πληρωθείς μεροκάματο, παρά να περιμένεις το τέλος του μήνα… και είναι ακόμα μόνο οι αρχές του!!

   Κι άμα μαλώσει με κανένα άλλο παιδάκι ή τον μαλώσει η νηπιαγωγός «Όλα στον μπαμπά μου!». BUSINESS ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Κι άμα δε σας κάνω κιόλας, παίρνω το καπελάκι μου και δρόμο! Έτσι να κουνήσω το δαχτυλάκι μου, τόσοι με ζητάνε!