Χάπι Story

24 Ιουνίου 2014  

Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνομαι αυτήν την ανάγκη σήμερα να πω δυο λόγια σε αυτό το μετερίζι που συναντιόμαστε όλοι μαζί.

Είχα μία «κανονική» καθημερινή ζωή, ενός παντρεμένου πατέρα ενός παιδιού, εργαζόμενου σε μία θέση ευθύνης σε μία πολυεθνική. Σχετικά ξαφνικά όλη η «κανονικότητα» ράγισε. Κι αργότερα έσπασε. Σε χίλια κομμάτια. Και οι αλλαγές ήταν μεγάλες, σφοδρές, καταιγιστικές και κουραστικές. Αλλά πολύ κουραστικές. Και περιείχαν όλα αυτά τα συστατικά που δεν ταιριάζουν σε μία «κανονική» καθημερινότητα… Διαζύγιο, δικηγόροι, επιμέλειες, μετακομίσεις σε άλλα σπίτια, καπάκι στο εξάμηνο μετακομίσεις σε άλλη πόλη, αλλαγή χώρου εργασίας, αλλαγή περιβάλλοντος δηλαδή συνολικά. Από παντού. Εκ των έσω και έξω από ‘δω! Παντού.

Και υπάρχει ένα διάστημα, που δεν μπορώ να ορίσω την διάρκειά του (ίσως είναι ακόμα στο on, γιατί είμαι και ξεχασιάρης με τα off), που έζησα μέσα μου και έξω την «αιώρηση» στο σύμπαν… Σα να έπεσε μία πυρηνική βόμβα με αποκλειστικό στόχο εμένα, διέλυσε τα πάντα τριγύρω, εμένα με άφησε λειψό, παρόλα αυτά όμως ζωντανό. Κι αν όχι ζωντανό, τουλάχιστον «εν ζωή».

Μόλις ολοκληρώθηκε και η μετεγκατάσταση στη Θεσνίκη, σε νέο σπίτι και με νέο χώρο εργασίας, θεώρησα πως ο «κουρνιαχτός» θα έπεφτε… Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι. Πράγματα που στήνονται για χρόνια και κάποια άλλα που είναι όνειρα ζωής και γκρεμίζονται, δεν μπορεί να «διαλύονται» και να σηκώνεσαι απλά τινάζοντας από πάνω σου τα μπάζα και τη σκόνη… Έχεις και κατάγματα. Που θέλουν χρόνο να θρέψουν. Ή τρόπο. Που δεν τον είχα.

Το να έχεις σε κοινή επιμέλεια αρχικά και σε αποκλειστική επιμέλεια στη συνέχεια, ένα μωρό που είναι –στην αρχή του big bang- μόλις 1μιση έτους, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια ελεύθερου χρόνου ή εξόδων ή κοινωνικοποίησης. Το ιντερνετ λοιπόν ήταν το ιδανικό μέσο για να μπορέσω να εκφραστώ. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιδέα μου για να φτιάξω μία σελίδα στο facebook, όπου θα μπορούσα να αφήνω κάποια μικρά σχόλια για τις ατάκες του μικρού ή να γράφω κάποια μικρά κειμενάκια… Από πολύ μικρός μου άρεσε να γράφω. Μου έλεγαν πως είχα ταλέντο σε ατάκες, σε εκθέσεις, αργότερα σε e-mail και είχε πλάκα όταν ερχόταν φίλοι και ζητούσαν τη συμβουλή μου για το πώς να γράψουν κάτι είτε αφορούσε επαγγελματικό είτε προσωπικό θέμα…

Για να γεμίσει λοιπόν ο βραδινός ελεύθερός μου χρόνος, όταν ο μικρός κοιμάται, σκέφτηκα να ασχοληθώ με την γραπτή έκφραση όσων ένοιωθα, όσων μου συνέβαιναν, όσων θα ήθελα να διακωμωδήσω για να τα εξαγνίσω..

Σκέφτηκα να μην αφήσω το πάθος του ερασιτέχνη γραφιά να πνιγεί από το λάθος του πρωτάρη συζύγου και ακόμα πιο πρωτάρη μπαμπά, και να το αφήσω να πάρει το χέρι μου και να με οδηγήσει σε μονοπάτια μέσα μου που τα είχα αφήσει ανεξερεύνητα. Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Παρόλο που είχα αρκετούς ενδοιασμούς για το μέγεθος της έκθεσης στο οποίο μπορεί να υποβάλλω τον εαυτό μου ή για πιθανές αντιδράσεις ή και σχόλια για τις σκέψεις μου.. ξέρετε, είναι πολύ σκληρό να σε ειρωνεύεται κάποιος για τον τρόπο που σκέφτεσαι.. ή για τις απόψεις σου, δεν θα μπορούσα ποτέ να το καταλάβω αν δεν το ζούσα…, αλλά μακριά και πέρα από τέτοιους φόβους, πιο πολύ ανησυχούσα και ντρεπόμουν… Ναι, μπορεί να μη μου φαίνεται, αλλά ντρέπομαι σχεδόν για τα πάντα. Μερικές φορές ντρέπομαι που υπάρχω. Κατά έναν μαγικό τρόπο, το σύμπαν φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε όσο πιο πολύ ντρέπεται κάποιος, τόσο πιο πολύ ωθείται σε αυτό που πιο πολύ φοβάται… στην έκθεση, στη ματιά των άλλων και στη διάθεσή τους. Έχω ζήσει την αίσθηση να ανοίγεις την καρδιά σου και να μπαίνει μέσα κόσμος και να πατάει με λασπωμένα παπούτσια. Αλλά όλα είναι στο παιχνίδι της ζωής.

Αν είχατε τη διάθεση να διαβάσετε ως εδώ, αν προσπαθήσετε να νοιώσετε τι προσπαθώ να σας πω, φανταστείτε πώς αισθάνθηκα όταν πριν από μία ώρα έλαβα στο e-mail μου τις προτάσεις για το εξώφυλλο του βιβλίου μου που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα… Κάθισα λίγο μπροστά στο e-mail και προσπαθούσα να συλλάβω το momentoum… Τα πιθανά εξώφυλλα – που ήρθαν σε εμένα ώστε να επιλέξω ποιο θέλω – είχαν πάνω πάνω γραμμένο το όνομά μου.. εκεί που κανονικά μπαίνει το όνομα ενός συγγραφέα… και ο τίτλος του βιβλίου (όπως και του blog μου) μου αναβόσβησε φλασάκια από τη βραδιά που περάσαμε στο μπαλκόνι του σπιτιού μου με τους κουμπάρους μου και προσπαθούσαμε να σκεφτούμε έναν τίτλο για τη σελίδα και το blog. Όμως τα εξώφυλλα ήταν εκεί και με περίμεναν να διαλέξω. Να επιλέξω ακόμα έναν τρόπο να «εκτεθώ», να επιλέξω ακόμα έναν τρόπο να προσπεράσω τη ντροπή μου. Αν διαλέξω εξώφυλλο, θα εκδοθεί το βιβλίο, με το όνομά μου στη θέση του συγγραφέα… Τι κάνουν τώρα φίλε Αλέξανδρε?

Και διάλεξα…

Μπαμπά κουράγιο

9 Ιανουαρίου 2014

Τι ακριβώς είναι αυτό που σε «κουράζει» άνθρωπε που δεν έχεις παιδιά? Να ξυπνήσεις νωρίς το πρωί, μετά από βραδιά διασκέδασης, για να πάς στη δουλειά? Έχεις δοκιμάσει να κοιμηθείς δίπλα σε άρρωστο παιδί που γκρινιάζει και έχει πυρετό και βήχει όλη νύχτα και σηκώνεσαι 15 φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας και το πρωί πρέπει να ξυπνήσεις να πας στη δουλειά?

Τι ακριβώς σε κουράζει άνθρωπέ μου που δε έχεις παιδιά? Να κουβαλάς τα ψώνια από το σουπερ μάρκετ? Έχεις δοκιμάσει να πας σουπερ μαρκετ με παιδί που τρικλίζει από τη νύστα μετά τον παιδικό, και τελικά κοιμάται στο αυτοκίνητο και φτάνεις σπίτι, και πρέπει να κρατήσεις αγκαλιά το κοιμισμένο παιδί, 6 σακούλες στο χέρι που κρατάει το παιδί και άλλες 6 στο άλλο χέρι, μαζί με την τσάντα της δουλειάς, τα κλειδιά αυτοκινήτου και σπιτιού και την τσάντα του παιδικού. Το μέγιστο τρικ είναι πως πρέπει να κλειδώσεις το αυτοκίνητο και να ξεκλειδώσεις εξώπορτες πολυκατοικίας και διαμερίσματος χωρίς να ακουμπήσεις τίποτα κάτω, γιατί αν το κάνεις, δεν θα μπορέσεις ποτέ πια να τα ξαναπιάσεις…

Τι είπες πως σε κουράζει άνθρωπέ μου που δεν έχεις παιδιά? Ότι πρέπει να γυρίσεις στο σπίτι και να φτιάξεις κάτι να φας? Έχεις δοκιμάσει να επιστρέψεις από τη δουλειά πεινασμένος αφού εν τω μεταξύ έχεις παραλάβει τον μικρό από τον παιδικό, και στο σπίτι δεν υπάρχει τίποτα φαγώσιμο, και το παιδί πεινάει, κι εσύ πεινάς, και το παιδί είναι ιδρωμένο και βρώμικο και κουρασμένο και γκρινιάρικο, και πρέπει να του κάνεις μπάνιο, να του αλλάξεις παμπερς, να του βάλεις πυτζάμες, να παίξεις μαζί του μέχρι να νυστάξει, να ετοιμάσεις κάτι να φάει και εντελώς πτώμα τελικά να αποφασίσεις πως … δεν πειράζει… τρως αύριο εσύ…

Ποια είναι η κούραση άνθρωπέ μου που δεν έχεις παιδιά? Να καθαρίσεις το σπίτι? Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να καθαρίζει το σπίτι με τον μικρό να ιππεύει την ηλεκτρική σκούπα, να κυνηγάει να πατήσει τη σφουγγαρίστρα και να παίζει με τον κουβά με τα νερά? Και αποφασίζεις να τον βάλεις να δει ένα παιδικό στην τηλεόραση και του δίνει κι ένα kinder για δόλωμα, και μετά από λίγο τον βλέπεις με τα σοκολατένια δάχτυλα να έχει χαράξει στην οθόνη τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η Dora η εξευρενήτρια, που ποιος της είπε να βγει από το σπίτι η σουρλουλού?

Κουράζεσαι στο γυμναστήριο? Εγώ μαζεύω 2-3 φορές τη μέρα από το πάτωμα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, το ελικόπτερο της αστυνομίας, το αεροπλανάκι που πετάει, τις μπαλίτσες του μίνι μπάσκετ, τα lego – απόλυτη απαγόρευση ξυπολυταρίας, τα playmobil με όλα τα τζιμπράγκαλά τους, από καπελάκια, ξίφη, μούσια, μαλλιά, ζωάκια, πιστολάκια, που πραγματικά μόνο ιάπωνες θα μπορούν να τα βρουν και να τα μαζέψουν από το πάτωμα και από όλα τα πιθανά μέρη που μπορούν να εισχωρήσουν πραγματάκια με μέγεθος μισού τσοφλιού φιστικιού Αιγίνης.

Ξέρεις τι είναι αυτό που πραγματικά σε κουράζει άνθρωπέ μου χωρίς παιδιά? Σε κουράζει η έλλειψη της ανωτέρω ευτυχίας… (καλά, μην το παίρνεις και τοις μετρητοίς, είμαστε κι εμείς οι γονείς μια φάρα… απαπα, να τραβάς το γιακά σου… μία συνομοταξία ανθρώπων με εντελώς αντεστραμμένη λογική πια… Ναι, για εμάς, όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα σκηνικό σχεδόν ευτυχίας… Καλά, μη μας παρεξηγείς… έχουμε και το ακαταλόγιστο με όλα αυτά που μας συμβαίνουν…)