Μη με κάνετε να πονάω άλλο

26 Ιουλίου 2015

Μη διαταράσσετε τη ζωή που προσπάθησα με νύχια και με δόντια να φτιάξω όσο πιο ήρεμη γίνεται για μένα και το παιδί μου.

Μην επεμβαίνετε για εγωιστικούς και μόνο λόγους στην ψυχή μας (πατέρα και παιδιού).

Μη διεκδικείτε πράγματα που δε σας ανήκουν, που δε τα θέλετε, που δεν σας γεμίζουν επειδή γνωρίζετε πως υπάρχει πιθανότητα να σας παραχωρηθούν, βασιζόμενοι στη μεγαλοσύνη μου.

Μην εκμεταλλεύεστε την καλοσύνη μου και μην τη θεωρείτε αδυναμία.

Μη νομίζετε πως είμαι πρόσφορο έδαφος για να αδειάσετε όλα τα κόμπλεξ και όλη τη δυστυχία που κουβαλάει ο εγκέφαλός σας.

Μην ξερνάτε επάνω μου τα απωθημένα σας.

Μη γεννάτε προβλήματα στη ζωή μου, την ώρα μάλιστα που δεν έχω καθαρίσει ακόμα το αίμα από τα πτώματα των προηγούμενων προβλημάτων που μου αραδιάσατε.

Μη με θεωρείτε δεδομένα «δυνατό» και «ικανό» και κυρίως μη με βλέπετε σαν μόνιμο σάκο του μποξ που «αντέχει».

Μη με προκαλείτε να αποποιούμαι την ευγενή μου φύση και να μετατρέπομαι σε κάποιον που ούτε εγώ αναγνωρίζω.

Μην πλησιάζετε πολύ κοντά, αν δε σας το επιτρέψω.

Μην απομακρύνεστε πολύ, αν δε σας διώξω.

Μη με βλέπετε ούτε σαν καλό παιδί μόνο, ούτε σαν πατέρα μόνο, ούτε σαν άντρα μόνο, ούτε σαν μηχανή παραγωγής χρημάτων, ούτε σαν ικανό μυαλό μόνο, ούτε σαν ηθικό άνθρωπο, ούτε σαν ακόμα ένα γρανάζι μιας μηχανής που θα χρησιμοποιήσετε για να σας παράγει το όχημα που θα σας αλλάξει τη ζωή.

Μη με λυπάστε, ούτε να με συμπονάτε.. Να με καταλαβαίνετε, μπορείτε?

Μην έρχεστε στον ύπνο μου για να με αναστατώσετε επεμβαίνοντας στο όνειρά μου, και κυρίως αυτό να μην το κάνετε στον ξύπνιο μου.

Μην ψάχνετε τρόπους να μου κόψετε τα φτερά, επειδή δεν αντέχετε ή δεν εγκρίνετε  το πέταγμά μου.

Μη μου εκδηλώνετε περισσότερη «αγάπη» από όση μπορώ να αντέξω ή να πιστέψω, γιατί τη νιώθω φυλακή.

Μην είστε εμφανώς ιδιοτελείς και κυρίως μην υποκρίνεστε τους ανιοδιοτελείς.

Μην είστε φίλοι, αν δεν ξέρετε πώς είναι.

Μην είστε εραστές, αν δεν ξέρετε πώς είναι, γιατί ούτε κι εγώ ξέρω.

Μη γαντζώνεστε πάνω μου, πνίγομαι.

Μην παρακολουθείτε τη ζωή μου, φοβάμαι.

Μη μένετε κοντά μου ή δίπλα μου, αν όλο σας το είναι δεν διψάει γι αυτό. Δεν σας θέλω χλιαρούς, δε σας θέλω μέτριους γιατί με παρασύρετε να γίνομαι λιγότερος από αυτό που μπορώ να είμαι.

Μην εκδηλώνετε την απαρέσκειά σας, το θυμό σας ή την οργή σας μαζί μου, με υπονοούμενα. Μόνο καθαρά, γιατί είμαι καθαρός και θέλω να παραμείνω.

Μη με θεωρείται ανόητο. Δεν είμαι. Ξέρω όμως να τον κάνω πολύ επιτυχημένα, αν χρειαστεί, αν αισθανθώ ότι απειλούμαι ή αν θέλω να σας δοκιμάσω.

Μη με δοκιμάζετε με χειριστικά τεχνάσματα. Τα αντιλαμβάνομαι και χάνω το ενδιαφέρον μου ή το σεβασμό μου για εσάς.

Μην προσπαθείτε να ακυρώσετε τον τρόπο σκέψης μου ή τα συναισθήματά μου: Αυτό-ακυρώνεστε εσείς μέσα μου.

Μην μου τηλεφωνείτε γα να μάθετε τα νέα μου, αν απλά θέλετε να τα χρησιμοποιήσετε ως τροφή για κοινωνικό σχολιασμό. Γιατί εγώ θα σας τα πω, έτσι κι αλλιώς, εσείς όμως θα μου κουνάτε το μαντήλι όσο απομακρύνομαι.

Μην θεωρείτε πως είμαι εγωιστής όταν σας μιλάω για τη ζωή μου, γιατί μπορεί να είμαι και να με ενοχλεί να μου το λέτε ή μπορεί να έχω ανάγκη να μιλήσω.

Μην εκλαμβάνετε ως δεδομένο πως είμαι κοινωνικός. Ούτε αντικοινωνικός. Γενικά, μην εκλαμβάνετε ως δεδομένο ότι είμαι «κάτι». Όλα είμαι και τίποτα ταυτόχρονα.

Μη με χαρακτηρίζετε με «επίθετα» μπροστά μου. Δε θα βρείτε ποτέ αυτά που εγώ θεωρώ πως μου ταιριάζουν και θα απογοητευτώ.

Μην έρχεστε σε μένα με συμπερασματικές καταφάσεις. Με απομακρύνετε. Λατρεύω τους ανθρώπους που με πλησιάζουν με φιλοσοφικές ερωτήσεις.

Μη γεμίζετε από μένα όσο εγώ αδειάζω.

Μην αδειάζετε κι εσείς για να γεμίσω εγώ.

Μη κρατάτε για τον εαυτό σας κάποια «καλά λόγια» που σκέφτεστε για μένα. Έχω ανάγκη να τα ακούσω. Δεν τα ακούω.

Μην κρατάτε για τον εαυτό σας ούτε κάποια «κακά λόγια» που σκέφτεστε για μένα. Έχω την ίδια ανάγκη να τα ακούσω.

Μην με πλησιάζετε για να γίνετε κοινωνοί της ζωής μου, όσο εσείς κρατάτε επτασφράγιστα μυστικά στο προσωπικό μας αλισβερίσι. Με υποτιμάτε και φεύγω.

Μη με φοβάστε.

Μη με κάνετε να σας φοβάμαι.

Μη μου δίνετε αξία με βάση τη δουλειά μου, το όποιο κοινωνικό status ή την εμφάνισή μου. Δεν είναι αυτά που εκτιμώ σε μένα.

Μην ακυρώνετε το παρελθόν μου. Το αγαπώ και είμαι περήφανος γι αυτό.

Μη σχεδιάζετε το μέλλον μου. Μπορώ εγώ να το κάνω καλύτερα από τον καθένα.

Μην προσπαθείτε να μου φορτώσετε ενοχές. Τις φορτώθηκα μόνος μου, τις έκοψα σε μικρά κομμάτια, τις κατάπια μπουκιά μπουκιά, βαρυστομάχιασα και τις ξέρασα.

Μη με γυρίζετε πίσω. Όσο εσείς με ψάχνετε κάπου εδώ γύρω, εγώ είμαι ήδη εδώ κοντά, μακριά σας.

Μην είστε παρατηρητές, να είστε συνοδοιπόροι, συνένοχοι.

Μην με κρίνετε για να μην κριθείτε από μένα.

Μην είστε απόντες όταν σας ανοίγω την καρδιά μου.

Μην ακούτε αυτά που θέλετε να ακούσετε, αλλά αυτά που λέω.

Μην με βλέπετε με τα μάτια του «πρέπει» αλλά κάτω από το πρίσμα της δικής μου ματιάς.

Μη μου βγάζετε πύρινους λόγους περί ηθικής. Έχω τη δική μου ηθική, είναι πολύτιμη και την κρατάω φυλαγμένη σε θυρίδα της καρδιάς μου. Το κλειδί το βρίσκει όποιος κατανοεί.

Μην έχετε γνώμη για τις επιλογές μου, αν δεν ερωτηθείτε για αυτές.

Μην ζείτε τη ζωή σας μέσα από μένα και κυρίως μην ελπίζετε πως θα ζήσω τη δική σας.

Μη με προκαλείτε, γιατί πλέον έμαθα να αντιδράω όπως ακριβώς αισθάνομαι, κι αυτή μου η αντίδραση θα σας φανεί «άγαρμπη» και θα με κρίνετε ξανά και έτσι θα ξανα-αισθανθώ πρόκληση. Δε θα κλείσει ποτέ αυτός ο φαύλος κύκλος.

Μη μου χαμογελάτε ψεύτικα και κυρίως μην κλαίτε ψεύτικα.

Μη χαίρεστε με τη στενοχώρια μου, μην τη χρησιμοποιείτε για να καλύψετε τα κενά σας. Μερικές φορές νιώθω να σπαρταράει το υπογάστριό σας όταν σας μιλάω για προσωπικό πρόβλημα.

Μην καταρρέετε με τη στενοχώρια μου. Δεν βοηθάτε. Και δεν θα σας ξαναμιλήσω ποτέ ανοιχτά.

Μη αισθάνεστε άσχημα όταν σας περιγράφω μία χαρά μου, και μην ψάχνετε εναγωνίως λόγους να μου παρουσιάσετε για τους οποίους δεν θα έπρεπε κανονικά να αισθανθώ χαρά. Μου φαίνεστε κατώτεροι των συνθηκών.

Μην κρατάτε πισινές μαζί μου, δε θα σας χρειαστούν, εκτός κι αν έχετε σκοπό να στραφείτε εναντίον μου. Τότε καλύτερα να κρατάτε πισινές.

Μην είστε αμετροεπείς όταν δεν ταιριάζει στη συνθήκη και σχεδόν ποτέ δεν ταιριάζει.

Μη μου βάζετε φρένο όταν ενθουσιάζομαι, δε μου συμβαίνει συχνά και όταν συμβαίνει θέλω να το ζήσω μέχρι τέρμα, και να υποστώ το πιθανό κόστος.

Μην προσπαθείτε να με ξεγελάσετε, καταλαβαίνω περισσότερα από όσα δείχνω.

Μην είστε λίγοι, ούτε μικροί. Δεν μου ταιριάζει.

Μη σταυρώνετε τα χέρια, μη σφίγγετε τα χείλη, μην αμύνεστε, δεν επιτίθεμαι.

Μη σχολιάζετε και μη συγχέετε τον ανδρισμό και τη σεξουαλικότητά μου με την ευαισθησία μου, τη δύναμή μου με το κουράγιο μου, τις γνώσεις μου με τις σκέψεις μου, τη γνώμη μου με τα συναισθήματά μου, την παιδικότητά μου με την ευθύνη μου, τη ζωή μου με τη ζωή σας.

Μην ξεχνάτε ποτέ, πως είμαι άνθρωπος κι εγώ.. ψυχούλα έχω.. και κυρίως…

Μη με κάνετε να πονάω άλλο! 

Thinking outside of the referendum box

28 Ιουνίου 2015

Δημοψήφισμα, ουρές στα ΑΤΜ, capital controls, ευρώ ή δραχμή, Ευρώπη ή Ελλάδα, άγχος, ταχυπαλμία, κρίση πανικού, ένας λαός στα πρόθυρα νευρικής κρίσης ένα καλοκαιρινό βράδυ του Ιουνίου του 2015...
Κλείστε την τηλεόραση. Βάλτε μουσική, ένα ποτήρι κρασί, καθίστε στο μπαλκόνι και σκεφτείτε σε ησυχία. Ακούστε τον παλμό της ζωής σας στην καρδιά σας. Σκεφτείτε το βλέμμα ενός μικρού παιδιού. Χαμογελάστε. Θυμηθείτε πως ήρθατε σε αυτόν τον κόσμο για να χαρείτε τη ζωή. Ένα ολόκληρο έθνος έχει περάσει σε έναν ανισόρροπο ρυθμό ταχυπαλμίας. Πάρτε βαθιές ανάσες και χαλαρώστε. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, είναι "συλλογικό", γιατί ισχύει για όλους το ίδιο, και αυτή ακριβώς είναι και η λύση του. "Όπως όλοι έτσι κι εμείς" που έλεγαν και οι γιαγιάδες μας. Ειλικρινά, και δεν το λέω για σχήμα λόγου, ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, ΜΑΚΑΡΙ αυτά να ήταν τα προβλήματά μας. Παρασυρόμαστε σε εντάσεις με φίλους, διχαζόμαστε, μονοιάζουμε, διαφωνούμε, διαπληκτιζόμαστε.. άλλοι κλαίνε, φοβάμαι πως κάποιοι θα θεωρήσουν πως "καταστρέφονται" και ίσως οδηγηθούν σε πράξεις απελπισίας. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Με ευρώ ή χωρίς αυτό, με Ευρώπη ή χωρίς αυτήν, με καινούριο γυαλιστερό αυτοκίνητο, με σαράβαλο ή χωρίς αυτοκίνητο, με τεράστιες κοινωνικές αδικίες (όπως ζήσαμε 2500 χρόνια στην Ελλάδα) ή χωρίς αυτές (που δεν το πιστεύω), ήρθαμε να ζήσουμε μία και μόνο ζωή... Μία. Μία ζωή. Δεν είναι πρόβα. Είναι πρεμιέρα. Και θα την κουμαντάρουμε με τέτοιο τρόπο ώστε στο τέλος να κλείσουμε τα μάτια χαμογελώντας ικανοποιημένοι ή όχι, από όσα προσπαθήσαμε να αντλήσουμε από αυτήν. Διαχρονικά, είμαστε από τους τυχερούς ανθρώπους, που η ζωή τους έμελλε να διασταυρωθεί με γεγονότα τεράστιας σημασίας για τον κόσμο, την Ευρώπη ή τη χώρα. Ζήσαμε πριν και μετά από ένα millennium, είδαμε Ολυμπιακούς Αγώνες στη χώρα, κάποιοι από εσάς πρόλαβαν και τη Χούντα, οι γονείς μας εμφύλιο ή κατοχή, είδαμε μία Ενωμένη Ευρώπη, είδαμε ενιαίο νόμισμα, είδαμε πτώση τείχους του Βερολίνου και κάποιοι έζησαν την ανέγερση τειχών στη Λευκωσία, εξελιχθήκαμε, πήγαμε πολύ μπροστά και τώρα οπισθοδρομούμε. Συμφωνώ. Είναι βήματα πίσω σε σχέση με το σημείο που είχαμε φτάσει ως λαός, ως Ευρωπαίοι, ως κόσμος. Βλεπουμε τί γίνεται το 2015 σε άλλα μέρη του κόσμου που δεν γινόταν ούτε το 1900 (Τζιχαντιστές κτλ). Είμαστε τυχεροί που ο λαχνός μας κλήρωσε να μένουμε Ελλάδα, και Ευρώπη. Με όποιον τρόπο. Είμαστε τυχεροί. Με ή χωρίς ευρώ. Με ή χωρίς Ενωμένη Ευρώπη. Με ή χωρίς το "μέλλον το οποίο ονειρευτήκαμε". Μερικές φορές λένε, να μην σε αξιώσει ο Θεός να καταντήσεις να γίνεις αυτό που πάντα ονειρευόσουν. Σκεφτείτε το. Όλα αυτά που ζούμε είναι η ζωή μας. Δεν είναι κάτι έξω από αυτήν. Θεωρώ πως τα πράγματα αυτές τις μέρες είναι πάρα πολύ οριακά για πολλούς από εμάς. Κι όταν τα πράγματα είναι τόσο μα τόσο οριακά, θα πρότεινα να βγαίνουμε από τον εαυτό μας, να ταξιδεύουμε στο διάστημα και να κοιτάμε προς τα κάτω, προς την πλευρά της Ελλάδας και να παρατηρούμε από εκεί, με το βλέμμα μας ανάμεσα σε φωτεινά αστέρια και πολύχρωμους γαλαξίες, το τί ακριβώς συμβαίνει στη χώρα και στους ανθρώπους της. Πώς θα το κρίναμε άραγε? Είναι πολύ παρηγορητικό να σκέφτεσαι πως υπάρχει πάντα κάτι το οποίο έχεις την "πολυτέλεια" να αρνείσαι. Κι εγώ αρνούμαι να ακολουθήσω, να ενσωματωθώ, να αφομοιώσω τη μαζική υστερία. Όχι, δεν αποφεύγω την πραγματικότητα. Απλά, δεν είναι αυτή η δική μου πραγματικότητα, επειδή πολύ απλά δεν θέλω να είναι αυτή. Τα μέσα για να ζήσω τη ζωή μου μπορεί να αλλάξουν δραματικά. Όχι όμως ο στόχος. Όχι όμως η ζωή μου. Ίσως αλλάζει ο δρόμος, όχι όμως η ουσία μου. Ο μικρός που θα ξυπνήσει αύριο το πρωί δίπλα μου, θα μου χαμογελάσει ή θα μου γκρινιάξει με τον ίδιο τρόπο που το έκανε και το 2014 με μνημόνιο ευρώ, και το 2015 με δημοψήφισμα και ευρώ, και θα το κάνει με τον ίδιο τρόπο και το 2016 με πιθανή δραχμή και εκτός Ευρώπης, και θα έχει όνειρα να κάνει για τη ζωή του. Όπως κι εγώ. Σας το υπόσχομαι και σας το προτείνω.
Thinking outside of the box για την εξοδο από μία μαζική εθνική υστερία.

Οι πραγματικότητες

24 Μαίου 2015

18 Μαΐου 2015, πρωί: Δουλειά και αμέσως στην κλινική για προεγχειρητικό έλεγχο για τον μικρό. Έχει να περάσει από 4 «αποστολές» όπως τις ονόμασες και παίζετε μέσα στην κλινική τους ήρωες: ηλεκτροκαρδιογράφημα, ακτίνα θώρακα, αιμοληψία, έλεγχος ιστορικού & συζήτηση με αναισθησιολόγο. Στο τέλος κάθε αποστολής ο μικρός ήρωας γίνεται πιο δυνατός και πιο μεγάλος. Μετράει το ύψος του πάνω στο σώμα σου να δει μέχρι πού σε φτάνει. Τέσσερις φορές μέσα σε μία ώρα ψήλωσε! Και πολύ το χάρηκε! Το ξέρετε πως στην αιμοληψία το αίμα του ήταν μπλέ? Ναι, ναι, ήταν μπλε! Όπως τα στρουμφάκια! Κι όταν τελειώσουν όλες οι αποστολές θα έχει γίνει σαν τον Ξεφτέρη! Έφυγε περήφανος και με εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Κι εσύ με ένα ξαλαφρωτικό «ουφ» για την 1^η μέρα της περιπέτειας. «Πέρασες ωραία μικρέ στη σημερινή περιπέτεια?» «Ναι, μπαμπά, ήταν πολύ ωραία βόλτα!». Επιστροφή στο σπίτι. Τηλεφωνική ενημέρωση συγγενών και φίλων για τα συμβάντα της ημέρας. Ακουμπάς το κυπελλάκι για τα πρωινά ούρα στο μπάνιο, για να μην το ξεχάσεις…

             18 Μαΐου 2015, νωρίς το απόγευμα: Ο μικρός κοιμάται. Ο μπαμπάς μπαίνει στο facebook. Εδώ δεν υπάρχουν αποστολές. Εδώ υπάρχουν φίλοι που δεν ξέρουν πώς πέρασε η μέρα σου μέχρι τώρα. Αλλά και άλλοι, που ξέρουν. Το κλίμα είναι σχεδόν πάντα πιο «έξω καρδιά». Ξεχνιέσαι λίγο. Μιλάς με κόσμο που γνωρίζεις ή που δεν γνώρισες ποτέ από κοντά. Περνάς εξίσου καλά. Διαβάζεις ή γράφεις σε αναρτήσεις «ένα ‘κάποτε’ φταίει που τώρα το ‘ποτέ’ πανηγυρίζει». Χαμογελάς σε μια οθόνη. «Τζιχδανειστές. Η ατάκα που συνδυάζει τους δολοφόνους τζιχαντιστές με τους ευρωπαίους εταίρους και την απειλή χρεοκοπίας της Ελλάδας». Ή γελάς δυνατά. Ή διαβάζεις κάτι που θέλει να μοιραστεί κάποιος και συγκινείσαι. Ουσιαστικά το μυαλό σου έχει αποσυντονιστεί από την πρωινή εμπειρία, παρόλο που ότι βλέπεις στο facebook με έναν τρόπο το συνδέεις με σένα και τη ζωή σου, για να μη σου πω με την συγκεκριμένη στιγμή που ζεις. Όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες μέσα σου, σχεδόν χαλαρώνεις. Είναι σαν κάποιος να πήρε ένα μικρό ηλεκτρονικό σφουγγάρι κι έσβησε πρόσκαιρα το άγχος, τον πόνο, τη θλίψη και την αγωνία αυτού που έρχεται. Αν όμως γυρίσεις τα μάτια σου από την οθόνη, ακούς τον μικρό να ροχαλίζει και σε πιάνει ταχυπαλμία… Τα επαναφέρεις στην οθόνη και σε απορροφάει στη δική της πραγματικότητα.

            18 Μαΐου 2015, απόγευμα. Ο μικρός ξυπνάει. Βόλτα στην παραλία. Τον προετοιμάζεις για τη δύσκολη, μεγάλη αποστολή της ημέρας που ξημερώνει. Πρέπει να ξυπνήσετε στις 5μιση το πρωί και να πάτε στην κλινική. Πρέπει να περάσει την τελευταία δοκιμασία, για να σας πουν οι γιατροί «αν δίνουν το ΟΚ για να μεγαλώσει ο μικρός και να γίνει 4 ετών». Αλλά για να το πουν αυτό, πρέπει να ξυπνήσετε πολύ νωρίς, όσο ακόμα είναι βράδυ έξω, και να πάτε στην κλινική για να κοιμηθείτε εκεί λίγο ακόμα. Είναι πολύ χαρούμενος και ανυπομονεί να έρθει η επόμενη μέρα για να πάει να παραλάβει το μετάλλιο από τον γιατρό. Αυτός χαμογελάει, εσύ βουρκώνεις μέσα σου.. Αχ αυτό το μέσα σου, πόσα μαζεύει.. και δεν υπάρχει κι εύκολος κάδος ανακύκλωσης ή ένα οριστικό delete από τα deleted.

            18 Μαΐου 2015, βράδυ. Ο μικρός κοιμάται. Ο μπαμπάς μπαίνει στο facebook. Αυτόματη αλλαγή ρυθμών. «Ας αλλάξουμε θέμα και κλίμα» όπως λένε στις ειδήσεις. Είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεχαστείς, γιατί η ώρα πλησιάζει επικίνδυνα, όμως υπάρχει πάλι αυτή η αίσθηση μιας πραγματικότητας, που στα αλήθεια συμβαίνει μέσα στην οθόνη σου, που δεν την αγγίζει η προσωπική σου αγωνία, και που θα εξακολουθήσει να συμβαίνει και αύριο το πρωί, όταν εσύ δεν θα έχεις πια φωνή να συμμετέχεις. Αν πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και δεις τον μικρό που κοιμάται, δαγκώνεσαι. Βουρκώνεις. Τον λυπάσαι για αυτό που πρέπει να περάσει αύριο. Δεν του αξίζει η ταλαιπωρία. Όχι άλλη. Αλλά έτσι δεν του προσφέρεις και λύση. Ούτε τον εαυτό σου βοηθάς. Κι επανέρχεσαι στην ηλεκτρονική πραγματικότητα, με σχεδόν τους ίδιους, σταθερούς ηλεκτρονικούς φίλους, σε μία νύχτα αλλιώτικη από τις άλλες για σένα αλλά όχι για αυτήν την πραγματικότητα. Και τελικά, δεν ξέρεις ποια πραγματικότητα ζεις. Ή μήπως τις ζεις και τις δύο? Δε νυστάζεις, αλλά πρέπει να ξαπλώσεις. Κλείνεις τον υπολογιστή. Ξαπλώνεις δίπλα στον μικρό. Με ανοιχτά τα μάτια. Μέχρι τις 5μιση το πρωί.

            19 Μαΐου 2015, άγριο χάραμα: Σηκώνεστε στις 5μιση. Ο μικρός ξυπνάει χαρούμενος και τρέχει στη βαλιτσούλα που του ετοίμασες. Την πιάνει όλο χαρά και λέει «μπαμπά, τώρα θα πάμε για την αποστολή?». Δεν έχεις κλείσει μάτι όλη νύχτα αλλά χαμογελάς και τον συνοδεύεις στην τουαλέτα να κατουρήσει στο κυπελλάκι. Όμως τα τσίσα δεν έχουν χρώμα μπλέ, όπως κανονικά θα έπρεπε αφού οι αποστολές τον μετατρέπουν στο πιο έξυπνο και δυνατό στρουμφάκι! Οπότε θα τα πάρουμε μαζί μας στην κλινική, να τους τα δώσουμε να τα φτιάξουν, να τα κάνουν να είναι μπλέ! Τον ντύνεις, τον ετοιμάζεις και ξεκινάτε. Άφιξη στην κλινική και τακτοποίηση στα δωμάτια. Πρωινό ελεύθερο για ξενάγηση στους χώρους (κάπως έτσι θα το παρουσίαζαν τα τουριστικά προγράμματα). Μέχρι που έρχεται ο «ξεναγός» να τον πω?, υπεύθυνος της αποστολής να το πω?, έρχεται λοιπόν κάποιος και σου δίνει μία σύριγγα με ένα ροζ υγρό που μυρίζει φράουλα. Σου το δίνει λέγοντας «δώστε το στον μικρό, είναι πόσιμο όχι ενέσιμο, είναι η προ-νάρκωση για να χαλαρώσει λίγο, να ψιλο-ζαλιστεί πριν περάσουμε στην κύρια νάρκωση». Και βλέπεις μπροστά σου το γιο σου να σου γελάει, να χαίρεται, να ανυπομονεί να ζήσει την μεγάλη περιπέτεια που θα τον κάνει τεσσάρων ετών, και του λες «έλα να πιούμε αυτό το σιρόπι από μούρα, όπως αυτά που έχουν τα στρουμφάκια! Θα σε προετοιμάσει για τη μεγάλη περιπέτεια. Ανοίγει με εμπιστοσύνη το στόμα του και πίνει το υγρό. Εσύ σχεδόν βουρκώνεις, αισθάνεσαι ένοχος για κάτι, αλλά δεν ξέρεις για τι. Και θυμάσαι την άλλη πραγματικότητα που ζεις, στην οποία είχες διαβάσει κάτι εξαιρετικό από τον Τάσο Λειβαδίτη, τον μετρ του είδους και σουπερ σταρ του facebook «Μέσα στον ύπνο μας κοιμούνται τα πιο όμορφα ταξίδια. Κι εγώ δεν έχω άλλο όπλο από το να διηγούμαι ψεύτικες ιστορίες και να τις πιστεύω». Και αυτό ακριβώς κάνεις εδώ και δύο μέρες, και θα τολμούσα να παραδεχτώ πως το κάνεις με μεγάλη επιτυχία. Και τώρα τον προετοιμάζεις και για ένα ακόμα όμορφο ταξίδι σύμφωνα με τον Λειβαδίτη. Όμως, δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις έτσι. Περνάνε περίπου είκοσι λεπτά. Η προ-νάρκωση δεν είχε κανένα εμφανές αποτέλεσμα στη διάθεση του μικρού, ο οποίος τρέχει σέρνοντας τη βαλιτσούλα του στο δωμάτιο από άκρη σε άκρη. Μέχρι που έρχεται ο νοσοκόμος. «Μεγάλε, είσαι έτοιμος? Πάμε!» του λέει, και ο μικρός τρέχει και του πιάνει το χέρι! Οι δυο τους μπροστά, από πίσω μπαμπάς και μαμά κατευθύνεστε προς το χειρουργείο. Ο μικρός δεν γυρίζει να ρίξει ούτε ένα βλέμμα πίσω. Θέλει να είναι θαρραλέος και περήφανος τη στιγμή της απονομής του μεταλλίου αφού η αποστολή ξεκινάει. Και κλείνει η πόρτα της εισόδου στα χειρουργεία. Και οι γονείς είναι έξω από αυτήν. Και ο μικρός είναι μέσα από αυτήν. Και αρχίζεις να μετράς περίπου 45 λεπτά. Αυτά τα λεπτά, ανεξήγητο πώς, δεν έτρεχαν με τον ίδιο ρυθμό στους δείκτες του ρολογιού. Για να ξεχαστείς λοιπόν, τι μπορείς να κάνεις? Μα να ανοίξεις το έξυπνο κινητό και να μπεις για λίγο στην άλλη πραγματικότητα…

            19 Μαΐου 2015, 8 το πρωί: Στην ηλεκτρονική πραγματικότητα κυριαρχεί ένα άρθρο για το πώς μπορείς να αποφύγεις τους τοξικούς ανθρώπους. Και ένα άλλο άρθρο για το πώς αποχωρίζεσαι από φίλους – φορτία του παρελθόντος ή ακόμα και από τον ίδιο σου τον εαυτό ως φορτίο του παρελθόντος.. Διαβάζεις λίγο, ξεχνιέσαι, σχεδόν θέλεις να σχολιάσεις, να πεις την άποψή σου.. λες και αυτό σε καίει τώρα. Αυτήν την ώρα ο γιος σου είναι μέσα στο χειρουργείο κι εσύ αντί να… αλήθεια, αντί να…τι? Τι μπορείς να κάνεις όταν ο γιος σου είναι μέσα στο χειρουργείο? Πόσες εναλλακτικές έχεις? Πόσο μπορείς να βοηθήσεις ή να συμπάσχεις αυτήν ακριβώς τη στιγμή? Αισθάνεσαι πως αν κλείσεις το κινητό και βγεις από την εναλλακτική πραγματικότητα που απλόχερα σου προσφέρει δίοδο διαφυγής, θα λιποθυμήσεις. Έτσι νομίζεις. Και το κλείνεις το κινητό.

            19 Μαΐου 2015, 8:15 το πρωί: Ανεβαίνεις στο δωμάτιο. Τρως τα νύχια σου και περιμένεις. Έχεις κατεβασμένο το κεφάλι και σκεπτικό. Δεν μπορείς να μιλήσεις. Ούτε να γελάσεις. Περιμένεις. Τόσο απλά…

            19 Μαΐου 2015, 8:30 το πρωί: Αρχίζει να χτυπάει το κινητό σου. Φίλοι και συγγενείς ανυπομονούν να μάθουν πώς πήγε η επέμβαση. Εξηγείς πως δεν τελείωσε. Βλέπεις τον γιατρό στο διάδρομο να σε πλησιάζει. Κλείνεις το τηλέφωνο. Κατευθύνεσαι κοντά του. Ψύχραιμος. «Η επέμβαση πήγε καλά. Τον έχουμε στην ανάνηψη. Ξέρετε, κάθε παιδί αντιδράει πολύ διαφορετικά στην ανάνηψη. Δεν μπορούμε να προδικάσουμε τη δική του αντίδραση. Να ξέρετε πως τις πρώτες δύο ώρες ουσιαστικά δε θα σας αναγνωρίζει. Θα τον φέρουμε σε λίγο»

            19 Μαΐου 2015, 8:45: Ένα μικροσκοπικό φορείο με κάγκελα τρίζει στο διάδρομο. Αναγνωρίζεις τα μαλλάκια και τρέχεις! Ένα παιδί χτυπιέται σαν τρελό στα κάγκελα, αδυνατώντας να ελέγξει τα χέρια και τα πόδια του, έχει γουρλωμένα μάτια από τρομάρα και «ντάγκλα». Προσπαθείς να τον χαϊδέψεις. Τινάζεται. Κλαίει. Πονάει. Τραβάει με δύναμη τον ορό από τα χέρια του. Τον τοποθετούν στο κρεβάτι. Οι ίδιες αντιδράσεις. Τέσσερις άνθρωποι προσπαθούν να τον ηρεμήσουν μπας και χαλαρώσει και κοιμηθεί. Κανένα αποτέλεσμα. Φωνάζει «μπαμπά αγκαλιά», αλλά αυτό το «μπαμπά» έρχεται από πολύ μακριά, ακούγεται απόκοσμο, σαν ξένο… τον παίρνεις αγκαλιά, τινάζεται, χτυπιέται, τραβάει τον ορό, πηγαίνει στη μαμά του, δεν ηρεμεί, ξαπλώνει στο κρεβάτι, δεν ηρεμεί, τον χαϊδεύουν οι γιαγιάδες, χτυπιέται, φωνάζει, πονάει, κλαίει… Οι γιαγιάδες βουρκώνουν απομακρύνονται λίγα βήματα, τον ξαναπαίρνεις αγκαλιά, του ψιθυρίζεις στο αυτί, του τραγουδάς τα νανουρίσματα που του τραγουδάς κάθε βράδυ, ησυχάζει για δευτερόλεπτα και πάλι τα ίδια. Η ώρα περνάει. Νομίζεις πως περνάνε μέρες. Τα τηλέφωνα χτυπάνε, δεν μπορείς να τα σηκώσεις, ούτε θέλεις μάλλον, βουρκώνεις, χαϊδεύεις, νανουρίζεις, κρατάς τα χέρια να μην τραβάνε τον ορό, να μη χτυπάνε με δύναμη στα κάγκελα του κρεβατιού, κοντεύεις να λυγίσεις, δε λυγίζεις, τον χαϊδεύεις, του τραγουδάς, του κρατάς τα χέρια, τον παίρνεις αγκαλιά, πονάει, κλαίει, τον αφήνεις στο κρεβάτι, ηρεμεί για λίγο. Κοιτάς το ρολόι…

            19 Μαΐου 2015, 12:00 το μεσημέρι: Πηγαίνεις για τσιγάρο με έναν τεράστιο κόμπο στο λαιμό. Ξανανοίγεις το κινητό επίτηδες. Ψάχνεις μία προηγούμενη ανάρτηση που είσαι σίγουρος πως είδες πρόσφατα… «You are not born a winner. You are not born a loser. You are born a chooser!». Ο μικρός επιτέλους ηρέμησε και τον πήρε ο ύπνος. Εσύ ανοίγεις την πορτούλα της ηλεκτρονικής πραγματικότητας. Εκεί είναι άνοιξη. Χαμογελάς.

            19 Μαΐου 2015, βράδυ:  Στις 8 το βράδυ έξοδος από την κλινική. Το παιδί ζωντανό, ζωηρό, σχεδόν χαρούμενο.. «Αγόρι μου, σου άρεσε η μεγάλη περιπέτεια σήμερα? Πήρες όλα τα μετάλλια! Είσαι ο νικητής!». «Μου άρεσε μπαμπά, αλλά πονάει ο λαιμός μου, ο γιατρός έπεσε πάνω μου ολόκληρος» «Ναι αγόρι μου, είχατε μία μάχη μέσα σε εκείνο το δωμάτιο, εσύ τον νίκησες το γιατρό, αλλά εκείνος πρόλαβε να σου γρατζουνίσει λίγο το λαιμό, μπορεί να πονάς για λίγες μέρες, αλλά ήσουν πολύ θαρραλέος». Ο μικρός χαίρεται μεν, πονάει και κλαίει δε…

            Το ίδιο βράδυ στην τηλεοπτική πραγματικότητα υπάρχει ο 1^ος ημιτελικός της Eurovision. Ο μόνος που μπορεί να σε παρηγορήσει τώρα είναι ο καναπές, αφού πονάς ολόκληρος από τις 2 μέρες αϋπνίας, από την σωματική και ψυχική ταλαιπωρία που σου συμβαίνει από χτες το πρωί μέχρι σήμερα το βράδυ. Ευτυχώς πέρασε κι αυτή η μέρα. Ακούγεται μία πολύ ωραία μελωδία από την τηλεόραση. Είναι το τραγούδι της Εσθονίας.. Το ρεφρέν λέει «goodbye to yesterday» και νομίζεις πως σου κλείνει το μάτι. Αυτή τώρα, τι είδους πραγματικότητα είναι?

            20 Μαΐου 2015, βράδυ: Έχεις ψυχοθεραπεία μέσω skype. Και κοιτάς την οθόνη που συνήθως φιλοξενεί τους ηλεκτρονικούς σου φίλους, να φιλοξενεί τον θεραπευτή σου. Αλήθεια, αυτό σε ποια από τις δύο πραγματικότητες ανήκει? Στην πραγματική πραγματικότητα ή στην ηλεκτρονική / εναλλακτική? Νομίζω πως αυτό το τελευταίο step είναι απλά αυτό που σου επιβεβαιώνει ότι υπάρχει μία γέφυρα σύνδεσης των δύο πραγματικοτήτων. Και είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ποιες γέφυρες θα περάσουμε και ποιες θα κάψουμε! Και ίσως αυτό το κείμενο είναι γραμμένο από την κουπαστή στη μέση της γέφυρας…  

Δεν έχουμε ένα παιδί αν...

8 Μαίου 2015

Δεν έχουμε ένα παιδί,

… αν έτσι προσπαθούμε απλά να εκδηλώσουμε το καπρίτσιο του να έχει κανείς ένα παιδί…

…αν το απειλούμε ότι θα το διώξουμε ή θα φωνάξουμε την αστυνομία κάθε φορά που δεν κάνει ότι θέλουμε εμείς…

… αν το «εγκαταστήσουμε» μπροστά σε μια τηλεόραση για να ασχοληθούμε εμείς με τα δικά μας πράγματα…

…αν το εξαναγκάσουμε στον υποχρεωτικό μεσημεριανό ύπνο για να μην κάνει θόρυβο και να μας αφήσει να ξεκουραστούμε με την ησυχία μας…

.. αν κάθε νύχτα που μας ζητάει να του διηγηθούμε ένα παραμύθι για να κοιμηθεί, εμείς του υποσχόμαστε πως θα το κάνουμε την επόμενη μέρα που θα είμαστε λιγότερο κουρασμένοι…

… αν το εξαναγκάσουμε να ακολουθήσει τα χόμπι που αρέσουν σε εμάς ενώ σε αυτό δεν του ξυπνούν κανένα ενδιαφέρον…

…αν του υπενθυμίζουμε κάθε 5 λεπτά πόσο καλά κάναμε εμείς όλα τα πράγματα όταν ήμασταν στην ηλικία του…

…αν προσπαθούμε να το κάνουμε να ηρεμήσει με βίαιο τρόπο ενώ ταυτόχρονα του ουρλιάζουμε «Σου είπα πως δεν πρέπει να γκρινιάζεις!»

…αν το κάνουμε να αισθάνεται πως δεν είναι ικανό για τίποτα επειδή του έπεσε ένα ασήμαντο ποτήρι γάλα…

… αν το χρησιμοποιούμε ως τρόπαιο στο διαζύγιό μας ή του επιβάλλουμε να διαλέξει με ποιον θέλει να ζήσει…

… αν πιστεύουμε ότι το να περνάς χρόνο μαζί του σημαίνει να το κουβαλάμε στις δικές μας υποχρεώσεις ή στη δουλειά μας ή για να στείλουμε τραπεζικά εμβάσματα…

…αν το αντιμετωπίζουμε ως το δέκτη των νεύρων που μας δημιούργησε το αφεντικό στη δουλειά ή η άδικη ζωή μας…

…αν του τιμολογούμε όλα τα έξοδα που συνεπάγεται η ύπαρξή του για εμάς…

…αν του επαναλαμβάνουμε συνέχεια πόσο άσχημα έπαιξε σε εκείνον τον αγώνα που δεν άκουγε τις συμβουλές που ασταμάτητα του δίναμε ουρλιάζοντας από την εξέδρα…

… αν το επιπλήττουμε δημοσίως για το πόσο άσχημα συμπεριφέρεται λέγοντάς του πως μας κάνει ρεζίλι μπροστά σε όλους…

… αν το αφήνουμε να μας κοιτάει με βλέμμα αγάπης σχεδόν ικετευτικό ενώ εμείς το σκοτώνουμε με την αδιαφορία μας…

…αν δεν μπορούμε μία φορά να βγάλουμε τη γραβάτα και να την κάνουμε πειρατική σημαία στο καράβι που θα φτιάξουμε με τις καρέκλες της τραπεζαρίας…

… αν το πασάρουμε συνεχώς σε άλλους για να το αναθρέψουν ενώ εμείς είμαστε συνεχώς απασχολημένοι με τις πολύ σημαντικές δουλειές μας…

… αν ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν θα έχουμε το μεγαλείο να σταθούμε γονατιστοί και να προσπαθήσουμε να δούμε τον κόσμο κάτω από το δικό του πρίσμα.

Όχι, δεν έχουμε ένα παιδί, αν υποκρινόμαστε πως προσπαθούμε να του δώσουμε τα πάντα για να γίνει ευτυχισμένο στερώντας του αυτόν που πιο πολύ χρειάζεται για να γίνει πραγματικά ευτυχισμένο.

Έχουμε ένα παιδί, γιατί ακόμα κι αν έχουμε κάποιες από τις παραπάνω αδυναμίες, η ζωή, κάθε μέρα, μέρα με τη μέρα, μας δίνει την ευκαιρία να συμφιλιωθούμε με αυτήν.

Έχουμε ένα παιδί, διότι, παρόλο που θα μπορούσαμε να συγκεντρωθούμε καλά και να ανακαλύψουμε όλα τα τρικ που χρησιμοποιεί αυτός ο μικρός μάγος, είναι πιο σοφό να καθήσουμε απλά και αναπαυτικά και να απολαύσουμε τη μαγεία που μας κερνάει…

(Δική μου αποσπασματική μετάφραση από το πρωτότυπο κείμενο στα ισπανικά του Arturo Claria’).

(Αν)Ασφαλές Καταφύγιο

24 Μαρτίου 2015

Αυτή τη στιγμή το ζευγάρι στον κάτω όροφο τσακώνεται. Εδώ και τρία τέταρτα για την ακρίβεια. Αλλά δεν μαλώνουν απλά. Ουρλιάζουν.

Ουρλιάζουν τόσο δυνατά, που όταν πήγα να βάλω τον γιο μου για ύπνο, φοβόταν μόνος του στο δωμάτιο.. σούφρωνε τα μάτια του και προσπαθούσε να καταλάβει τι είναι αυτό που ακούγεται και τί συμβαίνει…

Ουρλιάζουν τόσο δυνατά που απορώ πώς πραγματικά θα μπορούν να ξανα-αντικρίσουν ο ένας τον άλλον αύριο το πρωί. Ή να ξανακοιμηθούν μαζί. Ή να φάνε μαζί. Ή να μπουν στο ίδιο αυτοκίνητο. Ή να χαμογελάσουν με κάτι αστείο μαζί. 

Έχουν δύο παιδιά. Το αγόρι στην 1^η Δημοτικού, το κορίτσι στα προνήπια.

Μέσα στον πανικό, μέσα στα «μαλακισμένη, σήκω φύγε από ‘δω, να μη σε βλέπω μπροστά μου» και στα «όοοοοοχι αγόρι μου, δεν στα ‘πανε καλά τα πράγματα» ακούγονται και τα κλάματα της μικρής τους κόρης. Την περισσότερη ώρα αυτά τα κλάματα δεν ακούγονται, καλύπτονται από τα ουρλιαχτά.. Κάποιες φορές όμως η μικρή τους ξεπερνάει και η φωνή της φτάνει διαπεραστική μέχρι το σαλόνι μου. Κλαίει πολύ δυνατά και πού και πού φωνάζει «μαμάαα». Ένα κλάμα βαθύ, πότε έντονο πότε απελπισμένα τρεμάμενο...

Μου πέρασε από το μυαλό να πάω να χτυπήσω το κουδούνι τους (που αμφιβάλλω αν θα το ακούγανε) και με πολύ ήρεμο και cool ύφος να πω «να ανέβει η μικρή στο σπίτι μου να παίξει με τον γιο μου? Και ο άλλος ο μεγάλος?». Δεν το έκανα. Ίσως γιατί απλά κώλωσα. Ίσως πάλι γιατί φοβάμαι πως θα άναβαν περισσότερο το αίματα και τελικά γιατί ουσιαστικά πιστεύω πως ποτέ δεν θα με άφηναν να πάρω τα παιδιά στο σπίτι μου, μέσα στην έντασή τους. Κανείς δεν πήγε. Κανείς δε χτύπησε το κουδούνι τους. Όλοι μας κρυμμένοι πίσω από κλειστές πόρτες, στη δική μας θερμοκοιτίδα, κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα. Και καλά κάνουμε. "Δεν είναι σωστό να επέμβουμε, είναι ντροπή, κουτσομπολιό κτλ".... και ταυτόχρονα όλοι μας σκεφτόμαστε τουλάχιστον τα παιδιά και η καρδιά μας πονάει με αυτό το υπόκωφα εκκωφαντικό αλλά και εκκωφαντικά υπόκωφο κλάμα της μικρής. 

Θα υποθέσω με σχετική βεβαιότητα πως δεν υπήρξε κανενός είδους χειροδικία, παρά μόνο άγρια λεκτική φιλονικία. Θα υποθέσω επίσης με σχετική βεβαιότητα πως τα παιδιά πληγώθηκαν άσχημα και ένιωσαν να σκίζονται στα δύο. Πρέπει να υποστηρίξουν κάποιον? Να «αγκαλιάσουν» κάποιον? Να αρνηθούν τον άλλον? Κι αν ο ένας φύγει αυτή τη στιγμή από το σπίτι? Κι αν τα θέλει μαζί του? Να πάνε? Να μείνουν? Να κλάψουν? Να ουρλιάξουν? Να μετανιώσουν τη στιγμή που γεννήθηκαν? Να ωριμάσουν 20 χρόνια μέσα σε τρία τέταρτα? Νομίζω πως θα ήθελαν minimum να εμφανιστεί ένα μαγικό χέρι και να τους μεταφέρει κάπου αλλού, πχ στο σπίτι της γιαγιάς, για να μην το ζουν όλο αυτό να συμβαίνει…

Και κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό μου η λέξη «καταφύγιο». Να βρουν ένα καταφύγιο αυτά τα παιδιά γι’ αυτή τη δύσκολη ώρα. Κι ο καθένας από τους δύο γονείς θα ήθελε μάλλον να βρίσκεται σε ένα ασφαλές καταφύγιο και όχι να πρέπει να το περάσει αυτό. 

Αλλά τελικά, τί είναι αυτό που λέμε «καταφύγιο»? Είναι πραγματικά κάποιος χώρος στον οποίο μπορείς να κρυφτείς από τον κόσμο κι από όσα άσχημα τον περιβάλλουν? Είναι κάποια τετραγωνικά μέτρα που βρίσκονται κάποια εκατοντάδες μέτρα ή χιλιόμετρα μακριά από το σημείο του πόνου? Μήπως «καταφύγιο» είναι ένας άνθρωπος, ανεξάρτητα από το πού βρίσκεται αυτός? Ανεξάρτητα από τον χώρο του, την απόσταση από σένα, το στίγμα του στο gps? Μήπως «καταφύγιο» μπορεί να είναι κάποιες φορές μια οποιαδήποτε αγκαλιά? Ακόμα και μία αγκαλιά χωρίς «πρόσωπο», κάποιου αγνώστου, κάποιου που απλά θα στην προσφέρει ορθάνοιχτη, χωρίς να ρωτήσει ποτέ πώς και γιατί τη χρειάστηκες.. και να κουρνιάσεις εκεί για όσο…

Και σε μία τέτοια περίπτωση, πόσο εύκολα μπερδεύονται οι λέξεις κι αλλάζουν νόημα? Το σπίτι αυτό δεν ήταν μέχρι πριν από τρία τέταρτα της ώρας, ένα ασφαλές καταφύγιο για όλα τα μέλη της οικογένειας? Αρκούν τρία τέταρτα για να στιγματίσουν ως «ανασφαλές» πια? Ως κάτι από το οποίο θα έπρεπε να τρέξεις μακριά? Άρα, αν το «καταφύγιο» είναι ένας χώρος, τότε μάλλον είναι πιθανό να αποχαρακτηριστεί πολύ σύντομα ως τέτοιο.. Μήπως όμως και οι σύζυγοι δεν θεωρούν ο ένας τον άλλον το καταφύγιό του? Δηλαδή και σε αυτήν την περίπτωση αρκούν τρία τέταρτα της ώρας για να εκπέσουν του θρόνου τους? Ακόμα κι αν «καταφύγιο» τελικά είναι μόνο ο εαυτός σου, στον οποίο μέσα θα προσπαθήσεις να κλειστείς, να ψαχτείς, να ηρεμήσεις και αργότερα να σωθείς, τα παιδιά δεν τον έχουν ήδη οργανωμένο. Το οικοδόμημά της προσωπικότητάς τους τώρα χτίζεται. Και ίσως με κάτι τέτοιες εμπειρίες αντί για τσιμέντο και τούβλα χρησιμοποιούν χώμα και λάσπη για να προσπαθήσουν να συνεχίσουν το χτίσιμο.. Οπότε το οικοδόμημα που ετοιμάζουν θα είναι ετοιμόρροπο. Πρέπει να βρουν στοιχεία τέτοια που θα μπορέσουν να το μετατρέψουν σε ασφαλές καταφύγιο. Δεν είναι όμως μικρά για να βγούνε σε μία τόσο απαιτητική δουλειά?

Ταρακουνήθηκα λίγο σήμερα με όλο αυτό. Στενοχωρέθηκα. Πιέστηκα. Και κοίταξα καλά τον καθρέφτη μου και τον ρώτησα «εσύ, τι θεωρείς καταφύγιό σου? Και πολύ περισσότερο από σένα… τί άραγε είναι ένα καταφύγιο για το γιο σου?» 

Ένα παιδί

3 Μαρτίου 2015

Ένα παιδί ξυπνάει και χουζουρεύει.

Ένα παιδί σε αποζητά με το βλέμμα.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί περιμένει το χαμόγελό σου για να φωτιστεί ο κόσμος του.

Ένα παιδί, μικρό παιδί, παλεύει να φτιάξει τη μέρα του με όση παρουσία κερδίσει από σένα και όση απουσία μπορεί να διαχειριστεί.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί, μία ψυχούλα ανθρώπινη, έχει απορίες και προσπαθεί να τις εκφράσει με λόγια ή χωρίς αυτά.

Ένα παιδί, μπόμπιρας δραστήριος, φτιάχνει με τη φαντασία του ιστορίες και παραμύθια και σου δίνει ρόλους.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί, πιτσιρίκος, προσπαθεί να διεκδικήσει χώρο και χρόνο για να αναπτυχθεί, μέσα από σένα, γύρω από σένα, κοντά σε σένα.

Ένα παιδί, ένας νέος ταξιδιώτης σε αυτό το ταξίδι της ζωής, προσπαθεί να βρει τα χνάρια σου για να πατήσει πάνω τους και κάπως έτσι να χαράξει ένα δρόμο.

Ένα παιδί ελίσσεται αναγκαστικά στην καθημερινότητα για να μπορεί να εξελίσσεται.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί ζει δημιουργώντας μνήμες.

Ένα παιδί ελπίζει.

Ένα παιδί ονειρεύεται.

Ένα παιδί χτυπάει στο παιχνίδι και κλαίει και φωνάζει… τον πιο κοντινό του άνθρωπο.

Ένα παιδί, που ήταν μόλις πρόσφατα βρέφος, γκρινιάζει ακόμα. Συχνά.

Ένα παιδί χορεύει γύρω από το χρόνο και τον ζαλίζει.

Ένα παιδί μεγαλώνει.

Μακριά σου ή κοντά σου, δίπλα σου ή αλλού, με τις δικές σου αισθήσεις παρούσες ή όχι, ένα παιδί μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Δεν μπορεί να σταματήσει και να περιμένει πότε θα «βολέψει». Μεγαλώνει. Ωριμάζει. Σκέφτεται. Συμπεραίνει. Βλέπει. Αισθάνεται. Υπάρχει. Είναι εκεί.

Γύρνα λίγο το κεφάλι σου, κοίτα και αναρωτήσου…

Μήπως είναι το δικό σου παιδί?

Δεν ήξερα πριν σε γνωρίσω

26 Ιανουαρίου 2015

Δεν ήξερα πως μπορεί να υπάρχει μια αγάπη τέτοιας μορφής,

Δεν ήξερα πως μπορεί το σώμα μου να στέκεται κάπου, σχεδόν κούφιο, γιατί η ψυχή μου πια κατοικεί σε άλλο σώμα,

Δεν ήξερα πως το βράδυ μπορώ να συγχρονίσω την ανάσα μου με τη δική σου, για να συντονίζομαι στο ρυθμό σου,

Δεν ήξερα πόσο άδειες μπορεί να είναι κάποιες νύχτες μακριά σου,

Δεν ήξερα πως το νόημα της ζωής είχε το κλειδί του κρυμμένο μέσα σε εκείνο το πυρέξ της κλινικής που σύρθηκε μέχρι μπροστά μου ένα ανοιξιάτικο απόγευμα…

Δεν ήξερα πόση μαγεία μπορεί να κρύβεται σε δυο τρεις μπερδεμένες λεξούλες,

Δεν ήξερα πόση υπερηφάνεια μπορώ να αντλήσω από δύο ποδαράκια που μαθαίνουν να στέκονται όρθια,

Δεν ήξερα πόση χαρά μπορώ να αισθανθώ επειδή σου κάνω μπάνιο,

Δεν ήξερα πως η κούραση μου μπορεί να εξαφανιστεί επειδή εσύ γελάς…

Γιε μου, πριν σε γνωρίσω δεν ήξερα πως μπορώ να κλαίω συχνά ασυναίσθητα απλά και μόνο επειδή υπάρχεις…

Δεν ήξερα πριν σε γνωρίσω, και σε σένα οφείλω τη γνώση, τη μεταμόρφωση, την εξέλιξη, τη νέα φιλοσοφία ζωής..

Γιατί τώρα ξέρω πως…

Σε σένα οφείλω εμένα

Οικογενειακό μνημόνιο

4 Ιανουαρίου 2015

Έφτασα πια στην ηλικία που οι συμμαθητές μου (πολλά χρόνια μεγαλύτεροι όμως, δεν ξέρω πώς πηγαίναμε στην ίδια τάξη) έχουν πλέον συνήθως πάνω από ένα παιδιά… Κι εγώ έχω μόνο ένα, και το μεγαλώνω μόνος μου, τεχνικά δηλαδή είναι αδύνατο (ή σχεδόν αδύνατο) να αποκτήσω ένα δεύτερο. Όμως μου έρχεται αυτή η επιθυμία… Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι συμμαθητές (πολύ μικρότεροι όμως, απορώ πώς πηγαίναμε στην ίδια τάξη) που ακόμα δεν έχουν παιδιά, ή δεν έχουν παντρευτεί. Και βλέπουν εμένα με το παιδί και διαβάζουν κείμενά μου ή ρωτάνε για την καθημερινότητά μου και είναι στα πρόθυρα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το δικαίωμα του ανθρώπου στη στείρωση. Να μην τους τύχει κανένα κακό και τους έρθει ένα παιδί. Σε ενδιάμεσους ανύποπτους χρόνους, με ζηλεύουν που έχω έναν μπόμπιρα… στους ίδιους ανύποπτους χρόνους τους ζηλεύω που η ευθύνη τους περιορίζεται στον εαυτό τους, το πρόγραμμα της ημέρας τους εξαρτάται αποκλειστικά από αυτούς τους ίδιους, που τα χρήματά τους είναι για τις δικές τους προτεραιότητες και που μπορούν να κοιμηθούν μία νύχτα σερί, χωρίς ενδιάμεσο εγερτήριο, και να ξυπνήσουν την ώρα που θέλουν…

Υπάρχουν και οι άλλοι ανύποπτοι χρόνοι… που εκείνοι είναι έξω για ποτό, καθημερινή βράδυ και συζητάνε για εμένα και τη ζωή μου, και τους βγαίνει ένα «αχ» ανακούφισης, που ακόμα δεν έχουν μπλέξει στα δίχτυα ενός μωρού… την ίδια ώρα, εγώ στο σπίτι ετοιμάζω γαλατάκι για τον ύπνο, προσπαθώ να τον κοιμίσω αρχικά με ένα παραμύθι και μετά σιγοτραγουδώντας του ένα νανούρισμα (τρία αγαπημένα νανουρίσματα έχουμε.. το ελαφάκι, το χρυσαλιφούρφουρο και «τυχερό μου αστέρι» του Κωνσταντίνου Βήτα… ανεβαίνει στο top3 και ο «μικρός πρίγκηπας» του Φραγκούλη) κι εκείνη την ώρα μου βγαίνει ένα «αχ» ανακούφισης που πρόλαβα στη ζωή μου, μέσα σε τόσα και τόσα λάθη, να κάνω το σωστότερο σωστό στην πιο κατάλληλη στιγμή ενός συνολικού bad timing, να οργανώσω τελετουργικά την απόκτηση ενός παιδιού..

Την ίδια ώρα, σε κάποιο άλλο σπίτι φίλου, ενώ το μεγαλύτερο παιδί έχει ήδη αποκοιμηθεί, το δεύτερο, το πιο μωρό, ακόμα θηλάζει και μπαμπάς και μαμά είναι αφοσιωμένοι μυστικά και ήσυχα με το δέος που απαιτεί η στιγμή σε μία μαγική διαδικασία… και χαίρονται που η ζωή τους γέμισε με μία ακόμα ψυχούλα και «ξανανιώσανε» και το παιδάκι τους έχει αδερφάκι.

Με κάθε γέννα, παίρνεις την ατζέντα του προγράμματός σου και την παραχωρείς οριστικά σε δυο μικρά χεράκια, αφού εκείνα έτσι κι αλλιώς θα σου γεμίζουν το βασικό πρόγραμμα. Αυτό φαντάζει ως εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, το παιδί παίρνει τη μορφή της Μέρκελ και της Τρόικας και σου ανακοινώνει χωρίς καθόλου λόγια, ποιες ακριβώς κινήσεις πρέπει να γίνουν, και πότε και πόσο θα κοστίσουν, αν θέλεις να περάσεις αυτή τη φάση χωρίς εξωτερικό δανεισμό χρόνου και χρήματος. Εσύ υπογράφεις εθελοντικά όλα τα ιδιωτικά συμφωνητικά και ενημερώνεις και τους 300 συγγενείς και φίλους που κινούνται γύρω σας, πως αυτά είναι τα νέα δεδομένα..

Πρέπει να κάνεις εκεχειρία με το παρόν σου. Να αποδεχτείς πως βρίσκεσαι σε θέση συνομιλητή με πολύ λίγα επιχειρήματα γιατί η άλλη πλευρά κρατάει τα κλειδιά της ζωής σου. Αυτά τα συμφωνητικά βέβαια, πρέπει να αναθεωρούνται σχετικά τακτικά, γιατί οι ηλικίες και οι ανάγκες όλων μεταβάλλονται.

Να μην τα πολυλογώ… κάπως έτσι ο μικρός με έπεισε πως για να συνεχίσει η αγαστή συνεργασία μας έπρεπε ν προσφύγω στην οικογενειακή Βουλή για να ορίσω νέο Πρόεδρο προγράμματος, μέσα στις γιορτές, πριν ανοίξουν τα σχολεία. Δεν τα βρήκαμε. Διέλυσα τη Βουλή και προκήρυξα πρόωρες εκλογές για τις 25 Ιανουαρίου, στις οποίες θα συμμετέχουν άγαμοι, άτεκνοι, γονείς ενός ή και περισσοτέρων παιδιών για να ορίσουμε το νέο διαχειριστή προγράμματος της οικογένειάς μας. Οι βασικές επιλογές είναι δύο: να είμαι εγώ (37μιση ετών) ή ο γιος μου (3μιση ετών).

Σύντομα θα κυκλοφορήσουν αναλυτικά φυλλάδια και μπροσούρες των δύο βασικών υποψηφίων με το βιογραφικό μας και τα πιστεύω μας. Αν θέλετε να στηρίξετε το κίνημα του πατέρα, παρακαλώ κάντε Like και share. Αν θέλετε να στηρίξετε το κίνημα του γιου μου, ελάτε να μου τον κρατήσετε να πάω για ένα ποτό!

Παιχνίδια ημερολογίου

27 Δεκεμβρίου 2014

Είναι περίεργο πώς το ημερολόγιο μπορεί να παίζει τόσα παιχνίδια μέσα μας. Βλέπεις τις μέρες να πλησιάζουν με πάθος να φιλήσουν στο στόμα την αγαπημένη τους 31-12 του έτους, λες και την περίμεναν από καιρό κρυμμένες στη γωνία, στέλνοντάς της ερωτικές επιστολές καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς… Όλες οι μέρες της χρονιάς, έστηναν μικρά καθημερινά πανηγύρια, από τα οποία μπορεί να έπαιρναν χαρές ή απογοητεύσεις, με μοναδικό σκοπό να πλησιάσουν κάποτε από κοντά, την αιώνια αγαπημένη, την 31-12 και να δουν το πρόσωπό της να φωτίζεται με ένα χαμόγελο ικανοποίησης για όλα όσα της προσφέρονται στα πόδια της. Είναι η μέρα που συμβολίζει την τελευταία επιθυμία, είναι η μέρα που το πανανθρώπινο γένος περιμένει για να κάνει flash back στη ζωή του, και το συναισθηματικό αποτέλεσμα αυτής της αναδρομής εκδηλώνεται στο κοριτσίστικο πρόσωπο αυτής της μέρας.

Η μέρα αυτή είναι η ζωντανή απόδειξη της ρήσης «κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή». Έντονα φορτισμένη από εσωτερικές διεργασίες, απολογισμούς για τα χρόνια που φεύγουν, για την ωριμότητα που πλησιάζουμε και ποτέ δε φτάνουμε, για τα γεράματα που θα είναι πάντα 15 χρόνια αργότερα – όποια ηλικία κι αν έχεις -, για φίλους που χάθηκαν ή για άλλους που προστέθηκαν, για έρωτες που έσβησαν ή για άλλους που ανέτειλαν και ίσως.. για ανθρώπους μας που δεν έφτασαν τελικά ποτέ να τη γνωρίσουν από κοντά αυτή την 31-12 παρόλο που η περυσινή τους είχε ευχηθεί «χρόνια πολλά» ή για άλλους ανθρώπους που δεν είχαν γνωρίσει από κοντά την περυσινή 31-12 κι όμως έσκασαν μύτη «από το πουθενά» να προσφέρουν ήδη κάποιες ελάχιστες ίσως αναμνήσεις, και να τις προσφέρουν σαν θυσία στο βωμό αυτής της 31-12 που ήδη ράβεται για να κάνει την μοναδική και πάντα αποχαιρετιστήρια εμφάνισή της όπου να ‘ναι…

Η μέρα αυτή μας τρέφει με την πιο μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά ξέρει να το κάνει τόσο πειστικά που η χαρά πηγάζει από μέσα σου ασυναίσθητα. Είναι ντυμένη σχεδόν πάντα με ρούχα ρετρό, για να βοηθάει το μυαλό να γυρνάει πίσω. Κι όμως.. Χαίρεσαι για αυτό το τέλος. Μαθαίνεις πως κάποιες φορές γεμίζεις ελπίδα μόνο αν έρθει ένα τέτοιο τέλος, οριστικό, και διαγραφεί από τα ημερολόγια της ζωής σου κάτι… Ίσως και να μην ξέρεις ακριβώς τι. Αλλά κάτι. Που μπορεί και να σε πνίγει χωρίς να σε πιάνει από το λαιμό. Αλλά ακόμα κι αν δεν είχες τίποτα να της προσάψεις της χρονιάς που φεύγει, ακόμα κι αν όλα πήγαν καλά, και πάλι χαίρεσαι που φεύγει. Γιατί αναμένεις τα καλύτερα. Και θέλεις να τα σκίσεις τα ρούχα τα ρετρό, που μπορεί να είναι και της μόδας και του γούστου σου, και να είσαι έτοιμος να ντύσεις την κόρη της, την 1-1 με άλλα ρούχα. Καινούρια. Ίσως και παράταιρα ή ασυνδύαστα. Όπως αρμόζει σε κάθε αμήχανη αρχή…

Μου αρέσει πολύ αυτή η μέρα που την ονομάζουμε «Παραμονή». Θα της πήγαινε και το «Αναμονή», που άνετα της το έκανες και ονοματεπώνυμο «Άννα Μονή». Έχει μια περίεργη ικανότητα αυτή η μέρα. Νομίζω πως έχει σπουδάζει ψυχολογία σε πανεπιστήμια που δεν υπάρχουν πια κι έχει διδαχτεί αυτήν την ικανότητα να ρουφάει από πάνω σου σαν ηλεκτρική σκούπα όλα τα πιθανά βάρη που δημιουργήθηκαν όσο το ημερολόγιο έμενε κολλημένο στην ίδια χρονιά και να σου δωρίζει νέες αλκαλικές μπαταρίες ελπίδας για αυτά που έρχονται. Κάποιοι τυχεροί, παίρνουν από τα χέρια της τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες που είναι ικανές να σου βγάλουν όλη τη νέα χρονιά με ένα χαμόγελο διαρκείας, έχεις ή δεν έχεις προφανείς λόγους. Σου δίνουν την ώθηση να τους δημιουργείς. Σε όσους από εσάς δεν τύχουν οι επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, έχω να σας πω ένα μυστικό… Συνδεθείτε με τον κόσμο γύρω σας και ακόμα καλύτερα με τον κόσμο μέσα σας. Ενώστε τις μπαταρίες σας σε συσκευασία δώρου και ανοίξτε τες και πορευτείτε μαζί. Διαρκούν περισσότερο. Και ίσως τελικά οδηγούν σε επόμενες 31-12 μέρες, σε επόμενες «Παραμονές» που θα φαίνονται στα μάτια σας σαν φοιτήτριες που μόλις το έσκασαν από το σπίτι τους, γεμάτες όρεξη για τις νέες εμπειρίες που ο κόσμος απλώνει απλόχερα μπροστά στα μάτια και τα πόδια τους για να τις ζήσουν, ακόμα κι αν είναι μόνες σε άγνωστα και αχαρτογράφητα μέρη. 

Ψίθυροι στον Αι Βασίλη

22 Δεκεμβρίου 2014

Άγιε μου Βασίλη, είμαι κι εγώ εδώ... Μπορεί να μη με βλέπεις, αλλά υπάρχω. Ο μπαμπάς σίγουρα σου έχει μιλήσει για το παιδί του αλλά αμφιβάλλω αν ποτέ σου ζήτησε κάποιο δώρο για το παιδί που κρύβει μέσα του. Ε λοιπόν, εγώ είμαι αυτό το παιδί και προσπαθώ να ψιθυρίσω μέσα από τα έγκατα της ψυχής του, μήπως και με ακούσεις…

Άγιε μου Βασίλη, θα ήθελα να μου φέρεις ένα ψυχικό gps, από αυτά που σου δείχνουν το δρόμο, το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσεις ώστε να βγεις ξανά στο φως, στον προορισμό σου. Νομίζω πως με έχει ξεχάσει εδώ μέσα ο μπαμπάς κι ασχολείται μόνο με το παιδάκι του. Αλλά έχω κι εγώ ψυχούλα. Και μπούκωσε. Δεν θέλω να μου φέρεις παιχνίδια ή λεφτά. Θέλω να με κάνεις να βλέπω τον κόσμο όπως πριν. Θα ήθελα να με πάρεις από το χέρι και να ανέβουμε μαζί το έλκηθρό σου, πάνω στα σύννεφα και να εμφανιζόμαστε για να μοιράσουμε χαρά στον κόσμο, γιατί θυμάμαι πως παλιά μπορούσα να το κάνω. Θέλω να μου ανοίξεις τα μάτια για να ξαναβρώ το δρόμο και τον τρόπο.

Άγιε μου Βασίλη, δεν μπορώ να περιμένω κι άλλη χρονιά, φοβάμαι πως ο χρόνος θα αρχίσει να με κοροϊδεύει πια όταν αυτό-αποκαλούμαι το «παιδί» που κρύβεται μέσα στο μπαμπά. Δείξε μου πού κρύβονται οι άνθρωποι – παιδιά, που κρατάνε την ψυχή στο χέρι τους και την καρδιά στην κωλότσεπη για να ανέβουμε μαζί στο καρουζέλ αυτές τις γιορτές. Βοήθησε τον ψίθυρό μου να ξαναγίνει δυνατή χαρούμενη φωνή και δεν θα σε ξαναενοχλήσω. Το υπόσχομαι.  

Και να ‘τον λοιπόν στη σκηνή, κι ο μπαμπάς του δίπλα…

17 Δεκεμβρίου 2014

Και να που πέρασαν δυο χρόνια από τότε που μείναμε μόνοι. Πέρασε τόσος καιρός από το πρώτο κείμενό μου, με τίτλο «και να ‘μαι λοιπόν στη σκηνή, κι ο γιος μου δίπλα» που δήλωνε τη μετάβασή μας από τη φάση της πλήρους οικογένειας στη μονογονεϊκή φάση.

Κι έγινε ο μικρός σου ανθρωπάκος, πιτσιρίκος. Και μπορεί για κάποιους αυτά να είναι συνώνυμα, αλλά για κάποιους πιο ευαίσθητους σε λέξεις που ηχορραγούν, δεν είναι συνώνυμα. Η μικρή ανθρώπινη σκιά των 18 μηνών που γαντζωνότανε στο παντελόνι σου και πατούσε και με τα δύο του ποδαράκια πάνω στην πατούσα σου για να τον κουβαλάς πάντα μαζί σου μέσα στο σπίτι, ξεπετάχτηκε. Και δεν αγκαλιάζει ολόκληρο το πόδι σου όταν πλένεις πιάτα για να μη σε χάσει από τα μάτια του. Και δεν φοβάται μήπως η πόρτα της τουαλέτας είναι μία κρυφή είσοδος σε ένα άλλο σύμπαν για σένα, οπότε δεν σου ζητάει επιτακτικά να τον έχει αγκαλιά όταν κάθεσαι στο θρόνο που και ο Βασιλιάς πηγαίνει μόνος. Και κινείται πια ελεύθερα στο χώρο του σπιτιού, παίζει παιχνίδια με ιστορίες της φαντασίας του, κάνει διάλογο στο παιχνίδι και εναλλάσσει και τις δύο φωνές των πρωταγωνιστών που «μαλώνουν», σου λέει ψέματα και αμέσως μετά «πλάκα σε κάνω» (ναι, «ΣΕ κάνω», γιατί είναι και Θεσσαλονικιός, κι όσο κι αν προσπαθεί ο μπαμπάς να το διορθώσει, το αίμα νερό δε γίνεται κι είμαστε περιτριγυρισμένοι από παππουδογιαγιάδες που το δουλεύουν πολύ το «με» και το «σε» και ο γιος μου δεν θα ‘χει μούτρα να επιστρέψει ποτέ στον τόπο που γεννήθηκε.. στην πρωτεύουσα που του κέρασε ένα κομμάτι κόσμου, ένα απόγευμα Μαγιού, σε μια κλινική της Μεσογείων κάπου στη Μεσόγειο)..

Κι έλεγα λοιπόν, πως έφτασε ο ανθρωπάκος να γίνει πιτσιρίκος. Να έχει άποψη, εγωισμό, ευγένεια ή αγένεια (τα περισσότερα ένσημα τα κολλάμε προς το παρόν στη δούλεψη της αγένειας αλλά καλύπτουμε πολλά ρεπά κάποιου ντροπαλού υπαλλήλου της ευγένειας όταν έχουμε κέφι). Και ήρθε σιγά σιγά και η στιγμή, που αρχίζεις να εισπράττεις. Να εισπράττεις αποδοχή, αγάπη, χαμόγελα ή κατορθώματα. Όπως εισπράττεις και στενοχώριες από χτυπήματα, νεύρα, γκρίνια, αρρώστιες και αϋπνίες, αλλά αυτά τα είχες και τότε που ήταν ανθρωπάκος. Τώρα που έγινε πιτσιρίκος, η αλλαγή είναι εμφανής στο μέσα του. Σε κοιτάει με βλέμμα γεμάτο. Έχει νόημα το βλέμμα. Σε δικάζει αυτό το βλέμμα. Και άλλοτε σε απαλλάσσει των κατηγοριών άλλοτε συνηγορεί με τον εισαγγελέα των ενοχών σου και σε φορτώνει σιωπηλές ή γκρινιάρικες αποπνικτικές καταδίκες. Αρχίζει να γίνεται σαφές πως κάτω από τις φτερούγες σου, τόσο καιρό, μεγάλωνε ένας μικρός νεοσσός, που απλώνει τα μικρά του φτερά.

Και να ‘τον λοιπόν στη σκηνή, κι ο μπαμπάς του δίπλα.

Τα δικά μας μικρά φτερά νομίζω πως τα είδα να ανοίγουν μπροστά στα μάτια μου, κατά τη διάρκεια της χριστουγεννιάτικής μας γιορτής. Πολλοί μικροί νεοσσοί, πουλάκια έτοιμα να πετάξουν, άπλωσαν τα μικρά τους φτερά και μας άφησαν άφωνους σε μία θεατρική παράσταση στην οποία οι γονείς είχαν τη θέση που πραγματικά τους αξίζει. Ήταν απλά το κοινό στη ζωή τους παιδιού τους που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια τους, χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν, να στηρίξουν, να είναι με οποιονδήποτε τρόπο δίπλα του, πέρα από το να το κοιτάνε από τη θέση του θεατή και να ψιθυρίζουν «μπράβο». Κι εγώ ψιθύρισα πολλά μπράβο. Και βούρκωνα όταν το ψιθύριζα. Και δεν ντρεπόμουν που βούρκωνα. Ένα «μπράβο» που μόνο μερικώς απευθυνόταν ουσιαστικά στο παιδί… το υπόλοιπο «μερικώς» το είπα στον εαυτό μου για να το ακούσω κι εγώ. Γιατί προσπάθησα πολύ να χτίσω πούπουλο πούπουλο αυτά τα μικρά φτερά, ώστε να μπορέσω να τα δω να απλώνονται στον κόσμο. Όχι, μη φανταστείτε πως ο γιος μου ήταν πρωταγωνιστής σε μία πρόζα. Είχε ένα μικρό ποιηματάκι αλλά σε ένα μουσικο-τελετουργικό θεατρικό στο οποίο έπρεπε να θυμάται καλά τη θέση του, τις κινήσεις του, το πότε πρέπει να κάνει τι, και ταυτόχρονα είχε το άγχος να «στρώνει» τη στολή του αγιοβασίλη εάν του στράβωνε εξαιτίας της «σύνθετης κινησιολογίας» που του ανατέθηκε… Δηλαδή, δεν ήταν αντικειμενικά κάποιο «κατόρθωμα», δεν θα εκπλαγείτε αν δείτε τι έπρεπε να κάνει, δεν σας μιλάω για ένα παιδί – θαύμα… αλλά δεν καταλαβαίνετε?

 Ήταν το δικό μου παιδί. Το παιδί μου που «ξετσουτσούνισε». Το παιδί μου που σταμάτησε να γαντζώνεται από το παντελόνι μου κι έπαιζε σε μία παράσταση με εμένα θεατή. Όπως ακριβώς του αρμόζει. Το σκηνικό της ζωής θα είναι πλέον στημένο μπροστά του καλώντας τον να το γεμίσει με παραστάσεις που θα γεμίζουν την καρδούλα του κι εγώ απλά θα παραμένω θεατής. Ήρθε η ώρα που η απόστασή μου από τη σκηνή θα μεγαλώνει όλο και πιο πολύ… αλλά πάντα θα κρυφοκοιτάω, όσο μακριά κι αν είναι η θέση μου!

Και να ‘τον λοιπόν στη σκηνή, κι ο μπαμπάς του δίπλα!

Γιαλαντζί γονείς

20 Νοεμβρίου 2013 (ναι, γράφτηκε ένα χρόνο πριν σαν σήμερα, αλλά δεν είχε ανέβει στο blog μου)

Για τις κόρες τις ακαμάτρες ή έστω για όσους δεν έλκουν μια καταγωγή από την περήφανη και τιμημένη Μικρά Ασία, φοβάμαι πως θα πρέπει να εξηγήσω αρχικά τι σημαίνει «γιαλαντζί» κυριολεκτικά… Γιαλαντζί, λοιπόν, λέμε τα ντολμαδάκια που δεν έχουν κιμά, αλλά μόνο ρύζι, και ως εκ τούτου είναι νηστίσιμα μεν, δεν είναι ντολμαδάκια δε… Είναι «γιαλαντζί». Τάχα μου δήθεν. Ντε μεκ. Να ‘χαμε να λέγαμε. Η αυθεντική συνταγή θέλει όλα τα κομφόρ, και τους κιμάδες του και τα πάντα του.. Αρχίσαμε μετά να αφαιρούμε σιγά σιγά, φτάσαμε να αφαιρούμε και τα βασικά συστατικά (τον κιμά εν προκειμένω) και μας έμειναν τα ντολμαδάκια «γιαλαντζί». Τους λείπει δηλαδή η ουσία για να γίνουν πραγματικά ντολμαδάκια…

            Και όπως πολύ σωστά υποψιάζεστε, ΔΕΝ θέλω να σας μιλήσω για τις χαρές του ουρανίσκου, αλλά θα τις δανειστώ για να σας περιγράψω την εικόνα που αντικρίζω γύρω μου από διάφορων ειδών γονείς, εμού συμπεριλαμβανομένου, πρώτου και καλύτερου… Όχι, ούτε εδώ θα αφήσω την πρωτιά στα ξένα χέρια.. Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια..

            Νομίζω πως δεν υπάρχει ορισμός που να περιγράφει τι σημαίνει το να είσαι γονιός.. Όμως, θυμάμαι καλά, πως όταν ήμασταν μικρά παιδιά, ήμασταν απόλυτα έτοιμα να απαντήσουμε στην ερώτηση «τι είναι γονιός» με περισσή σιγουριά και αυθεντία περί της κατανόησης της έννοιας της λέξης..

            Και πέρασαν τα χρόνια, και μας αξίωσε ο Θεός (ή για άλλους, όπως άκουσα, μας τιμώρησε επειδή κάναμε έρωτα χωρίς προφυλάξεις) να αποκτήσουμε κι εμείς ένα παιδί. Ορίτζιναλ. Κανονικό. Όπως όλα τα άλλα παιδάκια που βλέπαμε γύρω μας να τρέχουν, να γελάνε, να κλαίνε, να αρρωσταίνουν, να γκρινιάζουν, να μαλώνουν, να παίζουν, κι είχαμε πάντα γνώμη για τους γονείς τους και τη συμπεριφορά τους απέναντί τους.. Και ήρθε το δικό μας παιδάκι.. Ένα πραγματικό παιδί, της πραγματικής ζωής… Κι αν μας ρωτήσεις τώρα τι σημαίνει «το να είναι κανείς παιδί» έχουμε αμέσως να σου προσφέρουμε την απάντηση, γνωρίζουμε πολύ καλά τί σημαίνει, η έννοια της λέξης είναι μία και μοναδική.. Και δεν μου περνάει από το μυαλό κανένα «γιαλαντζί» παιδί…

Τελευταία όμως, σουλατσάρει στο μυαλό μου η φράση «γιαλαντζί» γονιός… Ένας γονιός, που του ‘πεσε λίγο βαρύς ο κιμάς, και προτίμησε να απαλλαχτεί από αυτόν, που μπορεί να φέρει και καούρες, και παχαίνει κιόλας, και δεν είναι και νηστίσιμος, και πρέπει να προσέξεις πολύ και από πού θα τον πάρεις, να ξέρεις το μοσχάρι, τη μάνα του, το Ε9 του, τη θεία του τη Γίτσα από το Γύθειο (που τραβιότανε μ’ έναν τράγο από το Δομοκό και μη του μετέφερε και τίποτα μεταδιδόμενα νοσήματα, γιατί είχανε στείλει και την κουνιάδα τους τη La vache qui rit στο Λονδίνο να σπουδάσει, και βρέθηκε η συγκάτοικός της να παραπατά και να ζαλίζεται και την έκλεισαν στο pet ψυχιατρείο και τη σφάξανε μετά από 2 μήνες… Ένα σωρό λεφτά πληρώσανε τότε η Γίτσα κι ο τράγος να την φέρουνε πίσω από τα Λονδίνα, τότε να φανταστείς, περίπου 45 μοσχάρια δώρο στείλανε.. Τότε!!! Εκείνα τα χρόνια!!), και σου λέει κι ο γιαλαντζί γονιός, να μείνω καλύτερα νηστίσιμος, απαλλαγμένος από τα πολλά πολλά, και στην τελική ποια η διαφορά? Πάλι γονιός είμαι!

Και γδύθηκε ο γονιός από τα βασικά συστατικά του.

Και «ξεμπέρδεψε με αυτά».

Και κάθε μέρα, σε διάφορα μέρη, από σημεία επαγγελματικά, φιλικά, κοινωνικά, στο δρόμο και αλλού, βλέπεις δίπλα σου πολλά παιδάκια, με τις ίδιες ή πολύ παρόμοιες ανάγκες… Και βλέπεις δίπλα σου πολλούς γονιούς με πολύ διαφορετικές ανάγκες ο καθένας.. Και για κάθε «θέλω» του παιδιού, μπορεί να δεις έναν γονιό να τρέχει να καλύψει την επιθυμία, έναν άλλο να κάνει πως δεν ακούει, έναν άλλο να μαλώνει το παιδάκι επειδή «θέλει», έναν άλλο να αντιτείνει άλλα τόσα δικά του «θέλω» στο «θέλω» του παιδιού του… Και μέχρι τώρα, έχουμε ασχοληθεί μόνο με τους γονιούς που ήταν μαζί με τα παιδιά τους εκείνη τη στιγμή που εκφράστηκε το «θέλω». Υπάρχουν και οι ρόλοι αυτών που δεν ήταν εκείνη τη στιγμή εκεί… Μεγάλοι ρόλοι επίσης. Μπορεί να είναι και οι πρωταγωνιστικοί, εκείνοι οι αφανείς, ή απλά κομπάρσοι, ή απλά ανιματέρ για τα διαλλείματα, γονείς όμως επίσης.. 

Είμαι σίγουρος πως δεν σας λέω κάτι καινούριο…

«Λογιώ λογιώ είναι οι άνθρωποι παιδί μου», όπως λέει και η μάνα μου.. Εξακολουθεί όμως να υπάρχει κάτι που εμένα με εκπλήσσει πολύ… Το ότι πράγματα που πίστευα πως διατηρούνται «εις τους αιώνας των αιώνων», τελικά δεν είναι και πολύ έτσι.

Δεν ξέρω ποια αν υπάρχει ορισμός του «τι είναι γονιός». Σχεδόν άρχισα να πιστεύω πως και το «τι είναι παιδί» μπορεί να δεχτεί πολλούς διαφορετικούς ορισμούς.

Κρίμα όμως, γιατί ως γενιά, είχαμε στη διάθεσή μας πολλά μέσα (και μόνο το internet να σκεφτείς..) για να ενημερωθούμε, να ενδιαφερθούμε, να ασχοληθούμε… Αλλά μας πνίγουν πολλά φαίνεται… Και του σύγχρονου γονιού ο τράχηλος «τον ζυγό δεν τον αντέχει», μάλλον δεν μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας σε δεύτερη μοίρα… Και γνωρίζουμε πολύ καλά και πώς να το απενοχοποιούμε μέσα μας… Ή μήπως μιλάει ο πιο ενοχικός μου εαυτός?

Είναι πολύ βαριά τα ντολμαδάκια τα αυθεντικά. Γιαλαντζί έχει άλλη χάρη. Και αφού είμαστε γιαλαντζί γονείς, δεν μπορεί παρά να είμαστε γιαλαντζί φίλοι, γιαλαντζί εραστές, γιαλαντζί επαγγελματίες, γιαλανζί πολίτες του κράτους, γιαλαντζί προσωπικότητες….

Μπήκε το lifestyle στη ζωή μας.. Για να βρει χώρο να μπει όμως, βγήκε όλη η ουσία της ζωής μας έξω…

Γιαλαντζί life, γιαλαντζί style…

Βροχερή Πέμπτη πρωί

13 Νοεμβρίου 2014

Πέμπτη πρωί. Βροχερό πρωί. Ετοιμαζόμαστε για το σχολείο. Κατεβαίνουμε στην πυλωτή της πολυκατοικίας για να μπούμε στο αυτοκίνητό μας. Ένα σκουληκάκι, έχει ανέβει στον τοίχο, έχει διπλωθεί σε ομόκεντρους κύκλους και «κουρνιάζει». Ο μικρός, θέλει να το πειράξει…

-          Μην το πειράζεις αγόρι μου το σκουληκάκι. Κι αυτό κρυώνει. Μπορεί να ψάχνει να βρει το δρόμο για το σπίτι του ή το σχολείο του.

-          Όχι μπαμπά, δεν θέλει να πάει πουθενά. Πολλές μέρες το βλέπω εδώ. Όλο κάθεται και μας παρατηρεί που μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.

-          Μήπως αγόρι μου περιμένει κι αυτό τον μπαμπά του με το αυτοκίνητό τους για να φύγουν από εκεί?

-          Άμα ο μπαμπάς του έχει αυτοκίνητο, τότε πρέπει να έχει διαλυμένες πόρτες.

-          Γιατί το λες αυτό παιδί μου?

-          Γιατί δεν έχουν χέρια τα σκουληκάκια, και δεν θα μπορούν να τις ανοίξουν…

…………………………………………………………………………………………..

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, βγαίνουμε από την πυλωτή, κατευθυνόμαστε προς το σχολείο. Βρέχει πολύ.

-          Είδες αγόρι μου, εμείς δεν βραχήκαμε καθόλου, μόνο το αυτοκίνητο βρέχεται.

-          Καλά να πάθει το αυτοκίνητό μας.

-          Γιατί βρε παιδί μου? Γιατί του λες καλά να πάθει? Νομίζω πως μας αγαπάει και μας προστατεύει. Νομίζω πως ταλαιπωρείται λίγο μέσα στη βροχή, επειδή δεν θέλει να βραχούμε εμείς.. Και άνοιξε την αγκαλιά του και μας έβαλε μέσα να κουρνιάσουμε, για να μην βρεχόμαστε…

-          Μπαμπά… όλο αυτό εδώ μέσα, η αγκαλιά του είναι?

-          Ναι αγόρι μου!

-          Και οι πόρτες είναι τα χέρια του?

-          Ναι παιδί μου!

-          Ναι αλλά έχουμε κάποιες κενές θέσεις, δίπλα σου και δίπλα μου, και τζάμπα κάνει αγκαλιά….

………………………………………………………………………………………

Μπαμπά, όταν είδαμε Καραγκιόζη στο σχολείο ήταν ένα παιδάκι του και τον έλεγε συνέχεια «μπαμπάκο». Χαχαχα… έτσι θα σε λέω «μπαμπάκο»! Κι εσύ θα με λες όπως λέγανε αυτό το παιδάκι του.. Κολλημβητήρι! (Κολλητήρι!)

………………………………………………………………………………………….

Μύξες και βήχας

4 Νοεμβρίου 2014

Ο μικρός έχει μύξες που τον δυσκολεύουν στην αναπνοή και κατά τη διάρκεια του ύπνου τον πνίγουν στον λαιμό και βήχει. Πολύ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ευτυχώς φοράμε μακρυμάνικα μπλουζάκια οπότε οι μύξες έχουν πού να ξαποστάσουν, στο δεξί μανίκι από τον αγκώνα μέχρι τον καρπό… αλλά τι γίνεται τη νύχτα οεο?

Þ    Κρεμμύδι κομμένο σε 8 κομμάτια σε ένα πιάτο κάτω από κρεβάτι του, check

Þ    Ευκάλυπτος που αχνίζει σε ένα κατσαρολάκι μέσα στο δωμάτιο, check

Þ    Ρύθμιση της ποιότητας του ύπνου μου στο scale 1, ώστε να μπορώ με κάθε στραβοπνίξιμο και γκουχ να ξυπνήσω, check (απαγορεύεται βαλεριάνα, πασιφλόρα, μαβένα σατίβα πριν την ξάπλα).

Þ    Πάνελ υπέρυθρης θέρμανσης στο δωμάτιο ρυθμισμένο στους 21 βαθμούς, check

Þ    Καλοριφέρ ανοιχτά στους 20 βαθμούς, check

Þ    Κουβέρτα χνουδωτή Mc Queen να τον αγκαλιάζει, check

Þ    Μοίρασμα με τον μπαμπά του πουπουλένιου παπλώματος, check

Þ    Ρύθμιση της απόστασης των μαξιλαριών μπαμπά – γιου στα 5 εκατοστά, ώστε αν το βράδυ ανέβει ανέλπιστος πυρετός να ζεσταθεί το ακρομαξιλάριο του μπαμπά και να χτυπήσει εσωτερικός συναγερμός, check

Και έρχεται η On line συμβουλή και μου λέει «να του δώσεις το σιροπάκι του Κορρέ για τον βήχα και να τον φιλάς στο μέτωπο να δεις αν ανεβάζει πυρετό».

Τι σου φταίω εγώ κούκλα μου αν είσαι εσύ υπερβολικιά σαν μάνα? 

Ο φίλος μου ο Ουαγκαντούγκου

24 Οκτωβρίου 2014

            Όσοι έχετε ένα παιδάκι από 2 έως 4 ετών να σηκώσετε το χέρι. Οι υπόλοιποι ένα βήμα πίσω από τις οθόνες, μεταβολή και γρήγορα στο σαλόνι να βάλετε κανένα dvd να περάσει η ώρα σας ευχάριστα. Και για να μην ψάχνετε κανα 2ωρο στην κασετίνα με τα πολλά dvd που έχετε μαζέψει από κυριακάτικες εφημερίδες, θα σας βοηθήσω κι εσάς. Γιατί είμαι καλός άνθρωπος. Εξυπηρετικός. Το «αγάπη μου μεγέθυνα τα παιδιά» να δείτε. Να σας δω μετά πως θα τρέξετε με φόρα πίσω να διαβάσετε το κείμενό μου…

            Όσοι από την αρχή σηκώσατε χεράκι, έχετε ένα παιδάκι σε μια ηλικία «επικίνδυνη» και με μία συμπεριφορά ακόμα πιο επικίνδυνη, που πολλές φορές σας κάνει να αναρωτιέστε αν το DNA σας είχε επηρεαστεί άσχημα εκείνη τη νύχτα που συνδυάσατε red bull με αλκοόλ και είχε και καλό φεγγάρι και το σύμπαν είχε τα αυτιά του ανοιχτά και ήρθε το predictor με τα δώρα και το βλέπατε σαν terminator. Ναι, το παιδάκι σας (το δικό σας μόνο, όχι το δικό μου, το δικό σας που είναι ενοχλητικό και γκρινιάρικο, όχι το δικό μου, που είναι ένας άγγελος.. με κάποιες ανησυχίες και τσιριχτή φωνή..), το παιδάκι σας λοιπόν, έχει έρθει σε έναν κόσμο που είναι εντελώς εκτός της κουλτούρας του. Και πρέπει να το βοηθήσετε να προσαρμοστεί. Και θα μου πείτε, εσείς που έχετε απορίες, πώς θα μπορέσω να αντιμετωπίσω ένα παιδί που:

α) κάθε μέρα είναι σε μία διαρκή ένταση (ο δικός μου συνήθως έχει την ένταση στο 3, μερικές φορές στο 2, άμα πρέπει να ζητήσει συγνώμη ή να πει «σε παρακαλώ» την κατεβάζει στο 1 και το mute δεν το καταδέχεται ούτε στον ύπνο του),

β) ξεχειλίζει από ενέργεια (μπορεί ταυτόχρονα να τρώει, να παίζει, να κάνει τις φωνές ταυτόχρονα δύο χελωνονιντζακίων και να ζωγραφίζει έναν κύκλο που μέσα του έχει έναν κύκλο που μέσα του έχει έναν κύκλο που μέσα του έχει έναν κύκλο και με μπουκωμένο στόμα να γκρινιάζει που χαμήλωσες το ραδιόφωνο που έπαιζε το αγαπημένο του τραγούδι «μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ»

γ) του λείπει κάθε ίχνος τακτ στο πώς αντιμετωπίζει τους άλλους (ωχωχ, ΚΟΙΤΑ ΜΠΑΜΠΑ, ένας κύριος με τεράστια κοιλιά και φαλάκρα που μοιάζει τον Κύκλωπα που έχουμε στο παραμύθι με τον Οδυσσέα!, με παρατεταμένο το δάχτυλο δείχνοντας έναν κύριο που μόλις κατέβηκε από το αγροτικό αυτοκίνητό του..)

            Αυτός λοιπόν φίλοι μου, δεν είναι ο γιος σας.. είναι ξεκάθαρα ο φίλος σας ο Ουαγκαντούγκου, που τον είχατε γνωρίσει σε εκείνο το περιπετειώδες ταξίδι στον Αμαζόνιο και ζει στα σύνορα του καλυβιού του και του «πολιτισμένου» κόσμου.

            Πείτε λοιπόν πως ο φίλος σας ο Ουαγκαντούγκου, απηυδησμένος από την ανεργία στον Αμαζόνιο, αφού αποψιλώθηκαν τα δάση στα οποία κυνηγούσε τροφή και έφτιαχνε τη στέγη του, ήρθε να σας δει με τα μπαγκάζια του, εγκαταστάθηκε στο σπίτι σας και έτσι όπως το βλέπει… μάλλον θα μείνει για πάντα…

            Ο φίλος σας λοιπόν, δεν μπορεί με τίποτα να συνηθίσει το πότε είναι μέρα και πότε είναι νύχτα στα μέρη μας. Κοιμάται και ξυπνάει όπως τον βολέψει ο οργανισμός του. Θα προσπαθήσετε να του εξηγήσετε, θα προσπαθήσετε να τον βάλετε σε πρόγραμμα και ίσως με τον καιρό το συνηθίσει. Αν μέχρι τότε δεν έχει καταφέρει αυτός πρώτος να σας ξεμάθει τι είναι ήλιος και τι φεγγάρι.

            Τα φαγητά της περιοχής σας δεν τον πολυβολεύουν. Δεν τρελαίνεται κιόλας. Και δεν έχει ίχνος «ντροπής» να σας το πει. Ακόμα κι αν είστε καλεσμένοι μαζί σε τραπέζι στη θεία σας. «Χάλια είναι αυτό το φαγητό, μπλιαξξξξξ». Θα θέλατε να ανοίξει η γη να σας καταπιεί, όμως είναι ο αγαπημένος φίλος σας. Δεν μπορείτε να του φωνάζετε, ούτε να τον μαλώνετε, πρέπει να του χαμογελάσετε, και να του εξηγήσετε πως το φαγητό στα μέρη μας είναι κάπως έτσι. Και αυτό το συγκεκριμένο φαγητό της θείας Τούλας, είναι copy paste από τη Βέφα Αλεξιάδου και πως όλος ο κόσμος το ξέρει τι ωραία που μαγειρεύει η θεία Τούλα. Πως στην τελική, και σας δεν σας αρέσει καθόλου ο κολοκυθοκεφτές, αλλά πρέπει όλοι μαζί να εκτιμήσετε το γεγονός πως η θεία Τούλα ξύπνησε αχάραγα και γυρνούσε τουρλόκωλη τις λαϊκές της γειτονιάς να βρει τα καλύτερα κολοκύθια, τα πιο φρέσκα, αυτά που έχουν και τον κολοκυθανθό επάνω (κάνεις ωραία πίτσα με αυτόν, πληροφορίες εντός) κι έφαγε τη μέρα της μόνο και μόνο επειδή θα ερχόταν στο σπίτι της ο Ουαγκαντούγκου. Και μόνο για αυτό θα πρέπει να το εκτιμάμε. Ο Ουαγκαντούγκου θα σφίξει τα δόντια, θα σας κοιτάξει καλά στα μάτια, θα κατεβάσει το κεφάλι, θα φτύσει ότι έχει στο στόμα πίσω στο κεντρικό πιάτο με όλους τους κολοκυθοκεφτέδες και κατά πάσα πιθανότητα θα σας ζητήσει συγνώμη που είπε «μπλιαξ».

            Επιστρέφετε στο σπίτι. Εσείς θέλετε να δείτε το «μην αρχίζεις τη μουρμούρα» γιατί πολύ καλά περνάτε με αυτό, αυτός θέλει να δει ένα ντοκιμαντέρ στη ΝΕΡΙΤ για την οδοντοστοιχία των κροκοδείλων, γιατί περιμένει μήπως φανούν κάπου στο πλάνο οι δικοί του, να τους στείλει χαιρετίσματα… Το τηλεκοντρόλ πάει αυτόματα στη «μουρμούρα» και ο Ουαγκαντούγκου πέφτει στο πάτωμα, χτυπάει χέρια και πόδια ρυθμικά αλλά ασυντόνιστα σε ό,τι μικροέπιπλο βρεθεί μπροστά του, χτυπάει στο κεφάλι, κλαίει, νευριάζει, θυμώνει, χτυπάει με τα χέρια του το στήθος του. Αυτό το έθιμο συναντάται από τα χρόνια της Κιβωτού του Νώε, τότε που του Νώε του φάνηκε υπερβολή να φορτώσει ΚΑΙ μαϊμούδες ΚΑΙ πιθήκους on board, και είπε να αφήσει τις μαϊμούδες πίσω.. Εκείνες τότε, ακολούθησαν ακριβώς αυτό το έθιμο, με το πέσιμο στο πάτωμα και τα χτυπήματα τα ρυθμικά αλλά ασυντόνιστα (μόνο τα μικροέπιπλα προσπέρασαν, γιατί η Κιβωτός ήταν από τον Βαράγκη και δεν έλεγε με τίποτα να της ξεριζωθεί καμιά παρανυχίδα από την πρύμνη, ούτε οι ασφαλιστικές θα την αναλάμβαναν.. φήμες λένε πως ακόμα ο Νώε ξεπληρώνει εκείνο το διακοποδάνειο στην Kataklysmos Bank). Αυτό λοιπόν το αρχέγονο έθιμο, δηλώνει απλά διαφωνία με την επιλογή σας. Τόσο απλό. Οπότε κι εσείς, με απλά και συνάμα ξεκάθαρα λόγια, κάνετε μία μίνι διαπραγμάτευση με τον φίλο σας τον Ουαγκαντούγκου για το πώς θα μοιράσετε την ώρα στην τηλεόραση. Και με δίκαιο τρόπο συναποφασίζετε πως είναι καλύτερα να δείτε το ντοκυμαντέρ  - προσφορά της Lacoste. Δεν ωφελεί σε τίποτα να αρχίσετε να φωνάζετε και να χτυπιέστε. Τουλάχιστον γλυτώσατε το πορτ μαντό και την καπελιέρα την vintage, εκείνα τα 150 ευρώ που δώσατε για να την πάρετε ήταν τα τελευταία του ορίου της πιστωτικής σας, και τα βγάλετε με «ανάληψη μετρητών», 23% τόκο πληρώνετε για την καπελιέρα, κι άλλα τόσα τόκο για ένα καπέλο που πήρατε να βάλετε επάνω, γιατί αλλιώς θα βάζατε κάτι ελεφαντάκια ξυλόγλυπτα που έχετε από δώρο γάμου και τέτοια κιτσιά δεν την αντέχει το είναι σας.

            Το παιδί μας είναι ο Ουαγκαντούγκου. Δεν είναι κακός, είναι πρόσχαρος, με αγάπη, ανοιχτόκαρδος, αλλά δεν ξέρει πώς είναι εδώ τα πράγματα. Αν φωνάζουμε και τιμωρούμε μόνο να τον φοβίσουμε μπορούμε. Θα πάρει τον πρώτο κροκόδειλο και θα επιστρέψει στη χώρα των θαυμάτων του. Είναι φιλοξενούμενός μας για όσο καιρό χρειαστεί. Κι εμείς είμαστε φιλόξενοι άνθρωποι. Θα του ανοίξουμε το σπίτι μας, θα τον προστατεύσουμε από τα άγρια θηρία του τόπου μας, θα του μάθουμε να προστατεύεται και μόνος του, θα του δείξουμε τον δρόμο και θα σταθούμε δίπλα του για όσο καιρό θελήσει να χρησιμοποιήσει τη φιλοξενία μας. Θα μοιραστούμε μαζί του. Θα γελάσουμε μαζί. Θα κλάψουμε μαζί. Θα διαπαιδαγωγηθούμε μαζί. Θα διασκεδάσουμε μαζί. Αλλά και ο καθένας μόνος. Γιατί είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι. Με διαφορετικές ανάγκες. Και πάλι μαζί θα προχωρήσουμε μέχρι ο Ουαγκαντούγκου μας να νοιώσει τον κόσμο μας πια δικό του και να μη χρειάζεται πια τη φιλοξενία μας ή τη βοήθειά μας, παρά μόνο τη σιγουριά ότι όποτε μας χρειαστεί εμείς θα είμαστε πάντα παρόντες για εκείνον.

            Σε λίγα χρόνια άλλωστε, έτσι όπως αλλάζουν οι εποχές, εμείς θα έχουμε ανάγκη τη δική του καθοδήγηση στον κόσμο που εκείνος θα μεγαλώνει κι εμείς θα χάνουμε σημάδια επαφής ή κατανόησης… Είμαστε οι γέροντες Ουαγκαντούγκου του μέλλοντος που θα είναι γεμάτο από νέους εργαζόμενους και δραστήριους, πρώην Ουαγκαντούγκου, που γαλουχήθηκαν από εμάς. Ό,τι σπείρουμε θα θερίσουμε.

            Α, μια που σας βρήκα εύκαιρους: μήπως πήρε το μάτι σας κάπου εδώ κοντά τη Γκουνάντα μου?    

Παιδοτόπινγκ

5 Οκτωβρίου 2014

Εδώ στον παιδότοπο, τα βάλαμε κάτω με τη Γίτσα από το Γύθειο, μητέρα του Αρίστου, και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Apple έχασε πάρα πολλά χρήματα από τη δυσφήμιση ότι το I Phone 6 λυγίζει, που δεν θα τα βγάλει ποτέ τα λεφτά της επένδυσης για την παραγωγή του. Επίσης, ότι η πραγματική Apple πέθανε μαζί με τον Steve Jobs. Επίσης, ότι δεν πρέπει να τσιγαρίζεις το κρεμμύδι ποτέ. Κι αν έχεις το θερμοσίφωνα μονίμως ανοιχτό πληρώνεις λιγότερο ρεύμα απο ότι αν τον ανοιγοκλείνεις κάθε τόσο. Ότι οι εξωσωματικές σπάνια πιάνουν με την πρώτη. Ότι ο Κλούνει είναι γκέι και ο γάμος ξεκάρφωμα. Και κατέληξε πως δεν της αρέσουν οι ειδήσεις και τα κουτσομπολίστικα έντυπα. Και καλά έκανε που δεν σπούδασε γιατί είδαμε και τους σπουδαγμένους πολιτικούς πού μας καταντήσανε. Οι αλήτες. Δεν θα πληρώσει τον Ενφια. Δεν φταίει αυτή που της άφησαν οι γονείς της κληρονομιά ένα δίπατο εξ'αδιαρετου με τον αδερφό της τον χαραμοφάη. Που δεν δούλεψε ποτέ. Και μετά μας φταίει η ανεργία. Πάντως Σαμαρά θα ψηφίσει. Μια χαρά τα έχει πάει μέχρι τώρα. Έσκαψαν και στην Αμφίπολη με εντολή Σαμαρά. Σπουδαίο πράγμα οι αρχαίοι βρε παιδί μου. Όχι σαν κι αυτούς που έχουμε τώρα. Τους αλήτες. Τελικά θα το δώσει το i phone 4 στην κουνιάδα της που έχει μπακατέλα, λες και είναι καμιά πίσω από τον κόσμο. Το 6 πλας θα πάρει. Δεν μπορεί, για να μιλάνε όλοι γι'αυτό, αξίζει να βγάλει μία νέα πιστωτική της citibank σε συνεργασία με τη media markt. Ε τι στο καλό. 1500 ευρώ όριο σου δίνουν. Φτάνουν δε φτάνουν τόσα? Αν δε φτάνουν θα σπάσει και τον κουμπαρά του παιδιού. Τη χολόσκασε όλο το 2014. Όλο γκρίνια και γκρίνια. Κι αυτή έγινε μια ζωή θυσία γι αυτό. Να μην του λείψει τίποτα. Και ποιο το ευχαριστώ? Σάμπως θα τα θυμάται όταν μεγαλώσει? Πάλι όλο θα ζητάει. Το 6 πλας. Το δίχως άλλο. Ο μπαμπάς του θέλει να πάρουμε το playstation στον μικρό μόλις ανοίξουμε τον κουμπαρά. Αμ δε. Για τον εαυτό του το θέλει, εμένα δε με γελάς. Ντε μεκ για να παίζει το παιδί. Εμένα δε με γελάς σου λέω. Μπορεί να φαίνομαι έτσι αγαθιάρα αλλά τα έχω τετρακόσια. Καλή καλή μέχρι να σκάσω. Γιατί να σκάσω είμαι. Μία φορά δεν τον πήρε ένα απόγευμα, να μου πει «ρε γυναίκα, κάτσε εσύ στο σπίτι να ηρεμήσεις, να πας για καφέ με τις φίλες σου, να ξεσκάσεις βρε αδερφέ», να μου τον απασχολήσει ένα απόγευμα μόνος του. Ποτέ. Και δεν ξεσκάω. Και σκάω. Και πού με χάνεις πού με βρίσκεις με ένα παιδί να τραβάει τη φούστα μου, τώρα που τη φτάνει, γιατί πέρσι δεν την έφτανε, τα φοράω και κοντούλικα, άμα δεν τα βάλω τώρα πότε θα τα βάλω, όταν δεν θα βλέπομαι? Θα μου πεις και τώρα που βλέπομαι, ποιος με βλέπει? Το σπίτι μου, η δουλειά μου και ο παιδότοπος. Γιατί τα παίρνω κι εγώ τα ωραία τα φορεματάκια τα κοντά? Τόσα λεφτά που έδωσα από εδώ κι από εκεί για να με βλέπει να με χαίρεται, θα έπαιρνα τώρα το 6 πλας, να έβγαζα και ωραίες σέλφι. Αλλά και η σέλφι θέλει την περιποίησή της. Κομμωτήριο, νύχια, ντύσιμο, κραγιόν ματ αλλά να γυαλίζει, το κάνω με κόλπο εγώ, τα παίρνω ματ και μετά βάζω λίγο ελαιόλαδο, ούτε τα χείλη σκάνε ούτε γυαλίζει άσχημα, μερικές φορές μόνο μου φαίνεται πως μυρίζω σαν φρεσκοτηγανισμένη αθερίνα αλλά σάματις θα με φιλήσει κανείς? Μόνο για τις σελφι το παίρνω το κραγιόν. Η κουνιάδα μου δεν ξέρει να βγάζει σέλφι. Με κάτι φόρμες βγαίνει και με τη νυχτικιά. Αχτένιστη. Μου λέει «πρέπει να φαίνεται φυσική». Κι εγώ της λέω κουνάω λίγο το κεφάλι μου να ανακατευτούν τα μαλλιά να φαίνεται πως ήρθα με το μηχανάκι και πάνω στη φούρια μου πατάω και μία σέλφι. Και την κοινοποιώ. Και κάνω και like. Γιατί να μην κάνω? Αφού μου αρέσω. Πήγα στη νυχού προχτές με το παιδί. Να μου κάνει γαλλικό. Ακόμα αναρωτιέμαι αν πέρασε η μόδα του. Αυτή ήθελε να μου κάνει τρεντιές. Εγώ δεν ήθελα να μου ζωγραφίζει πεταλουδίτσες και σαλιγκαράκια στα νύχια. Μάνα είμαι. Τι θα λέει ο κόσμος. Είσαι πολύ όμορφη μου λέει, αλλά το παιδί δε σου μοιάζει. Της φάνηκε ασχημούλης ο δικός μου. Την ακούς? Δεν θα ξαναπατήσω. Έτσι κι αλλιώς χάλια τα κάνει τα νύχια. Και να φανταστείς ούτε πιάτα πλένω ούτε τίποτα. Λέω στον άντρα μου «θα μου χαλάσουν τα νύχια», και τα πλένει αυτός. Δεν είναι για να παίρνουμε γυναίκες στο σπίτι τώρα. Δεν βγαίνουμε οικονομικά καθόλου. Και αναγκάζεται να πλένει πιάτα και να σιδερώνει αυτός. Αφού όλη μέρα είμαι έξω. Δουλειά, κομμωτήριο, νύχια, παιδότοπο. Τι να προλάβω κι εγώ. Δε μιλάς ε? Τι να πεις? Σας ξέρω εσάς τους άντρες. Μόνο τον εαυτούλη σας κοιτάτε. Εσείς να είστε καλά κι όλοι οι άλλοι ας τρέχουν σαν τις υπηρέτριες γύρω σας. Τι ώρα πήγε? Οκτώμιση? Δεν μπορώ να φύγω ακόμα, κι έχω κουραστεί να στέκομαι σε μία καρέκλα τόση ώρα. Αλλά δεν μπορώ να φύγω. Μόλις θα έχει τελειώσει το σφουγγάρισμα ο άλλος και δεν με αφήνει να πατήσω. Η κουνιάδα μου φταίει. Αυτή του τα έμαθε αυτά. Να γυρνάω πτώμα κουρασμένη και να μην μπορώ να πατήσω στο σπίτι μου αν δεν έχει στεγνώσει. Αυτή που έχει ακόμα τη μπακατέλα. Αλλά θα της το δώσω το I phone 4. Το βαρέθηκα. Όχι, στον άντρα μου δεν το δίνω. Αυτός έχει ένα nokia παλιό αλλά αντέχει ακόμα. Δεν είμαστε τώρα για να ξεσηκώνεται και να μου θέλει facebook και να τσιλιμπουρδίζει. Εγώ μόνο με κάτι παλιούς συμμαθητές μιλάω και κάνουμε reunions. Βρήκα και αυτόν που αγαπούσα στη 2α γυμνασίου. Χωρισμένος με δύο παιδιά. Αλλά νοικοκύρης. Το σπίτι του το έχει λαμπίκο. Ο δικός μου άραγε θα έχει μαγειρέψει τίποτα ή θα πρέπει πάλι εγώ να φορτωθώ να κουβαλάω και τον μικρό και την τσάντα του ΚΑΙ φαγητά από γυράδικο για να γυρίσω σπίτι? Αλλά ποιος με σκέφτεται εμένα? Ο μικρός μεγάλη αδυναμία έχει στον μπαμπά του. Έτσι είναι τα παιδιά. Αχάριστα. Τίποτα δεν εκτιμάνε. Θα τα μαζέψω όλα μια μέρα και θα γυρίσω στο Γύθειο. Μόλις με χάσουν τότε θα με εκτιμήσουν. Αν δεν ήμουν εγώ να τρέχω από πίσω τους να τους θυμίζω συνέχεια τις υποχρεώσεις τους, θα είχαμε βρωμίσει σ’ αυτό το σπίτι. Άμα δεν ήμουν εγώ να ρωτάω «σκούπισες», «σφουγγάρισες», «έπλυνες τα πιάτα», «μαγείρεψες», «σιδέρωσες τα ρούχα του παιδιού»?, ήθελα να ‘ξερα τι θα κάνανε. Θέλει ο άντρας μου κι άλλο παιδί. Απορώ πού σας έρχεται η όρεξη. Εδώ με ένα δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, θέλει και δεύτερο. Αλλά θα μου πεις, βέβαιαααα, τι θα κάνει αυτός? Μία ακόμη διασκεδαστική νύχτα. Εγώ θα τα τραβήξω πάλι όλα. Του το ξεκαθάρισα. Δεύτερο παιδί δεν κάνω. Τον αγαπάω όμως. Και τον άντρα μου και το παιδί. Η κουνιάδα μου του βάζει ιδέες για το δεύτερο παιδί. Επειδή αυτή έχει δύο, και να μην μείνει μόνος του ο Αρίστος και γίνει κακομαθημένος, και του λείπουν αδέρφια.. Είδαμε και τα δικά της τα χαΐρια. Δύο παιδιά που κάνουν φασαρία σαν έξι. Αγγελούδια τα ανεβάζει αγγελούδια τα κατεβάζει. Πού τα είδες καλέ τα αγγελούδια? Δυο τύραννοι είναι, πάμε επίσκεψη στο σπίτι και δεν αντέχω πάνω από δεκάλεπτο. Ωχ! Δεν μελετούσα κανένα λαχείο? Νατη έρχεται, με τα «αγγελούδια» στον παιδότοπο… Αχ τη γλυκιά μου, κοίτα την πόσο κορδωμένη περπατάει… Έλα χαμογέλα της λίγο και πήγαινε στο τραπέζι σου αγόρι μου, έχεις κι εσύ τα δικά σου…

Χάρηκα που τα είπαμε Αλέξανδρε και μου άνοιξες την ψυχή σου…

Αχ αυτή η νύχτα μου

8 Σεπτεμβρίου 2014 

Κυριακή βράδυ. Γυρνάς από  βόλτα με το παιδί, κουρασμένος εσύ, εύχεσαι το ίδιο και για τον μικρό, ώστε να περάσετε μία ωραία νύχτα. Αλλά μήπως είσαι υπεραισιόδοξος και πλεονέκτης? Αθροιστικά, από τότε που γεννήθηκε, πόσες ήρεμες νύχτες περάσατε μαζί? Δέκα? Είκοσι? Μου βγαίνουν 22 και θα τις αφήσω. Όχι, δεν θα βάλω ούτε μία παραπάνω. Δε βγαίνω κυρία μου. Και μην ακούτε που λένε «δεν υπάρχει ρευστότητα στις μέρες μας», φήμες ανυπόστατες και ψεύδη ασύστολα. Εμάς, οι δικές μας μέρες, είναι ιδιαιτέρως ρευστές… 

            Είπα ρευστές… και θυμήθηκα.. τη χτεσινή μας νύχτα. Ρευστότητα σε limit up. Ήταν τέτοια η ρευστότητα που ξένοι επενδυτές ήταν έτοιμοι να αρχίσουν να μου τηλεφωνούν σωρηδόν για να επενδύσουν στις ομολογίες μου. Ομολογίες ανυπεράσπιστες. Ομολογίες αδυναμίας. Ομολογίες κούρασης. Αλλά φερέγγυες. Θα τα φέρουν πίσω τα λεφτά τους. Αξιόπιστες.

            Είπα αξιόπιστες και θυμήθηκα τη χτεσινή μας νύχτα. Αξιοπιστία μηδέν. Εκεί που είσαι σίγουρος πως όλα λειτουργούν ρολόι ενώ εσύ κοιμάσαι, τελικά, οι μπαταρίες του σύμπαντος τελειώνουν και δεν είναι επαναφορτιζόμενες μέσα στη νύχτα.

            Είπα νύχτα και θυμήθηκα τα χτεσινοβραδινά. Ο μικρός ζωηρότατος μέχρι τις 11 το βράδυ. Ο μπαμπάς έχει σκεφτεί κάποιες εναλλακτικές ακόμα για να χαλαρώσει και να κοιμηθεί το παιδί. Και δεν πιάνουν. Κοιμήθηκε όμως. Όταν σιγά σιγά έπεφτε το ρεύμα στα μάτια του. Διαφορά τάσης. Μέσα ζωηρός, έξω υπναλέος. Αποσυντονίστηκε. Ήταν λίγο μετά τις έντεκα το βράδυ. Ο μπαμπάς χρειάζεται και λίγο προσωπικό χρόνο στον υπολογιστή του (ξέρετε, εξομολογήσεις, συμβουλές, farm heroes, candy crash, τραγούδια στο youtube, googling για τα θέματα της Αμφίπολης… a pro po έκθαμβος έχω μείνει, εκστασιασμένος!) και κατά τη μία τη νύχτα πήγε και ο μπαμπάς για ύπνο. Και σκέφτηκα, πως επειδή είμαι πολύ κουρασμένος είναι καλύτερα να πάρω το παιδί μαζί μου από τώρα στο δικό μου κρεβάτι, γιατί πάντα ξυπνάει τη νύχτα κατά τις 2μιση, κλαίει επειδή φοβάται μόνος στο δωμάτιό του κι έρχεται στο δικό μου. Και τον πήρα αγκαλιά και πήγαμε. Σε αυτό το σημείο κάποιος από ψηλά μου έβγαζε κίτρινη κάρτα, αλλά δεν την πήρα χαμπάρι…

            Είναι μιαμιση τη νύχτα. Ο Μορφέας κάνει check in τις αποσκευές μας και πλέον είμαστε και οι δύο ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας. Ζζζζζζζζζζ…. Είναι τρεις τη νύχτα. Ένας τσαμπουκάς πρέπει να έγινε εκεί στη χώρα του Μορφέα και κάποιος με πέταξε έξω από αυτήν σαν τη τρίχα από το ζυμάρι. Ξύπνησα από μία γερή κλωτσιά στο στήθος (όχι από τον μικρό, από τον Μορφέα) που μου έκοψε την αναπνοή και πάλι. Ο οισοφάγος έκλεισε. Μηδέν ανάσα και τρομερός πόνος. Αφόρητος πόνος. Μέσα στον ύπνο μου. Το τελευταίο τρίμηνο οι κρίσεις πανικού είναι πολύ σπάνιες, αλλά όποτε εμφανίζονται επιλέγουν να είναι νύχτα. Πίσσα. Σηκώθηκα να πάρω το ομοιοπαθητικό μίγμα μου για την περίσταση. Ούτε νερό δεν μπορούσα να καταπιώ από τον εντελώς κλειστό οισοφάγο. Πήρα δυο τρεις καλές ανάσες, κι επέστρεψα δίπλα στον Μικρό μου Πρίγκηπα. Έτρεμα αλλά ξάπλωσα. Είναι σχεδόν τρεις και μισή τη νύχτα. Κλείνω τα μάτια. Ο Μορφέας μου ζητάει να κόψω καινούριο εισιτήριο, του εξηγώ πως ήμουν από πριν μέσα, δεν το δέχεται, του λέω να εκεί οι φίλοι μου με περιμένουνε, για ένα τσιγάρο βγήκα, δεν με αναγνώρισε, πήγε να γίνει φασαρία, αστυνομία, κακό… κλαίει ο μικρός μέσα στον ύπνο του. «Μπαμπάαααααααα, κατουρήθηκα!!!». Ο Μορφέας με σπρώχνει με μια νέα κλωτσιά πίσω στον κόσμο μου. Ο μικρός έχει ζεσταθεί ολόκληρος από τη ρευστότητα της νύχτας… Σεντόνια, πυτζάμες, μέχρι και το μαξιλάρι του και το πηγούνι του κολυμπάνε στη ρευστότητα… (ναι μέχρι και το μαξιλάρι.. έκανα γιο ταλαντούχο, με προσόντα, να κάτι προσόντα) κι έτσι το 60% του κρεβατιού γνώρισε μέρες ένδοξων εποχών χρηματιστηρίου, ρευστότητα στο limit up.. ευτυχώς η δική μου πλευρά ήταν ακόμα στη στεγνή από ρευστότητα Ελλάδα… ο μικρός έκλαιγε γιατί ήταν βρεγμένος, έκλαιγε γιατί ντράπηκε, έκλαιγε γιατί ξύπνησε, έκλαιγε γιατί μπορούσε.. ο μπαμπάς δεν έκλαιγε γιατί δεν υπάρχουν τέτοια περιθώρια.. κοίταξα απλά το ρολόι. Τέσσερις τη νύχτα. Αν ήμουν όμως ψαράς θα ήταν μία κανονική ώρα για πρωινό εγερτήριο. Ή μοναχός. Ή φούρναρης. Αλλά δεν είμαι. Και δεν την έχω για κανονική αυτήν την ώρα, να με συμπαθάτε. Ορεξάτος όπως ήμουν λοιπόν μετά τον καυγά με τον Μορφέα, πήρα και την κρίση πανικού παραμάσχαλα, ξεβράκωσα τον μικρό, του έκανα μπάνιο στις 4 και κάτι το πρωί, έβαλα πλυντήριο (ρούχα, σεντόνια, μαξιλαροθήκες κτλ), τον ετοίμασα ξανά καινούριο γυαλιστερό και τον έβαλα στο κρεβατάκι του, στο δωμάτιό του.. Μόνο που έκλαιγε. Ήθελε και γαλατάκι. Ε βέβαια, κοντά 5 είχε πάει. Ξυπνήσαμε πια. Του έκανα γάλα. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω να κοιμηθεί. Χαλάρωσε. Κοιμήθηκε. Επιστρέφω στο δωμάτιό μου. Βλέπω την κατάσταση στο στρώμα. Πήρα τον Μορφέα τηλέφωνο « Να με συγχωρείς μπάρμπα, δεν θα μπορέσω σήμερα να έρθω.. ναι ξέρω, το είχα υποσχεθεί, αλλά ήρθε και μια φίλη από τα παλιά τώρα, η Κρίση Πανικού, μπορεί να σου έχω μιλήσει στο παρελθόν γι’ αυτή, και τώρα τα λέμε λίγο..  Πήγα να κάνω check in στο γνωστό μας μέρος, αλλά δεν πιάνει καθόλου το κινητό μου το wifi σου. Χίλια συγνώμη σου εύχομαι για την αναστάτωση, θα τα πούμε, πρώτα ο Θεός, αύριο το βράδυ. Φιλιά, ναι Μορφέα μου, ναι, τα λέμε, ναι, ναι, και στη σύζυγο να πεις, ναι, και από εμένα, έλα τα λέμε, ναι, ευχαριστώ, εις το επανιδείν, ναι, ορεβουάρ!»