(Αν)Ασφαλές Καταφύγιο

24 Μαρτίου 2015

Αυτή τη στιγμή το ζευγάρι στον κάτω όροφο τσακώνεται. Εδώ και τρία τέταρτα για την ακρίβεια. Αλλά δεν μαλώνουν απλά. Ουρλιάζουν.

Ουρλιάζουν τόσο δυνατά, που όταν πήγα να βάλω τον γιο μου για ύπνο, φοβόταν μόνος του στο δωμάτιο.. σούφρωνε τα μάτια του και προσπαθούσε να καταλάβει τι είναι αυτό που ακούγεται και τί συμβαίνει…

Ουρλιάζουν τόσο δυνατά που απορώ πώς πραγματικά θα μπορούν να ξανα-αντικρίσουν ο ένας τον άλλον αύριο το πρωί. Ή να ξανακοιμηθούν μαζί. Ή να φάνε μαζί. Ή να μπουν στο ίδιο αυτοκίνητο. Ή να χαμογελάσουν με κάτι αστείο μαζί. 

Έχουν δύο παιδιά. Το αγόρι στην 1^η Δημοτικού, το κορίτσι στα προνήπια.

Μέσα στον πανικό, μέσα στα «μαλακισμένη, σήκω φύγε από ‘δω, να μη σε βλέπω μπροστά μου» και στα «όοοοοοχι αγόρι μου, δεν στα ‘πανε καλά τα πράγματα» ακούγονται και τα κλάματα της μικρής τους κόρης. Την περισσότερη ώρα αυτά τα κλάματα δεν ακούγονται, καλύπτονται από τα ουρλιαχτά.. Κάποιες φορές όμως η μικρή τους ξεπερνάει και η φωνή της φτάνει διαπεραστική μέχρι το σαλόνι μου. Κλαίει πολύ δυνατά και πού και πού φωνάζει «μαμάαα». Ένα κλάμα βαθύ, πότε έντονο πότε απελπισμένα τρεμάμενο...

Μου πέρασε από το μυαλό να πάω να χτυπήσω το κουδούνι τους (που αμφιβάλλω αν θα το ακούγανε) και με πολύ ήρεμο και cool ύφος να πω «να ανέβει η μικρή στο σπίτι μου να παίξει με τον γιο μου? Και ο άλλος ο μεγάλος?». Δεν το έκανα. Ίσως γιατί απλά κώλωσα. Ίσως πάλι γιατί φοβάμαι πως θα άναβαν περισσότερο το αίματα και τελικά γιατί ουσιαστικά πιστεύω πως ποτέ δεν θα με άφηναν να πάρω τα παιδιά στο σπίτι μου, μέσα στην έντασή τους. Κανείς δεν πήγε. Κανείς δε χτύπησε το κουδούνι τους. Όλοι μας κρυμμένοι πίσω από κλειστές πόρτες, στη δική μας θερμοκοιτίδα, κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα. Και καλά κάνουμε. "Δεν είναι σωστό να επέμβουμε, είναι ντροπή, κουτσομπολιό κτλ".... και ταυτόχρονα όλοι μας σκεφτόμαστε τουλάχιστον τα παιδιά και η καρδιά μας πονάει με αυτό το υπόκωφα εκκωφαντικό αλλά και εκκωφαντικά υπόκωφο κλάμα της μικρής. 

Θα υποθέσω με σχετική βεβαιότητα πως δεν υπήρξε κανενός είδους χειροδικία, παρά μόνο άγρια λεκτική φιλονικία. Θα υποθέσω επίσης με σχετική βεβαιότητα πως τα παιδιά πληγώθηκαν άσχημα και ένιωσαν να σκίζονται στα δύο. Πρέπει να υποστηρίξουν κάποιον? Να «αγκαλιάσουν» κάποιον? Να αρνηθούν τον άλλον? Κι αν ο ένας φύγει αυτή τη στιγμή από το σπίτι? Κι αν τα θέλει μαζί του? Να πάνε? Να μείνουν? Να κλάψουν? Να ουρλιάξουν? Να μετανιώσουν τη στιγμή που γεννήθηκαν? Να ωριμάσουν 20 χρόνια μέσα σε τρία τέταρτα? Νομίζω πως θα ήθελαν minimum να εμφανιστεί ένα μαγικό χέρι και να τους μεταφέρει κάπου αλλού, πχ στο σπίτι της γιαγιάς, για να μην το ζουν όλο αυτό να συμβαίνει…

Και κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό μου η λέξη «καταφύγιο». Να βρουν ένα καταφύγιο αυτά τα παιδιά γι’ αυτή τη δύσκολη ώρα. Κι ο καθένας από τους δύο γονείς θα ήθελε μάλλον να βρίσκεται σε ένα ασφαλές καταφύγιο και όχι να πρέπει να το περάσει αυτό. 

Αλλά τελικά, τί είναι αυτό που λέμε «καταφύγιο»? Είναι πραγματικά κάποιος χώρος στον οποίο μπορείς να κρυφτείς από τον κόσμο κι από όσα άσχημα τον περιβάλλουν? Είναι κάποια τετραγωνικά μέτρα που βρίσκονται κάποια εκατοντάδες μέτρα ή χιλιόμετρα μακριά από το σημείο του πόνου? Μήπως «καταφύγιο» είναι ένας άνθρωπος, ανεξάρτητα από το πού βρίσκεται αυτός? Ανεξάρτητα από τον χώρο του, την απόσταση από σένα, το στίγμα του στο gps? Μήπως «καταφύγιο» μπορεί να είναι κάποιες φορές μια οποιαδήποτε αγκαλιά? Ακόμα και μία αγκαλιά χωρίς «πρόσωπο», κάποιου αγνώστου, κάποιου που απλά θα στην προσφέρει ορθάνοιχτη, χωρίς να ρωτήσει ποτέ πώς και γιατί τη χρειάστηκες.. και να κουρνιάσεις εκεί για όσο…

Και σε μία τέτοια περίπτωση, πόσο εύκολα μπερδεύονται οι λέξεις κι αλλάζουν νόημα? Το σπίτι αυτό δεν ήταν μέχρι πριν από τρία τέταρτα της ώρας, ένα ασφαλές καταφύγιο για όλα τα μέλη της οικογένειας? Αρκούν τρία τέταρτα για να στιγματίσουν ως «ανασφαλές» πια? Ως κάτι από το οποίο θα έπρεπε να τρέξεις μακριά? Άρα, αν το «καταφύγιο» είναι ένας χώρος, τότε μάλλον είναι πιθανό να αποχαρακτηριστεί πολύ σύντομα ως τέτοιο.. Μήπως όμως και οι σύζυγοι δεν θεωρούν ο ένας τον άλλον το καταφύγιό του? Δηλαδή και σε αυτήν την περίπτωση αρκούν τρία τέταρτα της ώρας για να εκπέσουν του θρόνου τους? Ακόμα κι αν «καταφύγιο» τελικά είναι μόνο ο εαυτός σου, στον οποίο μέσα θα προσπαθήσεις να κλειστείς, να ψαχτείς, να ηρεμήσεις και αργότερα να σωθείς, τα παιδιά δεν τον έχουν ήδη οργανωμένο. Το οικοδόμημά της προσωπικότητάς τους τώρα χτίζεται. Και ίσως με κάτι τέτοιες εμπειρίες αντί για τσιμέντο και τούβλα χρησιμοποιούν χώμα και λάσπη για να προσπαθήσουν να συνεχίσουν το χτίσιμο.. Οπότε το οικοδόμημα που ετοιμάζουν θα είναι ετοιμόρροπο. Πρέπει να βρουν στοιχεία τέτοια που θα μπορέσουν να το μετατρέψουν σε ασφαλές καταφύγιο. Δεν είναι όμως μικρά για να βγούνε σε μία τόσο απαιτητική δουλειά?

Ταρακουνήθηκα λίγο σήμερα με όλο αυτό. Στενοχωρέθηκα. Πιέστηκα. Και κοίταξα καλά τον καθρέφτη μου και τον ρώτησα «εσύ, τι θεωρείς καταφύγιό σου? Και πολύ περισσότερο από σένα… τί άραγε είναι ένα καταφύγιο για το γιο σου?» 

Ένα παιδί

3 Μαρτίου 2015

Ένα παιδί ξυπνάει και χουζουρεύει.

Ένα παιδί σε αποζητά με το βλέμμα.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί περιμένει το χαμόγελό σου για να φωτιστεί ο κόσμος του.

Ένα παιδί, μικρό παιδί, παλεύει να φτιάξει τη μέρα του με όση παρουσία κερδίσει από σένα και όση απουσία μπορεί να διαχειριστεί.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί, μία ψυχούλα ανθρώπινη, έχει απορίες και προσπαθεί να τις εκφράσει με λόγια ή χωρίς αυτά.

Ένα παιδί, μπόμπιρας δραστήριος, φτιάχνει με τη φαντασία του ιστορίες και παραμύθια και σου δίνει ρόλους.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί, πιτσιρίκος, προσπαθεί να διεκδικήσει χώρο και χρόνο για να αναπτυχθεί, μέσα από σένα, γύρω από σένα, κοντά σε σένα.

Ένα παιδί, ένας νέος ταξιδιώτης σε αυτό το ταξίδι της ζωής, προσπαθεί να βρει τα χνάρια σου για να πατήσει πάνω τους και κάπως έτσι να χαράξει ένα δρόμο.

Ένα παιδί ελίσσεται αναγκαστικά στην καθημερινότητα για να μπορεί να εξελίσσεται.

Παράλληλα μεγαλώνει…

Ένα παιδί ζει δημιουργώντας μνήμες.

Ένα παιδί ελπίζει.

Ένα παιδί ονειρεύεται.

Ένα παιδί χτυπάει στο παιχνίδι και κλαίει και φωνάζει… τον πιο κοντινό του άνθρωπο.

Ένα παιδί, που ήταν μόλις πρόσφατα βρέφος, γκρινιάζει ακόμα. Συχνά.

Ένα παιδί χορεύει γύρω από το χρόνο και τον ζαλίζει.

Ένα παιδί μεγαλώνει.

Μακριά σου ή κοντά σου, δίπλα σου ή αλλού, με τις δικές σου αισθήσεις παρούσες ή όχι, ένα παιδί μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Δεν μπορεί να σταματήσει και να περιμένει πότε θα «βολέψει». Μεγαλώνει. Ωριμάζει. Σκέφτεται. Συμπεραίνει. Βλέπει. Αισθάνεται. Υπάρχει. Είναι εκεί.

Γύρνα λίγο το κεφάλι σου, κοίτα και αναρωτήσου…

Μήπως είναι το δικό σου παιδί?

Δεν ήξερα πριν σε γνωρίσω

26 Ιανουαρίου 2015

Δεν ήξερα πως μπορεί να υπάρχει μια αγάπη τέτοιας μορφής,

Δεν ήξερα πως μπορεί το σώμα μου να στέκεται κάπου, σχεδόν κούφιο, γιατί η ψυχή μου πια κατοικεί σε άλλο σώμα,

Δεν ήξερα πως το βράδυ μπορώ να συγχρονίσω την ανάσα μου με τη δική σου, για να συντονίζομαι στο ρυθμό σου,

Δεν ήξερα πόσο άδειες μπορεί να είναι κάποιες νύχτες μακριά σου,

Δεν ήξερα πως το νόημα της ζωής είχε το κλειδί του κρυμμένο μέσα σε εκείνο το πυρέξ της κλινικής που σύρθηκε μέχρι μπροστά μου ένα ανοιξιάτικο απόγευμα…

Δεν ήξερα πόση μαγεία μπορεί να κρύβεται σε δυο τρεις μπερδεμένες λεξούλες,

Δεν ήξερα πόση υπερηφάνεια μπορώ να αντλήσω από δύο ποδαράκια που μαθαίνουν να στέκονται όρθια,

Δεν ήξερα πόση χαρά μπορώ να αισθανθώ επειδή σου κάνω μπάνιο,

Δεν ήξερα πως η κούραση μου μπορεί να εξαφανιστεί επειδή εσύ γελάς…

Γιε μου, πριν σε γνωρίσω δεν ήξερα πως μπορώ να κλαίω συχνά ασυναίσθητα απλά και μόνο επειδή υπάρχεις…

Δεν ήξερα πριν σε γνωρίσω, και σε σένα οφείλω τη γνώση, τη μεταμόρφωση, την εξέλιξη, τη νέα φιλοσοφία ζωής..

Γιατί τώρα ξέρω πως…

Σε σένα οφείλω εμένα

Οικογενειακό μνημόνιο

4 Ιανουαρίου 2015

Έφτασα πια στην ηλικία που οι συμμαθητές μου (πολλά χρόνια μεγαλύτεροι όμως, δεν ξέρω πώς πηγαίναμε στην ίδια τάξη) έχουν πλέον συνήθως πάνω από ένα παιδιά… Κι εγώ έχω μόνο ένα, και το μεγαλώνω μόνος μου, τεχνικά δηλαδή είναι αδύνατο (ή σχεδόν αδύνατο) να αποκτήσω ένα δεύτερο. Όμως μου έρχεται αυτή η επιθυμία… Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι συμμαθητές (πολύ μικρότεροι όμως, απορώ πώς πηγαίναμε στην ίδια τάξη) που ακόμα δεν έχουν παιδιά, ή δεν έχουν παντρευτεί. Και βλέπουν εμένα με το παιδί και διαβάζουν κείμενά μου ή ρωτάνε για την καθημερινότητά μου και είναι στα πρόθυρα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το δικαίωμα του ανθρώπου στη στείρωση. Να μην τους τύχει κανένα κακό και τους έρθει ένα παιδί. Σε ενδιάμεσους ανύποπτους χρόνους, με ζηλεύουν που έχω έναν μπόμπιρα… στους ίδιους ανύποπτους χρόνους τους ζηλεύω που η ευθύνη τους περιορίζεται στον εαυτό τους, το πρόγραμμα της ημέρας τους εξαρτάται αποκλειστικά από αυτούς τους ίδιους, που τα χρήματά τους είναι για τις δικές τους προτεραιότητες και που μπορούν να κοιμηθούν μία νύχτα σερί, χωρίς ενδιάμεσο εγερτήριο, και να ξυπνήσουν την ώρα που θέλουν…

Υπάρχουν και οι άλλοι ανύποπτοι χρόνοι… που εκείνοι είναι έξω για ποτό, καθημερινή βράδυ και συζητάνε για εμένα και τη ζωή μου, και τους βγαίνει ένα «αχ» ανακούφισης, που ακόμα δεν έχουν μπλέξει στα δίχτυα ενός μωρού… την ίδια ώρα, εγώ στο σπίτι ετοιμάζω γαλατάκι για τον ύπνο, προσπαθώ να τον κοιμίσω αρχικά με ένα παραμύθι και μετά σιγοτραγουδώντας του ένα νανούρισμα (τρία αγαπημένα νανουρίσματα έχουμε.. το ελαφάκι, το χρυσαλιφούρφουρο και «τυχερό μου αστέρι» του Κωνσταντίνου Βήτα… ανεβαίνει στο top3 και ο «μικρός πρίγκηπας» του Φραγκούλη) κι εκείνη την ώρα μου βγαίνει ένα «αχ» ανακούφισης που πρόλαβα στη ζωή μου, μέσα σε τόσα και τόσα λάθη, να κάνω το σωστότερο σωστό στην πιο κατάλληλη στιγμή ενός συνολικού bad timing, να οργανώσω τελετουργικά την απόκτηση ενός παιδιού..

Την ίδια ώρα, σε κάποιο άλλο σπίτι φίλου, ενώ το μεγαλύτερο παιδί έχει ήδη αποκοιμηθεί, το δεύτερο, το πιο μωρό, ακόμα θηλάζει και μπαμπάς και μαμά είναι αφοσιωμένοι μυστικά και ήσυχα με το δέος που απαιτεί η στιγμή σε μία μαγική διαδικασία… και χαίρονται που η ζωή τους γέμισε με μία ακόμα ψυχούλα και «ξανανιώσανε» και το παιδάκι τους έχει αδερφάκι.

Με κάθε γέννα, παίρνεις την ατζέντα του προγράμματός σου και την παραχωρείς οριστικά σε δυο μικρά χεράκια, αφού εκείνα έτσι κι αλλιώς θα σου γεμίζουν το βασικό πρόγραμμα. Αυτό φαντάζει ως εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, το παιδί παίρνει τη μορφή της Μέρκελ και της Τρόικας και σου ανακοινώνει χωρίς καθόλου λόγια, ποιες ακριβώς κινήσεις πρέπει να γίνουν, και πότε και πόσο θα κοστίσουν, αν θέλεις να περάσεις αυτή τη φάση χωρίς εξωτερικό δανεισμό χρόνου και χρήματος. Εσύ υπογράφεις εθελοντικά όλα τα ιδιωτικά συμφωνητικά και ενημερώνεις και τους 300 συγγενείς και φίλους που κινούνται γύρω σας, πως αυτά είναι τα νέα δεδομένα..

Πρέπει να κάνεις εκεχειρία με το παρόν σου. Να αποδεχτείς πως βρίσκεσαι σε θέση συνομιλητή με πολύ λίγα επιχειρήματα γιατί η άλλη πλευρά κρατάει τα κλειδιά της ζωής σου. Αυτά τα συμφωνητικά βέβαια, πρέπει να αναθεωρούνται σχετικά τακτικά, γιατί οι ηλικίες και οι ανάγκες όλων μεταβάλλονται.

Να μην τα πολυλογώ… κάπως έτσι ο μικρός με έπεισε πως για να συνεχίσει η αγαστή συνεργασία μας έπρεπε ν προσφύγω στην οικογενειακή Βουλή για να ορίσω νέο Πρόεδρο προγράμματος, μέσα στις γιορτές, πριν ανοίξουν τα σχολεία. Δεν τα βρήκαμε. Διέλυσα τη Βουλή και προκήρυξα πρόωρες εκλογές για τις 25 Ιανουαρίου, στις οποίες θα συμμετέχουν άγαμοι, άτεκνοι, γονείς ενός ή και περισσοτέρων παιδιών για να ορίσουμε το νέο διαχειριστή προγράμματος της οικογένειάς μας. Οι βασικές επιλογές είναι δύο: να είμαι εγώ (37μιση ετών) ή ο γιος μου (3μιση ετών).

Σύντομα θα κυκλοφορήσουν αναλυτικά φυλλάδια και μπροσούρες των δύο βασικών υποψηφίων με το βιογραφικό μας και τα πιστεύω μας. Αν θέλετε να στηρίξετε το κίνημα του πατέρα, παρακαλώ κάντε Like και share. Αν θέλετε να στηρίξετε το κίνημα του γιου μου, ελάτε να μου τον κρατήσετε να πάω για ένα ποτό!

Παιχνίδια ημερολογίου

27 Δεκεμβρίου 2014

Είναι περίεργο πώς το ημερολόγιο μπορεί να παίζει τόσα παιχνίδια μέσα μας. Βλέπεις τις μέρες να πλησιάζουν με πάθος να φιλήσουν στο στόμα την αγαπημένη τους 31-12 του έτους, λες και την περίμεναν από καιρό κρυμμένες στη γωνία, στέλνοντάς της ερωτικές επιστολές καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς… Όλες οι μέρες της χρονιάς, έστηναν μικρά καθημερινά πανηγύρια, από τα οποία μπορεί να έπαιρναν χαρές ή απογοητεύσεις, με μοναδικό σκοπό να πλησιάσουν κάποτε από κοντά, την αιώνια αγαπημένη, την 31-12 και να δουν το πρόσωπό της να φωτίζεται με ένα χαμόγελο ικανοποίησης για όλα όσα της προσφέρονται στα πόδια της. Είναι η μέρα που συμβολίζει την τελευταία επιθυμία, είναι η μέρα που το πανανθρώπινο γένος περιμένει για να κάνει flash back στη ζωή του, και το συναισθηματικό αποτέλεσμα αυτής της αναδρομής εκδηλώνεται στο κοριτσίστικο πρόσωπο αυτής της μέρας.

Η μέρα αυτή είναι η ζωντανή απόδειξη της ρήσης «κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή». Έντονα φορτισμένη από εσωτερικές διεργασίες, απολογισμούς για τα χρόνια που φεύγουν, για την ωριμότητα που πλησιάζουμε και ποτέ δε φτάνουμε, για τα γεράματα που θα είναι πάντα 15 χρόνια αργότερα – όποια ηλικία κι αν έχεις -, για φίλους που χάθηκαν ή για άλλους που προστέθηκαν, για έρωτες που έσβησαν ή για άλλους που ανέτειλαν και ίσως.. για ανθρώπους μας που δεν έφτασαν τελικά ποτέ να τη γνωρίσουν από κοντά αυτή την 31-12 παρόλο που η περυσινή τους είχε ευχηθεί «χρόνια πολλά» ή για άλλους ανθρώπους που δεν είχαν γνωρίσει από κοντά την περυσινή 31-12 κι όμως έσκασαν μύτη «από το πουθενά» να προσφέρουν ήδη κάποιες ελάχιστες ίσως αναμνήσεις, και να τις προσφέρουν σαν θυσία στο βωμό αυτής της 31-12 που ήδη ράβεται για να κάνει την μοναδική και πάντα αποχαιρετιστήρια εμφάνισή της όπου να ‘ναι…

Η μέρα αυτή μας τρέφει με την πιο μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά ξέρει να το κάνει τόσο πειστικά που η χαρά πηγάζει από μέσα σου ασυναίσθητα. Είναι ντυμένη σχεδόν πάντα με ρούχα ρετρό, για να βοηθάει το μυαλό να γυρνάει πίσω. Κι όμως.. Χαίρεσαι για αυτό το τέλος. Μαθαίνεις πως κάποιες φορές γεμίζεις ελπίδα μόνο αν έρθει ένα τέτοιο τέλος, οριστικό, και διαγραφεί από τα ημερολόγια της ζωής σου κάτι… Ίσως και να μην ξέρεις ακριβώς τι. Αλλά κάτι. Που μπορεί και να σε πνίγει χωρίς να σε πιάνει από το λαιμό. Αλλά ακόμα κι αν δεν είχες τίποτα να της προσάψεις της χρονιάς που φεύγει, ακόμα κι αν όλα πήγαν καλά, και πάλι χαίρεσαι που φεύγει. Γιατί αναμένεις τα καλύτερα. Και θέλεις να τα σκίσεις τα ρούχα τα ρετρό, που μπορεί να είναι και της μόδας και του γούστου σου, και να είσαι έτοιμος να ντύσεις την κόρη της, την 1-1 με άλλα ρούχα. Καινούρια. Ίσως και παράταιρα ή ασυνδύαστα. Όπως αρμόζει σε κάθε αμήχανη αρχή…

Μου αρέσει πολύ αυτή η μέρα που την ονομάζουμε «Παραμονή». Θα της πήγαινε και το «Αναμονή», που άνετα της το έκανες και ονοματεπώνυμο «Άννα Μονή». Έχει μια περίεργη ικανότητα αυτή η μέρα. Νομίζω πως έχει σπουδάζει ψυχολογία σε πανεπιστήμια που δεν υπάρχουν πια κι έχει διδαχτεί αυτήν την ικανότητα να ρουφάει από πάνω σου σαν ηλεκτρική σκούπα όλα τα πιθανά βάρη που δημιουργήθηκαν όσο το ημερολόγιο έμενε κολλημένο στην ίδια χρονιά και να σου δωρίζει νέες αλκαλικές μπαταρίες ελπίδας για αυτά που έρχονται. Κάποιοι τυχεροί, παίρνουν από τα χέρια της τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες που είναι ικανές να σου βγάλουν όλη τη νέα χρονιά με ένα χαμόγελο διαρκείας, έχεις ή δεν έχεις προφανείς λόγους. Σου δίνουν την ώθηση να τους δημιουργείς. Σε όσους από εσάς δεν τύχουν οι επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, έχω να σας πω ένα μυστικό… Συνδεθείτε με τον κόσμο γύρω σας και ακόμα καλύτερα με τον κόσμο μέσα σας. Ενώστε τις μπαταρίες σας σε συσκευασία δώρου και ανοίξτε τες και πορευτείτε μαζί. Διαρκούν περισσότερο. Και ίσως τελικά οδηγούν σε επόμενες 31-12 μέρες, σε επόμενες «Παραμονές» που θα φαίνονται στα μάτια σας σαν φοιτήτριες που μόλις το έσκασαν από το σπίτι τους, γεμάτες όρεξη για τις νέες εμπειρίες που ο κόσμος απλώνει απλόχερα μπροστά στα μάτια και τα πόδια τους για να τις ζήσουν, ακόμα κι αν είναι μόνες σε άγνωστα και αχαρτογράφητα μέρη. 

Ψίθυροι στον Αι Βασίλη

22 Δεκεμβρίου 2014

Άγιε μου Βασίλη, είμαι κι εγώ εδώ... Μπορεί να μη με βλέπεις, αλλά υπάρχω. Ο μπαμπάς σίγουρα σου έχει μιλήσει για το παιδί του αλλά αμφιβάλλω αν ποτέ σου ζήτησε κάποιο δώρο για το παιδί που κρύβει μέσα του. Ε λοιπόν, εγώ είμαι αυτό το παιδί και προσπαθώ να ψιθυρίσω μέσα από τα έγκατα της ψυχής του, μήπως και με ακούσεις…

Άγιε μου Βασίλη, θα ήθελα να μου φέρεις ένα ψυχικό gps, από αυτά που σου δείχνουν το δρόμο, το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσεις ώστε να βγεις ξανά στο φως, στον προορισμό σου. Νομίζω πως με έχει ξεχάσει εδώ μέσα ο μπαμπάς κι ασχολείται μόνο με το παιδάκι του. Αλλά έχω κι εγώ ψυχούλα. Και μπούκωσε. Δεν θέλω να μου φέρεις παιχνίδια ή λεφτά. Θέλω να με κάνεις να βλέπω τον κόσμο όπως πριν. Θα ήθελα να με πάρεις από το χέρι και να ανέβουμε μαζί το έλκηθρό σου, πάνω στα σύννεφα και να εμφανιζόμαστε για να μοιράσουμε χαρά στον κόσμο, γιατί θυμάμαι πως παλιά μπορούσα να το κάνω. Θέλω να μου ανοίξεις τα μάτια για να ξαναβρώ το δρόμο και τον τρόπο.

Άγιε μου Βασίλη, δεν μπορώ να περιμένω κι άλλη χρονιά, φοβάμαι πως ο χρόνος θα αρχίσει να με κοροϊδεύει πια όταν αυτό-αποκαλούμαι το «παιδί» που κρύβεται μέσα στο μπαμπά. Δείξε μου πού κρύβονται οι άνθρωποι – παιδιά, που κρατάνε την ψυχή στο χέρι τους και την καρδιά στην κωλότσεπη για να ανέβουμε μαζί στο καρουζέλ αυτές τις γιορτές. Βοήθησε τον ψίθυρό μου να ξαναγίνει δυνατή χαρούμενη φωνή και δεν θα σε ξαναενοχλήσω. Το υπόσχομαι.  

Και να ‘τον λοιπόν στη σκηνή, κι ο μπαμπάς του δίπλα…

17 Δεκεμβρίου 2014

Και να που πέρασαν δυο χρόνια από τότε που μείναμε μόνοι. Πέρασε τόσος καιρός από το πρώτο κείμενό μου, με τίτλο «και να ‘μαι λοιπόν στη σκηνή, κι ο γιος μου δίπλα» που δήλωνε τη μετάβασή μας από τη φάση της πλήρους οικογένειας στη μονογονεϊκή φάση.

Κι έγινε ο μικρός σου ανθρωπάκος, πιτσιρίκος. Και μπορεί για κάποιους αυτά να είναι συνώνυμα, αλλά για κάποιους πιο ευαίσθητους σε λέξεις που ηχορραγούν, δεν είναι συνώνυμα. Η μικρή ανθρώπινη σκιά των 18 μηνών που γαντζωνότανε στο παντελόνι σου και πατούσε και με τα δύο του ποδαράκια πάνω στην πατούσα σου για να τον κουβαλάς πάντα μαζί σου μέσα στο σπίτι, ξεπετάχτηκε. Και δεν αγκαλιάζει ολόκληρο το πόδι σου όταν πλένεις πιάτα για να μη σε χάσει από τα μάτια του. Και δεν φοβάται μήπως η πόρτα της τουαλέτας είναι μία κρυφή είσοδος σε ένα άλλο σύμπαν για σένα, οπότε δεν σου ζητάει επιτακτικά να τον έχει αγκαλιά όταν κάθεσαι στο θρόνο που και ο Βασιλιάς πηγαίνει μόνος. Και κινείται πια ελεύθερα στο χώρο του σπιτιού, παίζει παιχνίδια με ιστορίες της φαντασίας του, κάνει διάλογο στο παιχνίδι και εναλλάσσει και τις δύο φωνές των πρωταγωνιστών που «μαλώνουν», σου λέει ψέματα και αμέσως μετά «πλάκα σε κάνω» (ναι, «ΣΕ κάνω», γιατί είναι και Θεσσαλονικιός, κι όσο κι αν προσπαθεί ο μπαμπάς να το διορθώσει, το αίμα νερό δε γίνεται κι είμαστε περιτριγυρισμένοι από παππουδογιαγιάδες που το δουλεύουν πολύ το «με» και το «σε» και ο γιος μου δεν θα ‘χει μούτρα να επιστρέψει ποτέ στον τόπο που γεννήθηκε.. στην πρωτεύουσα που του κέρασε ένα κομμάτι κόσμου, ένα απόγευμα Μαγιού, σε μια κλινική της Μεσογείων κάπου στη Μεσόγειο)..

Κι έλεγα λοιπόν, πως έφτασε ο ανθρωπάκος να γίνει πιτσιρίκος. Να έχει άποψη, εγωισμό, ευγένεια ή αγένεια (τα περισσότερα ένσημα τα κολλάμε προς το παρόν στη δούλεψη της αγένειας αλλά καλύπτουμε πολλά ρεπά κάποιου ντροπαλού υπαλλήλου της ευγένειας όταν έχουμε κέφι). Και ήρθε σιγά σιγά και η στιγμή, που αρχίζεις να εισπράττεις. Να εισπράττεις αποδοχή, αγάπη, χαμόγελα ή κατορθώματα. Όπως εισπράττεις και στενοχώριες από χτυπήματα, νεύρα, γκρίνια, αρρώστιες και αϋπνίες, αλλά αυτά τα είχες και τότε που ήταν ανθρωπάκος. Τώρα που έγινε πιτσιρίκος, η αλλαγή είναι εμφανής στο μέσα του. Σε κοιτάει με βλέμμα γεμάτο. Έχει νόημα το βλέμμα. Σε δικάζει αυτό το βλέμμα. Και άλλοτε σε απαλλάσσει των κατηγοριών άλλοτε συνηγορεί με τον εισαγγελέα των ενοχών σου και σε φορτώνει σιωπηλές ή γκρινιάρικες αποπνικτικές καταδίκες. Αρχίζει να γίνεται σαφές πως κάτω από τις φτερούγες σου, τόσο καιρό, μεγάλωνε ένας μικρός νεοσσός, που απλώνει τα μικρά του φτερά.

Και να ‘τον λοιπόν στη σκηνή, κι ο μπαμπάς του δίπλα.

Τα δικά μας μικρά φτερά νομίζω πως τα είδα να ανοίγουν μπροστά στα μάτια μου, κατά τη διάρκεια της χριστουγεννιάτικής μας γιορτής. Πολλοί μικροί νεοσσοί, πουλάκια έτοιμα να πετάξουν, άπλωσαν τα μικρά τους φτερά και μας άφησαν άφωνους σε μία θεατρική παράσταση στην οποία οι γονείς είχαν τη θέση που πραγματικά τους αξίζει. Ήταν απλά το κοινό στη ζωή τους παιδιού τους που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια τους, χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν, να στηρίξουν, να είναι με οποιονδήποτε τρόπο δίπλα του, πέρα από το να το κοιτάνε από τη θέση του θεατή και να ψιθυρίζουν «μπράβο». Κι εγώ ψιθύρισα πολλά μπράβο. Και βούρκωνα όταν το ψιθύριζα. Και δεν ντρεπόμουν που βούρκωνα. Ένα «μπράβο» που μόνο μερικώς απευθυνόταν ουσιαστικά στο παιδί… το υπόλοιπο «μερικώς» το είπα στον εαυτό μου για να το ακούσω κι εγώ. Γιατί προσπάθησα πολύ να χτίσω πούπουλο πούπουλο αυτά τα μικρά φτερά, ώστε να μπορέσω να τα δω να απλώνονται στον κόσμο. Όχι, μη φανταστείτε πως ο γιος μου ήταν πρωταγωνιστής σε μία πρόζα. Είχε ένα μικρό ποιηματάκι αλλά σε ένα μουσικο-τελετουργικό θεατρικό στο οποίο έπρεπε να θυμάται καλά τη θέση του, τις κινήσεις του, το πότε πρέπει να κάνει τι, και ταυτόχρονα είχε το άγχος να «στρώνει» τη στολή του αγιοβασίλη εάν του στράβωνε εξαιτίας της «σύνθετης κινησιολογίας» που του ανατέθηκε… Δηλαδή, δεν ήταν αντικειμενικά κάποιο «κατόρθωμα», δεν θα εκπλαγείτε αν δείτε τι έπρεπε να κάνει, δεν σας μιλάω για ένα παιδί – θαύμα… αλλά δεν καταλαβαίνετε?

 Ήταν το δικό μου παιδί. Το παιδί μου που «ξετσουτσούνισε». Το παιδί μου που σταμάτησε να γαντζώνεται από το παντελόνι μου κι έπαιζε σε μία παράσταση με εμένα θεατή. Όπως ακριβώς του αρμόζει. Το σκηνικό της ζωής θα είναι πλέον στημένο μπροστά του καλώντας τον να το γεμίσει με παραστάσεις που θα γεμίζουν την καρδούλα του κι εγώ απλά θα παραμένω θεατής. Ήρθε η ώρα που η απόστασή μου από τη σκηνή θα μεγαλώνει όλο και πιο πολύ… αλλά πάντα θα κρυφοκοιτάω, όσο μακριά κι αν είναι η θέση μου!

Και να ‘τον λοιπόν στη σκηνή, κι ο μπαμπάς του δίπλα!